Πουλυδάμας μοι πρῶτος ἐλεγχείην ἀναθήσει,ὅς μʼ ἐκέλευε Τρωσὶ ποτὶ πτόλιν ἡγήσασθαινύχθʼ ὕπο τήνδʼ ὀλοὴν ὅτε τʼ ὤρετο δῖος Ἀχιλλεύς.ἀλλʼ ἐγὼ οὐ πιθόμην· ἦ τʼ ἂν πολὺ κέρδιον ἦεν.νῦν δʼ ἐπεὶ ὤλεσα λαὸν ἀτασθαλίῃσιν ἐμῇσιν,αἰδέομαι Τρῶας καὶ Τρῳάδας ἑλκεσιπέπλους,μή ποτέ τις εἴπῃσι κακώτερος ἄλλος ἐμεῖο·Ἕκτωρ ἧφι βίηφι πιθήσας ὤλεσε λαόν.ὣς ἐρέουσιν· ἐμοὶ δὲ τότʼ ἂν πολὺ κέρδιον εἴηἄντην ἢ Ἀχιλῆα κατακτείναντα νέεσθαι,ἠέ κεν αὐτῷ ὀλέσθαι ἐϋκλειῶς πρὸ πόληος.εἰ δέ κεν ἀσπίδα μὲν καταθείομαι ὀμφαλόεσσανκαὶ κόρυθα βριαρήν, δόρυ δὲ πρὸς τεῖχος ἐρείσαςαὐτὸς ἰὼν Ἀχιλῆος ἀμύμονος ἀντίος ἔλθωκαί οἱ ὑπόσχωμαι Ἑλένην καὶ κτήμαθʼ ἅμʼ αὐτῇ,πάντα μάλʼ ὅσσά τʼ Ἀλέξανδρος κοίλῃς ἐνὶ νηυσὶνἠγάγετο Τροίηνδʼ, ἥ τʼ ἔπλετο νείκεος ἀρχή,δωσέμεν Ἀτρεΐδῃσιν ἄγειν, ἅμα δʼ ἀμφὶς Ἀχαιοῖςἄλλʼ ἀποδάσσεσθαι ὅσα τε πτόλις ἥδε κέκευθε·Τρωσὶν δʼ αὖ μετόπισθε γερούσιον ὅρκον ἕλωμαιμή τι κατακρύψειν, ἀλλʼ ἄνδιχα πάντα δάσασθαικτῆσιν ὅσην πτολίεθρον ἐπήρατον ἐντὸς ἐέργει·ἀλλὰ τί ἤ μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;μή μιν ἐγὼ μὲν ἵκωμαι ἰών, ὃ δέ μʼ οὐκ ἐλεήσειοὐδέ τί μʼ αἰδέσεται, κτενέει δέ με γυμνὸν ἐόντααὔτως ὥς τε γυναῖκα, ἐπεί κʼ ἀπὸ τεύχεα δύω.οὐ μέν πως νῦν ἔστιν ἀπὸ δρυὸς οὐδʼ ἀπὸ πέτρηςτῷ ὀαριζέμεναι, ἅ τε παρθένος ἠΐθεός τεπαρθένος ἠΐθεός τʼ ὀαρίζετον ἀλλήλοιιν.βέλτερον αὖτʼ ἔριδι ξυνελαυνέμεν ὅττι τάχιστα·εἴδομεν ὁπποτέρῳ κεν Ὀλύμπιος εὖχος ὀρέξῃ.ὣς ὅρμαινε μένων, ὃ δέ οἱ σχεδὸν ἦλθεν Ἀχιλλεὺςἶσος Ἐνυαλίῳ κορυθάϊκι πτολεμιστῇσείων Πηλιάδα μελίην κατὰ δεξιὸν ὦμονδεινήν· ἀμφὶ δὲ χαλκὸς ἐλάμπετο εἴκελος αὐγῇἢ πυρὸς αἰθομένου ἢ ἠελίου ἀνιόντος.Ἕκτορα δʼ, ὡς ἐνόησεν, ἕλε τρόμος· οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ ἔτληαὖθι μένειν, ὀπίσω δὲ πύλας λίπε, βῆ δὲ φοβηθείς·Πηλεΐδης δʼ ἐπόρουσε ποσὶ κραιπνοῖσι πεποιθώς.ἠΰτε κίρκος ὄρεσφιν ἐλαφρότατος πετεηνῶνῥηϊδίως οἴμησε μετὰ τρήρωνα πέλειαν,ἣ δέ θʼ ὕπαιθα φοβεῖται, ὃ δʼ ἐγγύθεν ὀξὺ λεληκὼςταρφέʼ ἐπαΐσσει, ἑλέειν τέ ἑ θυμὸς ἀνώγει·ὣς ἄρʼ ὅ γʼ ἐμμεμαὼς ἰθὺς πέτετο, τρέσε δʼ Ἕκτωρτεῖχος ὕπο Τρώων, λαιψηρὰ δὲ γούνατʼ ἐνώμα.οἳ δὲ παρὰ σκοπιὴν καὶ ἐρινεὸν ἠνεμόεντατείχεος αἰὲν ὑπʼ ἐκ κατʼ ἀμαξιτὸν ἐσσεύοντο,κρουνὼ δʼ ἵκανον καλλιρρόω· ἔνθα δὲ πηγαὶδοιαὶ ἀναΐσσουσι Σκαμάνδρου δινήεντος.ἣ μὲν γάρ θʼ ὕδατι λιαρῷ ῥέει, ἀμφὶ δὲ καπνὸςγίγνεται ἐξ αὐτῆς ὡς εἰ πυρὸς αἰθομένοιο·ἣ δʼ ἑτέρη θέρεϊ προρέει ἐϊκυῖα χαλάζῃ,ἢ χιόνι ψυχρῇ ἢ ἐξ ὕδατος κρυστάλλῳ.ἔνθα δʼ ἐπʼ αὐτάων πλυνοὶ εὐρέες ἐγγὺς ἔασικαλοὶ λαΐνεοι, ὅθι εἵματα σιγαλόενταπλύνεσκον Τρώων ἄλοχοι καλαί τε θύγατρεςτὸ πρὶν ἐπʼ εἰρήνης πρὶν ἐλθεῖν υἷας Ἀχαιῶν.τῇ ῥα παραδραμέτην φεύγων ὃ δʼ ὄπισθε διώκων·πρόσθε μὲν ἐσθλὸς ἔφευγε, δίωκε δέ μιν μέγʼ ἀμείνωνκαρπαλίμως, ἐπεὶ οὐχ ἱερήϊον οὐδὲ βοείηνἀρνύσθην, ἅ τε ποσσὶν ἀέθλια γίγνεται ἀνδρῶν,ἀλλὰ περὶ ψυχῆς θέον Ἕκτορος ἱπποδάμοιο.ὡς δʼ ὅτʼ ἀεθλοφόροι περὶ τέρματα μώνυχες ἵπποιῥίμφα μάλα τρωχῶσι· τὸ δὲ μέγα κεῖται ἄεθλονἢ τρίπος ἠὲ γυνὴ ἀνδρὸς κατατεθνηῶτος·ὣς τὼ τρὶς Πριάμοιο πόλιν πέρι δινηθήτηνκαρπαλίμοισι πόδεσσι· θεοὶ δʼ ἐς πάντες ὁρῶντο·τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·ὢ πόποι ἦ φίλον ἄνδρα διωκόμενον περὶ τεῖχοςὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι· ἐμὸν δʼ ὀλοφύρεται ἦτορἝκτορος, ὅς μοι πολλὰ βοῶν ἐπὶ μηρίʼ ἔκηενἼδης ἐν κορυφῇσι πολυπτύχου, ἄλλοτε δʼ αὖτεἐν πόλει ἀκροτάτῃ· νῦν αὖτέ ἑ δῖος Ἀχιλλεὺςἄστυ πέρι Πριάμοιο ποσὶν ταχέεσσι διώκει.ἀλλʼ ἄγετε φράζεσθε θεοὶ καὶ μητιάασθεἠέ μιν ἐκ θανάτοιο σαώσομεν, ἦέ μιν ἤδηΠηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ δαμάσσομεν ἐσθλὸν ἐόντα.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·ὦ πάτερ ἀργικέραυνε κελαινεφὲς οἷον ἔειπες·ἄνδρα θνητὸν ἐόντα πάλαι πεπρωμένον αἴσῃἂψ ἐθέλεις θανάτοιο δυσηχέος ἐξαναλῦσαι;ἔρδʼ· ἀτὰρ οὔ τοι πάντες ἐπαινέομεν θεοὶ ἄλλοι.τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·θάρσει Τριτογένεια φίλον τέκος· οὔ νύ τι θυμῷπρόφρονι μυθέομαι, ἐθέλω δέ τοι ἤπιος εἶναι·ἔρξον ὅπῃ δή τοι νόος ἔπλετο, μὴ δʼ ἔτʼ ἐρώει.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε πάρος μεμαυῖαν Ἀθήνην·βῆ δὲ κατʼ Οὐλύμποιο καρήνων ἀΐξασα.Ἕκτορα δʼ ἀσπερχὲς κλονέων ἔφεπʼ ὠκὺς Ἀχιλλεύς.ὡς δʼ ὅτε νεβρὸν ὄρεσφι κύων ἐλάφοιο δίηταιὄρσας ἐξ εὐνῆς διά τʼ ἄγκεα καὶ διὰ βήσσας·τὸν δʼ εἴ πέρ τε λάθῃσι καταπτήξας ὑπὸ θάμνῳ,ἀλλά τʼ ἀνιχνεύων θέει ἔμπεδον ὄφρά κεν εὕρῃ·ὣς Ἕκτωρ οὐ λῆθε ποδώκεα Πηλεΐωνα.ὁσσάκι δʼ ὁρμήσειε πυλάων Δαρδανιάωνἀντίον ἀΐξασθαι ἐϋδμήτους ὑπὸ πύργους,εἴ πως οἷ καθύπερθεν ἀλάλκοιεν βελέεσσι,τοσσάκι μιν προπάροιθεν ἀποστρέψασκε παραφθὰςπρὸς πεδίον· αὐτὸς δὲ ποτὶ πτόλιος πέτετʼ αἰεί.ὡς δʼ ἐν ὀνείρῳ οὐ δύναται φεύγοντα διώκειν·οὔτʼ ἄρʼ ὃ τὸν δύναται ὑποφεύγειν οὔθʼ ὃ διώκειν·ὣς ὃ τὸν οὐ δύνατο μάρψαι ποσίν, οὐδʼ ὃς ἀλύξαι.πῶς δέ κεν Ἕκτωρ κῆρας ὑπεξέφυγεν θανάτοιο,εἰ μή οἱ πύματόν τε καὶ ὕστατον ἤντετʼ Ἀπόλλωνἐγγύθεν, ὅς οἱ ἐπῶρσε μένος λαιψηρά τε γοῦνα;λαοῖσιν δʼ ἀνένευε καρήατι δῖος Ἀχιλλεύς,οὐδʼ ἔα ἱέμεναι ἐπὶ Ἕκτορι πικρὰ βέλεμνα,μή τις κῦδος ἄροιτο βαλών, ὃ δὲ δεύτερος ἔλθοι.ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπὶ κρουνοὺς ἀφίκοντο,καὶ τότε δὴ χρύσεια πατὴρ ἐτίταινε τάλαντα,ἐν δʼ ἐτίθει δύο κῆρε τανηλεγέος θανάτοιο,τὴν μὲν Ἀχιλλῆος, τὴν δʼ Ἕκτορος ἱπποδάμοιο,ἕλκε δὲ μέσσα λαβών· ῥέπε δʼ Ἕκτορος αἴσιμον ἦμαρ,ᾤχετο δʼ εἰς Ἀΐδαο, λίπεν δέ ἑ Φοῖβος Ἀπόλλων.Πηλεΐωνα δʼ ἵκανε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη,ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·