ἔλθωσι προτὶ ἄστυ πεφυζότες· ἦ γὰρ Ἀχιλλεὺςἐγγὺς ὅδε κλονέων· νῦν οἴω λοίγιʼ ἔσεσθαι.αὐτὰρ ἐπεί κʼ ἐς τεῖχος ἀναπνεύσωσιν ἀλέντες,αὖτις ἐπανθέμεναι σανίδας πυκινῶς ἀραρυίας·δείδια γὰρ μὴ οὖλος ἀνὴρ ἐς τεῖχος ἅληται.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄνεσάν τε πύλας καὶ ἀπῶσαν ὀχῆας·αἳ δὲ πετασθεῖσαι τεῦξαν φάος· αὐτὰρ Ἀπόλλωνἀντίος ἐξέθορε Τρώων ἵνα λοιγὸν ἀλάλκοι.οἳ δʼ ἰθὺς πόλιος καὶ τείχεος ὑψηλοῖοδίψῃ καρχαλέοι κεκονιμένοι ἐκ πεδίοιοφεῦγον· ὃ δὲ σφεδανὸν ἔφεπʼ ἔγχεϊ, λύσσα δέ οἱ κῆραἰὲν ἔχε κρατερή, μενέαινε δὲ κῦδος ἀρέσθαι.ἔνθά κεν ὑψίπυλον Τροίην ἕλον υἷες Ἀχαιῶν,εἰ μὴ Ἀπόλλων Φοῖβος Ἀγήνορα δῖον ἀνῆκεφῶτʼ Ἀντήνορος υἱὸν ἀμύμονά τε κρατερόν τε.ἐν μέν οἱ κραδίῃ θάρσος βάλε, πὰρ δέ οἱ αὐτὸςἔστη, ὅπως θανάτοιο βαρείας χεῖρας ἀλάλκοιφηγῷ κεκλιμένος· κεκάλυπτο δʼ ἄρʼ ἠέρι πολλῇ.αὐτὰρ ὅ γʼ ὡς ἐνόησεν Ἀχιλλῆα πτολίπορθονἔστη, πολλὰ δέ οἱ κραδίη πόρφυρε μένοντι·ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·ὤ μοι ἐγών· εἰ μέν κεν ὑπὸ κρατεροῦ Ἀχιλῆοςφεύγω, τῇ περ οἱ ἄλλοι ἀτυζόμενοι κλονέονται,αἱρήσει με καὶ ὧς, καὶ ἀνάλκιδα δειροτομήσει.εἰ δʼ ἂν ἐγὼ τούτους μὲν ὑποκλονέεσθαι ἐάσωΠηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ, ποσὶν δʼ ἀπὸ τείχεος ἄλλῃφεύγω πρὸς πεδίον Ἰλήϊον, ὄφρʼ ἂν ἵκωμαιἼδης τε κνημοὺς κατά τε ῥωπήϊα δύω·ἑσπέριος δʼ ἂν ἔπειτα λοεσσάμενος ποταμοῖοἱδρῶ ἀποψυχθεὶς προτὶ Ἴλιον ἀπονεοίμην·ἀλλὰ τί ἤ μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;μή μʼ ἀπαειρόμενον πόλιος πεδίον δὲ νοήσῃκαί με μεταΐξας μάρψῃ ταχέεσσι πόδεσσιν.οὐκέτʼ ἔπειτʼ ἔσται θάνατον καὶ κῆρας ἀλύξαι·λίην γὰρ κρατερὸς περὶ πάντων ἔστʼ ἀνθρώπων.εἰ δέ κέ οἱ προπάροιθε πόλεος κατεναντίον ἔλθω·καὶ γάρ θην τούτῳ τρωτὸς χρὼς ὀξέϊ χαλκῷ,ἐν δὲ ἴα ψυχή, θνητὸν δέ ἕ φασʼ ἄνθρωποιἔμμεναι· αὐτάρ οἱ Κρονίδης Ζεὺς κῦδος ὀπάζει.ὣς εἰπὼν Ἀχιλῆα ἀλεὶς μένεν, ἐν δέ οἱ ἦτορἄλκιμον ὁρμᾶτο πτολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι.ἠΰτε πάρδαλις εἶσι βαθείης ἐκ ξυλόχοιοἀνδρὸς θηρητῆρος ἐναντίον, οὐδέ τι θυμῷταρβεῖ οὐδὲ φοβεῖται, ἐπεί κεν ὑλαγμὸν ἀκούσῃ·εἴ περ γὰρ φθάμενός μιν ἢ οὐτάσῃ ἠὲ βάλῃσιν,ἀλλά τε καὶ περὶ δουρὶ πεπαρμένη οὐκ ἀπολήγειἀλκῆς, πρίν γʼ ἠὲ ξυμβλήμεναι ἠὲ δαμῆναι·ὣς Ἀντήνορος υἱὸς ἀγαυοῦ δῖος Ἀγήνωροὐκ ἔθελεν φεύγειν, πρὶν πειρήσαιτʼ Ἀχιλῆος.ἀλλʼ ὅ γʼ ἄρʼ ἀσπίδα μὲν πρόσθʼ ἔσχετο πάντοσʼ ἐΐσην,ἐγχείῃ δʼ αὐτοῖο τιτύσκετο, καὶ μέγʼ ἀΰτει·ἦ δή που μάλʼ ἔολπας ἐνὶ φρεσὶ φαίδιμʼ Ἀχιλλεῦἤματι τῷδε πόλιν πέρσειν Τρώων ἀγερώχωννηπύτιʼ· ἦ τʼ ἔτι πολλὰ τετεύξεται ἄλγεʼ ἐπʼ αὐτῇ.ἐν γάρ οἱ πολέες τε καὶ ἄλκιμοι ἀνέρες εἰμέν,οἳ καὶ πρόσθε φίλων τοκέων ἀλόχων τε καὶ υἱῶν