ὣς ἄρα φωνήσασα πάλιν τρέπεν ὄσσε φαεινώ·τὸν δʼ ἄγε χειρὸς ἑλοῦσα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτηπυκνὰ μάλα στενάχοντα· μόγις δʼ ἐσαγείρετο θυμόν.τὴν δʼ ὡς οὖν ἐνόησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη,αὐτίκʼ Ἀθηναίην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ὢ πόποι αἰγιόχοιο Διὸς τέκος Ἀτρυτώνηκαὶ δʼ αὖθʼ ἡ κυνάμυια ἄγει βροτολοιγὸν Ἄρηαδηΐου ἐκ πολέμοιο κατὰ κλόνον· ἀλλὰ μέτελθε.ὣς φάτʼ, Ἀθηναίη δὲ μετέσσυτο, χαῖρε δὲ θυμῷ,καί ῥʼ ἐπιεισαμένη πρὸς στήθεα χειρὶ παχείῃἤλασε· τῆς δʼ αὐτοῦ λύτο γούνατα καὶ φίλον ἦτορ.τὼ μὲν ἄρʼ ἄμφω κεῖντο ἐπὶ χθονὶ πουλυβοτείρῃ,ἣ δʼ ἄρʼ ἐπευχομένη ἔπεα πτερόεντʼ ἀγόρευε·τοιοῦτοι νῦν πάντες ὅσοι Τρώεσσιν ἀρωγοὶεἶεν, ὅτʼ Ἀργείοισι μαχοίατο θωρηκτῇσιν,ὧδέ τε θαρσαλέοι καὶ τλήμονες, ὡς Ἀφροδίτηἦλθεν Ἄρῃ ἐπίκουρος ἐμῷ μένει ἀντιόωσα·τώ κεν δὴ πάλαι ἄμμες ἐπαυσάμεθα πτολέμοιοἸλίου ἐκπέρσαντες ἐϋκτίμενον πτολίεθρον.ὣς φάτο, μείδησεν δὲ θεὰ λευκώλενος Ἥρη.αὐτὰρ Ἀπόλλωνα προσέφη κρείων ἐνοσίχθων·Φοῖβε τί ἢ δὴ νῶϊ διέσταμεν; οὐδὲ ἔοικενἀρξάντων ἑτέρων· τὸ μὲν αἴσχιον αἴ κʼ ἀμαχητὶἴομεν Οὔλυμπον δὲ Διὸς ποτὶ χαλκοβατὲς δῶ.ἄρχε· σὺ γὰρ γενεῆφι νεώτερος· οὐ γὰρ ἔμοιγεκαλόν, ἐπεὶ πρότερος γενόμην καὶ πλείονα οἶδα.νηπύτιʼ ὡς ἄνοον κραδίην ἔχες· οὐδέ νυ τῶν περμέμνηαι ὅσα δὴ πάθομεν κακὰ Ἴλιον ἀμφὶμοῦνοι νῶϊ θεῶν, ὅτʼ ἀγήνορι Λαομέδοντιπὰρ Διὸς ἐλθόντες θητεύσαμεν εἰς ἐνιαυτὸνμισθῷ ἔπι ῥητῷ· ὃ δὲ σημαίνων ἐπέτελλεν.ἤτοι ἐγὼ Τρώεσσι πόλιν πέρι τεῖχος ἔδειμαεὐρύ τε καὶ μάλα καλόν, ἵνʼ ἄρρηκτος πόλις εἴη·Φοῖβε σὺ δʼ εἰλίποδας ἕλικας βοῦς βουκολέεσκεςἼδης ἐν κνημοῖσι πολυπτύχου ὑληέσσης.ἀλλʼ ὅτε δὴ μισθοῖο τέλος πολυγηθέες ὧραιἐξέφερον, τότε νῶϊ βιήσατο μισθὸν ἅπανταΛαομέδων ἔκπαγλος, ἀπειλήσας δʼ ἀπέπεμπε.σὺν μὲν ὅ γʼ ἠπείλησε πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεδήσειν, καὶ περάαν νήσων ἔπι τηλεδαπάων·στεῦτο δʼ ὅ γʼ ἀμφοτέρων ἀπολεψέμεν οὔατα χαλκῷ.νῶϊ δὲ ἄψορροι κίομεν κεκοτηότι θυμῷμισθοῦ χωόμενοι, τὸν ὑποστὰς οὐκ ἐτέλεσσε.τοῦ δὴ νῦν λαοῖσι φέρεις χάριν, οὐδὲ μεθʼ ἡμέωνπειρᾷ ὥς κε Τρῶες ὑπερφίαλοι ἀπόλωνταιπρόχνυ κακῶς σὺν παισὶ καὶ αἰδοίῃς ἀλόχοισιτὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων·ἐννοσίγαιʼ οὐκ ἄν με σαόφρονα μυθήσαιοἔμμεναι, εἰ δὴ σοί γε βροτῶν ἕνεκα πτολεμίξωδειλῶν, οἳ φύλλοισιν ἐοικότες ἄλλοτε μέν τεζαφλεγέες τελέθουσιν ἀρούρης καρπὸν ἔδοντες,ἄλλοτε δὲ φθινύθουσιν ἀκήριοι. ἀλλὰ τάχισταπαυώμεσθα μάχης· οἳ δʼ αὐτοὶ δηριαάσθων.ὣς ἄρα φωνήσας πάλιν ἐτράπετʼ· αἴδετο γάρ ῥαπατροκασιγνήτοιο μιγήμεναι ἐν παλάμῃσι.τὸν δὲ κασιγνήτη μάλα νείκεσε πότνια θηρῶνἌρτεμις ἀγροτέρη, καὶ ὀνείδειον φάτο μῦθον·φεύγεις δὴ ἑκάεργε, Ποσειδάωνι δὲ νίκηνπᾶσαν ἐπέτρεψας, μέλεον δέ οἱ εὖχος ἔδωκας·νηπύτιε τί νυ τόξον ἔχεις ἀνεμώλιον αὔτως;μή σευ νῦν ἔτι πατρὸς ἐνὶ μεγάροισιν ἀκούσωεὐχομένου, ὡς τὸ πρὶν ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσιν,ἄντα Ποσειδάωνος ἐναντίβιον πολεμίζειν.ὣς φάτο, τὴν δʼ οὔ τι προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων,ἀλλὰ χολωσαμένη Διὸς αἰδοίη παράκοιτιςνείκεσεν ἰοχέαιραν ὀνειδείοις ἐπέεσσι·πῶς δὲ σὺ νῦν μέμονας κύον ἀδεὲς ἀντίʼ ἐμεῖοστήσεσθαι; χαλεπή τοι ἐγὼ μένος ἀντιφέρεσθαιτοξοφόρῳ περ ἐούσῃ, ἐπεὶ σὲ λέοντα γυναιξὶΖεὺς θῆκεν, καὶ ἔδωκε κατακτάμεν ἥν κʼ ἐθέλῃσθα.ἤτοι βέλτερόν ἐστι κατʼ οὔρεα θῆρας ἐναίρεινἀγροτέρας τʼ ἐλάφους ἢ κρείσσοσιν ἶφι μάχεσθαι.εἰ δʼ ἐθέλεις πολέμοιο δαήμεναι, ὄφρʼ ἐῢ εἰδῇςὅσσον φερτέρη εἴμʼ, ὅτι μοι μένος ἀντιφερίζεις.ἦ ῥα, καὶ ἀμφοτέρας ἐπὶ καρπῷ χεῖρας ἔμαρπτεσκαιῇ, δεξιτερῇ δʼ ἄρʼ ἀπʼ ὤμων αἴνυτο τόξα,αὐτοῖσιν δʼ ἄρʼ ἔθεινε παρʼ οὔατα μειδιόωσαἐντροπαλιζομένην· ταχέες δʼ ἔκπιπτον ὀϊστοί.δακρυόεσσα δʼ ὕπαιθα θεὰ φύγεν ὥς τε πέλεια,ἥ ῥά θʼ ὑπʼ ἴρηκος κοίλην εἰσέπτατο πέτρηνχηραμόν· οὐδʼ ἄρα τῇ γε ἁλώμεναι αἴσιμον ἦεν·ὣς ἣ δακρυόεσσα φύγεν, λίπε δʼ αὐτόθι τόξα.Λητὼ δὲ προσέειπε διάκτορος ἀργεϊφόντης·Λητοῖ ἐγὼ δέ τοι οὔ τι μαχήσομαι· ἀργαλέον δὲπληκτίζεσθʼ ἀλόχοισι Διὸς νεφεληγερέταο·ἀλλὰ μάλα πρόφρασσα μετʼ ἀθανάτοισι θεοῖσινεὔχεσθαι ἐμὲ νικῆσαι κρατερῆφι βίηφιν.ὣς ἄρʼ ἔφη, Λητὼ δὲ συναίνυτο καμπύλα τόξαπεπτεῶτʼ ἄλλυδις ἄλλα μετὰ στροφάλιγγι κονίης.ἣ μὲν τόξα λαβοῦσα πάλιν κίε θυγατέρος ἧς·ἣ δʼ ἄρʼ Ὄλυμπον ἵκανε Διὸς ποτὶ χαλκοβατὲς δῶ,δακρυόεσσα δὲ πατρὸς ἐφέζετο γούνασι κούρη,ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ἀμβρόσιος ἑανὸς τρέμε· τὴν δὲ προτὶ οἷεἷλε πατὴρ Κρονίδης, καὶ ἀνείρετο ἡδὺ γελάσσας·τίς νύ σε τοιάδʼ ἔρεξε φίλον τέκος Οὐρανιώνωνμαψιδίως, ὡς εἴ τι κακὸν ῥέζουσαν ἐνωπῇ;τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἐϋστέφανος κελαδεινή·σή μʼ ἄλοχος στυφέλιξε πάτερ λευκώλενος Ἥρη,ἐξ ἧς ἀθανάτοισιν ἔρις καὶ νεῖκος ἐφῆπται.ὣς οἳ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον·αὐτὰρ Ἀπόλλων Φοῖβος ἐδύσετο Ἴλιον ἱρήν·μέμβλετο γάρ οἱ τεῖχος ἐϋδμήτοιο πόληοςμὴ Δαναοὶ πέρσειαν ὑπὲρ μόρον ἤματι κείνῳ.οἳ δʼ ἄλλοι πρὸς Ὄλυμπον ἴσαν θεοὶ αἰὲν ἐόντες,οἳ μὲν χωόμενοι, οἳ δὲ μέγα κυδιόωντες·κὰδ δʼ ἷζον παρὰ πατρὶ κελαινεφεῖ· αὐτὰρ ἈχιλλεὺςΤρῶας ὁμῶς αὐτούς τʼ ὄλεκεν καὶ μώνυχας ἵππους.ὡς δʼ ὅτε καπνὸς ἰὼν εἰς οὐρανὸν εὐρὺν ἵκηταιἄστεος αἰθομένοιο, θεῶν δέ ἑ μῆνις ἀνῆκε,πᾶσι δʼ ἔθηκε πόνον, πολλοῖσι δὲ κήδεʼ ἐφῆκεν,ὣς Ἀχιλεὺς Τρώεσσι πόνον καὶ κήδεʼ ἔθηκεν.ἑστήκει δʼ ὃ γέρων Πρίαμος θείου ἐπὶ πύργου,ἐς δʼ ἐνόησʼ Ἀχιλῆα πελώριον· αὐτὰρ ὑπʼ αὐτοῦΤρῶες ἄφαρ κλονέοντο πεφυζότες, οὐδέ τις ἀλκὴγίγνεθʼ· ὃ δʼ οἰμώξας ἀπὸ πύργου βαῖνε χαμᾶζεὀτρύνων παρὰ τεῖχος ἀγακλειτοὺς πυλαωρούς·πεπταμένας ἐν χερσὶ πύλας ἔχετʼ εἰς ὅ κε λαοὶἔλθωσι προτὶ ἄστυ πεφυζότες· ἦ γὰρ Ἀχιλλεὺςἐγγὺς ὅδε κλονέων· νῦν οἴω λοίγιʼ ἔσεσθαι.αὐτὰρ ἐπεί κʼ ἐς τεῖχος ἀναπνεύσωσιν ἀλέντες,αὖτις ἐπανθέμεναι σανίδας πυκινῶς ἀραρυίας·δείδια γὰρ μὴ οὖλος ἀνὴρ ἐς τεῖχος ἅληται.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄνεσάν τε πύλας καὶ ἀπῶσαν ὀχῆας·αἳ δὲ πετασθεῖσαι τεῦξαν φάος· αὐτὰρ Ἀπόλλωνἀντίος ἐξέθορε Τρώων ἵνα λοιγὸν ἀλάλκοι.οἳ δʼ ἰθὺς πόλιος καὶ τείχεος ὑψηλοῖοδίψῃ καρχαλέοι κεκονιμένοι ἐκ πεδίοιοφεῦγον· ὃ δὲ σφεδανὸν ἔφεπʼ ἔγχεϊ, λύσσα δέ οἱ κῆραἰὲν ἔχε κρατερή, μενέαινε δὲ κῦδος ἀρέσθαι.ἔνθά κεν ὑψίπυλον Τροίην ἕλον υἷες Ἀχαιῶν,εἰ μὴ Ἀπόλλων Φοῖβος Ἀγήνορα δῖον ἀνῆκεφῶτʼ Ἀντήνορος υἱὸν ἀμύμονά τε κρατερόν τε.ἐν μέν οἱ κραδίῃ θάρσος βάλε, πὰρ δέ οἱ αὐτὸςἔστη, ὅπως θανάτοιο βαρείας χεῖρας ἀλάλκοιφηγῷ κεκλιμένος· κεκάλυπτο δʼ ἄρʼ ἠέρι πολλῇ.αὐτὰρ ὅ γʼ ὡς ἐνόησεν Ἀχιλλῆα πτολίπορθονἔστη, πολλὰ δέ οἱ κραδίη πόρφυρε μένοντι·ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·ὤ μοι ἐγών· εἰ μέν κεν ὑπὸ κρατεροῦ Ἀχιλῆοςφεύγω, τῇ περ οἱ ἄλλοι ἀτυζόμενοι κλονέονται,αἱρήσει με καὶ ὧς, καὶ ἀνάλκιδα δειροτομήσει.εἰ δʼ ἂν ἐγὼ τούτους μὲν ὑποκλονέεσθαι ἐάσωΠηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ, ποσὶν δʼ ἀπὸ τείχεος ἄλλῃφεύγω πρὸς πεδίον Ἰλήϊον, ὄφρʼ ἂν ἵκωμαιἼδης τε κνημοὺς κατά τε ῥωπήϊα δύω·ἑσπέριος δʼ ἂν ἔπειτα λοεσσάμενος ποταμοῖοἱδρῶ ἀποψυχθεὶς προτὶ Ἴλιον ἀπονεοίμην·ἀλλὰ τί ἤ μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;μή μʼ ἀπαειρόμενον πόλιος πεδίον δὲ νοήσῃκαί με μεταΐξας μάρψῃ ταχέεσσι πόδεσσιν.οὐκέτʼ ἔπειτʼ ἔσται θάνατον καὶ κῆρας ἀλύξαι·λίην γὰρ κρατερὸς περὶ πάντων ἔστʼ ἀνθρώπων.εἰ δέ κέ οἱ προπάροιθε πόλεος κατεναντίον ἔλθω·καὶ γάρ θην τούτῳ τρωτὸς χρὼς ὀξέϊ χαλκῷ,ἐν δὲ ἴα ψυχή, θνητὸν δέ ἕ φασʼ ἄνθρωποιἔμμεναι· αὐτάρ οἱ Κρονίδης Ζεὺς κῦδος ὀπάζει.ὣς εἰπὼν Ἀχιλῆα ἀλεὶς μένεν, ἐν δέ οἱ ἦτορἄλκιμον ὁρμᾶτο πτολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι.ἠΰτε πάρδαλις εἶσι βαθείης ἐκ ξυλόχοιοἀνδρὸς θηρητῆρος ἐναντίον, οὐδέ τι θυμῷταρβεῖ οὐδὲ φοβεῖται, ἐπεί κεν ὑλαγμὸν ἀκούσῃ·εἴ περ γὰρ φθάμενός μιν ἢ οὐτάσῃ ἠὲ βάλῃσιν,ἀλλά τε καὶ περὶ δουρὶ πεπαρμένη οὐκ ἀπολήγειἀλκῆς, πρίν γʼ ἠὲ ξυμβλήμεναι ἠὲ δαμῆναι·ὣς Ἀντήνορος υἱὸς ἀγαυοῦ δῖος Ἀγήνωροὐκ ἔθελεν φεύγειν, πρὶν πειρήσαιτʼ Ἀχιλῆος.ἀλλʼ ὅ γʼ ἄρʼ ἀσπίδα μὲν πρόσθʼ ἔσχετο πάντοσʼ ἐΐσην,ἐγχείῃ δʼ αὐτοῖο τιτύσκετο, καὶ μέγʼ ἀΰτει·ἦ δή που μάλʼ ἔολπας ἐνὶ φρεσὶ φαίδιμʼ Ἀχιλλεῦἤματι τῷδε πόλιν πέρσειν Τρώων ἀγερώχωννηπύτιʼ· ἦ τʼ ἔτι πολλὰ τετεύξεται ἄλγεʼ ἐπʼ αὐτῇ.ἐν γάρ οἱ πολέες τε καὶ ἄλκιμοι ἀνέρες εἰμέν,οἳ καὶ πρόσθε φίλων τοκέων ἀλόχων τε καὶ υἱῶνἼλιον εἰρυόμεσθα· σὺ δʼ ἐνθάδε πότμον ἐφέψειςὧδʼ ἔκπαγλος ἐὼν καὶ θαρσαλέος πολεμιστής.ἦ ῥα, καὶ ὀξὺν ἄκοντα βαρείης χειρὸς ἀφῆκε,καί ῥʼ ἔβαλε κνήμην ὑπὸ γούνατος οὐδʼ ἀφάμαρτεν.ἀμφὶ δέ οἱ κνημὶς νεοτεύκτου κασσιτέροιοσμερδαλέον κονάβησε· πάλιν δʼ ἀπὸ χαλκὸς ὄρουσεβλημένου, οὐδʼ ἐπέρησε, θεοῦ δʼ ἠρύκακε δῶρα.Πηλεΐδης δʼ ὁρμήσατʼ Ἀγήνορος ἀντιθέοιοδεύτερος· οὐδʼ ἔτʼ ἔασεν Ἀπόλλων κῦδος ἀρέσθαι,ἀλλά μιν ἐξήρπαξε, κάλυψε δʼ ἄρʼ ἠέρι πολλῇ,ἡσύχιον δʼ ἄρα μιν πολέμου ἔκπεμπε νέεσθαι.αὐτὰρ ὃ Πηλεΐωνα δόλῳ ἀποέργαθε λαοῦ·αὐτῷ γὰρ ἑκάεργος Ἀγήνορι πάντα ἐοικὼςἔστη πρόσθε ποδῶν, ὃ δʼ ἐπέσσυτο ποσσὶ διώκειν·εἷος ὃ τὸν πεδίοιο διώκετο πυροφόροιοτρέψας πὰρ ποταμὸν βαθυδινήεντα Σκάμανδροντυτθὸν ὑπεκπροθέοντα· δόλῳ δʼ ἄρʼ ἔθελγεν Ἀπόλλωνὡς αἰεὶ ἔλποιτο κιχήσεσθαι ποσὶν οἷσι·τόφρʼ ἄλλοι Τρῶες πεφοβημένοι ἦλθον ὁμίλῳἀσπάσιοι προτὶ ἄστυ, πόλις δʼ ἔμπλητο ἀλέντων.οὐδʼ ἄρα τοί γʼ ἔτλαν πόλιος καὶ τείχεος ἐκτὸςμεῖναι ἔτʼ ἀλλήλους, καὶ γνώμεναι ὅς τε πεφεύγοιὅς τʼ ἔθανʼ ἐν πολέμῳ· ἀλλʼ ἐσσυμένως ἐσέχυντοἐς πόλιν, ὅν τινα τῶν γε πόδες καὶ γοῦνα σαώσαι.

ὣς οἳ μὲν κατὰ ἄστυ πεφυζότες ἠΰτε νεβροὶἱδρῶ ἀπεψύχοντο πίον τʼ ἀκέοντό τε δίψανκεκλιμένοι καλῇσιν ἐπάλξεσιν· αὐτὰρ Ἀχαιοὶτείχεος ἆσσον ἴσαν σάκεʼ ὤμοισι κλίναντες.Ἕκτορα δʼ αὐτοῦ μεῖναι ὀλοιὴ μοῖρα πέδησενἸλίου προπάροιθε πυλάων τε Σκαιάων.αὐτὰρ Πηλείωνα προσηύδα Φοῖβος Ἀπόλλων·τίπτέ με Πηλέος υἱὲ ποσὶν ταχέεσσι διώκειςαὐτὸς θνητὸς ἐὼν θεὸν ἄμβροτον; οὐδέ νύ πώ μεἔγνως ὡς θεός εἰμι, σὺ δʼ ἀσπερχὲς μενεαίνεις.ἦ νύ τοι οὔ τι μέλει Τρώων πόνος, οὓς ἐφόβησας,οἳ δή τοι εἰς ἄστυ ἄλεν, σὺ δὲ δεῦρο λιάσθης.οὐ μέν με κτενέεις, ἐπεὶ οὔ τοι μόρσιμός εἰμι.τὸν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·ἔβλαψάς μʼ ἑκάεργε θεῶν ὀλοώτατε πάντωνἐνθάδε νῦν τρέψας ἀπὸ τείχεος· ἦ κʼ ἔτι πολλοὶγαῖαν ὀδὰξ εἷλον πρὶν Ἴλιον εἰσαφικέσθαι.νῦν δʼ ἐμὲ μὲν μέγα κῦδος ἀφείλεο, τοὺς δὲ σάωσαςῥηϊδίως, ἐπεὶ οὔ τι τίσιν γʼ ἔδεισας ὀπίσσω.ἦ σʼ ἂν τισαίμην, εἴ μοι δύναμίς γε παρείη.ὣς εἰπὼν προτὶ ἄστυ μέγα φρονέων ἐβεβήκει,σευάμενος ὥς θʼ ἵππος ἀεθλοφόρος σὺν ὄχεσφιν,ὅς ῥά τε ῥεῖα θέῃσι τιταινόμενος πεδίοιο·ὣς Ἀχιλεὺς λαιψηρὰ πόδας καὶ γούνατʼ ἐνώμα.τὸν δʼ ὃ γέρων Πρίαμος πρῶτος ἴδεν ὀφθαλμοῖσιπαμφαίνονθʼ ὥς τʼ ἀστέρʼ ἐπεσσύμενον πεδίοιο,ὅς ῥά τʼ ὀπώρης εἶσιν, ἀρίζηλοι δέ οἱ αὐγαὶφαίνονται πολλοῖσι μετʼ ἀστράσι νυκτὸς ἀμολγῷ,ὅν τε κύνʼ Ὠρίωνος ἐπίκλησιν καλέουσι.λαμπρότατος μὲν ὅ γʼ ἐστί, κακὸν δέ τε σῆμα τέτυκται,καί τε φέρει πολλὸν πυρετὸν δειλοῖσι βροτοῖσιν·ὣς τοῦ χαλκὸς ἔλαμπε περὶ στήθεσσι θέοντος.ᾤμωξεν δʼ ὃ γέρων, κεφαλὴν δʼ ὅ γε κόψατο χερσὶνὑψόσʼ ἀνασχόμενος, μέγα δʼ οἰμώξας ἐγεγώνειλισσόμενος φίλον υἱόν· ὃ δὲ προπάροιθε πυλάωνἑστήκει ἄμοτον μεμαὼς Ἀχιλῆϊ μάχεσθαι·τὸν δʼ ὃ γέρων ἐλεεινὰ προσηύδα χεῖρας ὀρεγνύς·Ἕκτορ μή μοι μίμνε φίλον τέκος ἀνέρα τοῦτονοἶος ἄνευθʼ ἄλλων, ἵνα μὴ τάχα πότμον ἐπίσπῃςΠηλεΐωνι δαμείς, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερός ἐστισχέτλιος· αἴθε θεοῖσι φίλος τοσσόνδε γένοιτοὅσσον ἐμοί· τάχα κέν ἑ κύνες καὶ γῦπες ἔδοιενκείμενον· ἦ κέ μοι αἰνὸν ἀπὸ πραπίδων ἄχος ἔλθοι·ὅς μʼ υἱῶν πολλῶν τε καὶ ἐσθλῶν εὖνιν ἔθηκεκτείνων καὶ περνὰς νήσων ἔπι τηλεδαπάων.καὶ γὰρ νῦν δύο παῖδε Λυκάονα καὶ Πολύδωρονοὐ δύναμαι ἰδέειν Τρώων εἰς ἄστυ ἀλέντων,τούς μοι Λαοθόη τέκετο κρείουσα γυναικῶν.ἀλλʼ εἰ μὲν ζώουσι μετὰ στρατῷ, ἦ τʼ ἂν ἔπειταχαλκοῦ τε χρυσοῦ τʼ ἀπολυσόμεθʼ, ἔστι γὰρ ἔνδον·πολλὰ γὰρ ὤπασε παιδὶ γέρων ὀνομάκλυτος Ἄλτης.εἰ δʼ ἤδη τεθνᾶσι καὶ εἰν Ἀΐδαο δόμοισιν,ἄλγος ἐμῷ θυμῷ καὶ μητέρι τοὶ τεκόμεσθα·λαοῖσιν δʼ ἄλλοισι μινυνθαδιώτερον ἄλγοςἔσσεται, ἢν μὴ καὶ σὺ θάνῃς Ἀχιλῆϊ δαμασθείς.ἀλλʼ εἰσέρχεο τεῖχος ἐμὸν τέκος, ὄφρα σαώσῃςΤρῶας καὶ Τρῳάς, μὴ δὲ μέγα κῦδος ὀρέξῃςΠηλεΐδῃ, αὐτὸς δὲ φίλης αἰῶνος ἀμερθῇς.πρὸς δʼ ἐμὲ τὸν δύστηνον ἔτι φρονέοντʼ ἐλέησονδύσμορον, ὅν ῥα πατὴρ Κρονίδης ἐπὶ γήραος οὐδῷαἴσῃ ἐν ἀργαλέῃ φθίσει κακὰ πόλλʼ ἐπιδόνταυἷάς τʼ ὀλλυμένους ἑλκηθείσας τε θύγατρας,καὶ θαλάμους κεραϊζομένους, καὶ νήπια τέκναβαλλόμενα προτὶ γαίῃ ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι,ἑλκομένας τε νυοὺς ὀλοῇς ὑπὸ χερσὶν Ἀχαιῶν.αὐτὸν δʼ ἂν πύματόν με κύνες πρώτῃσι θύρῃσινὠμησταὶ ἐρύουσιν, ἐπεί κέ τις ὀξέϊ χαλκῷτύψας ἠὲ βαλὼν ῥεθέων ἐκ θυμὸν ἕληται,οὓς τρέφον ἐν μεγάροισι τραπεζῆας θυραωρούς,οἵ κʼ ἐμὸν αἷμα πιόντες ἀλύσσοντες περὶ θυμῷκείσοντʼ ἐν προθύροισι. νέῳ δέ τε πάντʼ ἐπέοικενἄρηϊ κταμένῳ δεδαϊγμένῳ ὀξέϊ χαλκῷκεῖσθαι· πάντα δὲ καλὰ θανόντι περ ὅττι φανήῃ·ἀλλʼ ὅτε δὴ πολιόν τε κάρη πολιόν τε γένειοναἰδῶ τʼ αἰσχύνωσι κύνες κταμένοιο γέροντος,τοῦτο δὴ οἴκτιστον πέλεται δειλοῖσι βροτοῖσιν.ἦ ῥʼ ὃ γέρων, πολιὰς δʼ ἄρʼ ἀνὰ τρίχας ἕλκετο χερσὶτίλλων ἐκ κεφαλῆς· οὐδʼ Ἕκτορι θυμὸν ἔπειθε.μήτηρ δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ὀδύρετο δάκρυ χέουσακόλπον ἀνιεμένη, ἑτέρηφι δὲ μαζὸν ἀνέσχε·καί μιν δάκρυ χέουσʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἕκτορ τέκνον ἐμὸν τάδε τʼ αἴδεο καί μʼ ἐλέησοναὐτήν, εἴ ποτέ τοι λαθικηδέα μαζὸν ἐπέσχον·τῶν μνῆσαι φίλε τέκνον ἄμυνε δὲ δήϊον ἄνδρατείχεος ἐντὸς ἐών, μὴ δὲ πρόμος ἵστασο τούτῳσχέτλιος· εἴ περ γάρ σε κατακτάνῃ, οὔ σʼ ἔτʼ ἔγωγεκλαύσομαι ἐν λεχέεσσι φίλον θάλος, ὃν τέκον αὐτή,οὐδʼ ἄλοχος πολύδωρος· ἄνευθε δέ σε μέγα νῶϊνἈργείων παρὰ νηυσὶ κύνες ταχέες κατέδονται.ὣς τώ γε κλαίοντε προσαυδήτην φίλον υἱὸνπολλὰ λισσομένω· οὐδʼ Ἕκτορι θυμὸν ἔπειθον,ἀλλʼ ὅ γε μίμνʼ Ἀχιλῆα πελώριον ἆσσον ἰόντα.ὡς δὲ δράκων ἐπὶ χειῇ ὀρέστερος ἄνδρα μένῃσιβεβρωκὼς κακὰ φάρμακʼ, ἔδυ δέ τέ μιν χόλος αἰνός,σμερδαλέον δὲ δέδορκεν ἑλισσόμενος περὶ χειῇ·ὣς Ἕκτωρ ἄσβεστον ἔχων μένος οὐχ ὑπεχώρειπύργῳ ἔπι προὔχοντι φαεινὴν ἀσπίδʼ ἐρείσας·ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·ὤ μοι ἐγών, εἰ μέν κε πύλας καὶ τείχεα δύω,Πουλυδάμας μοι πρῶτος ἐλεγχείην ἀναθήσει,ὅς μʼ ἐκέλευε Τρωσὶ ποτὶ πτόλιν ἡγήσασθαινύχθʼ ὕπο τήνδʼ ὀλοὴν ὅτε τʼ ὤρετο δῖος Ἀχιλλεύς.ἀλλʼ ἐγὼ οὐ πιθόμην· ἦ τʼ ἂν πολὺ κέρδιον ἦεν.νῦν δʼ ἐπεὶ ὤλεσα λαὸν ἀτασθαλίῃσιν ἐμῇσιν,αἰδέομαι Τρῶας καὶ Τρῳάδας ἑλκεσιπέπλους,μή ποτέ τις εἴπῃσι κακώτερος ἄλλος ἐμεῖο·Ἕκτωρ ἧφι βίηφι πιθήσας ὤλεσε λαόν.ὣς ἐρέουσιν· ἐμοὶ δὲ τότʼ ἂν πολὺ κέρδιον εἴηἄντην ἢ Ἀχιλῆα κατακτείναντα νέεσθαι,ἠέ κεν αὐτῷ ὀλέσθαι ἐϋκλειῶς πρὸ πόληος.εἰ δέ κεν ἀσπίδα μὲν καταθείομαι ὀμφαλόεσσανκαὶ κόρυθα βριαρήν, δόρυ δὲ πρὸς τεῖχος ἐρείσαςαὐτὸς ἰὼν Ἀχιλῆος ἀμύμονος ἀντίος ἔλθωκαί οἱ ὑπόσχωμαι Ἑλένην καὶ κτήμαθʼ ἅμʼ αὐτῇ,πάντα μάλʼ ὅσσά τʼ Ἀλέξανδρος κοίλῃς ἐνὶ νηυσὶνἠγάγετο Τροίηνδʼ, ἥ τʼ ἔπλετο νείκεος ἀρχή,δωσέμεν Ἀτρεΐδῃσιν ἄγειν, ἅμα δʼ ἀμφὶς Ἀχαιοῖςἄλλʼ ἀποδάσσεσθαι ὅσα τε πτόλις ἥδε κέκευθε·Τρωσὶν δʼ αὖ μετόπισθε γερούσιον ὅρκον ἕλωμαιμή τι κατακρύψειν, ἀλλʼ ἄνδιχα πάντα δάσασθαικτῆσιν ὅσην πτολίεθρον ἐπήρατον ἐντὸς ἐέργει·ἀλλὰ τί ἤ μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;μή μιν ἐγὼ μὲν ἵκωμαι ἰών, ὃ δέ μʼ οὐκ ἐλεήσειοὐδέ τί μʼ αἰδέσεται, κτενέει δέ με γυμνὸν ἐόντααὔτως ὥς τε γυναῖκα, ἐπεί κʼ ἀπὸ τεύχεα δύω.οὐ μέν πως νῦν ἔστιν ἀπὸ δρυὸς οὐδʼ ἀπὸ πέτρηςτῷ ὀαριζέμεναι, ἅ τε παρθένος ἠΐθεός τεπαρθένος ἠΐθεός τʼ ὀαρίζετον ἀλλήλοιιν.βέλτερον αὖτʼ ἔριδι ξυνελαυνέμεν ὅττι τάχιστα·εἴδομεν ὁπποτέρῳ κεν Ὀλύμπιος εὖχος ὀρέξῃ.ὣς ὅρμαινε μένων, ὃ δέ οἱ σχεδὸν ἦλθεν Ἀχιλλεὺςἶσος Ἐνυαλίῳ κορυθάϊκι πτολεμιστῇσείων Πηλιάδα μελίην κατὰ δεξιὸν ὦμονδεινήν· ἀμφὶ δὲ χαλκὸς ἐλάμπετο εἴκελος αὐγῇἢ πυρὸς αἰθομένου ἢ ἠελίου ἀνιόντος.Ἕκτορα δʼ, ὡς ἐνόησεν, ἕλε τρόμος· οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ ἔτληαὖθι μένειν, ὀπίσω δὲ πύλας λίπε, βῆ δὲ φοβηθείς·Πηλεΐδης δʼ ἐπόρουσε ποσὶ κραιπνοῖσι πεποιθώς.ἠΰτε κίρκος ὄρεσφιν ἐλαφρότατος πετεηνῶνῥηϊδίως οἴμησε μετὰ τρήρωνα πέλειαν,ἣ δέ θʼ ὕπαιθα φοβεῖται, ὃ δʼ ἐγγύθεν ὀξὺ λεληκὼςταρφέʼ ἐπαΐσσει, ἑλέειν τέ ἑ θυμὸς ἀνώγει·ὣς ἄρʼ ὅ γʼ ἐμμεμαὼς ἰθὺς πέτετο, τρέσε δʼ Ἕκτωρτεῖχος ὕπο Τρώων, λαιψηρὰ δὲ γούνατʼ ἐνώμα.οἳ δὲ παρὰ σκοπιὴν καὶ ἐρινεὸν ἠνεμόεντατείχεος αἰὲν ὑπʼ ἐκ κατʼ ἀμαξιτὸν ἐσσεύοντο,κρουνὼ δʼ ἵκανον καλλιρρόω· ἔνθα δὲ πηγαὶδοιαὶ ἀναΐσσουσι Σκαμάνδρου δινήεντος.ἣ μὲν γάρ θʼ ὕδατι λιαρῷ ῥέει, ἀμφὶ δὲ καπνὸςγίγνεται ἐξ αὐτῆς ὡς εἰ πυρὸς αἰθομένοιο·ἣ δʼ ἑτέρη θέρεϊ προρέει ἐϊκυῖα χαλάζῃ,ἢ χιόνι ψυχρῇ ἢ ἐξ ὕδατος κρυστάλλῳ.ἔνθα δʼ ἐπʼ αὐτάων πλυνοὶ εὐρέες ἐγγὺς ἔασικαλοὶ λαΐνεοι, ὅθι εἵματα σιγαλόενταπλύνεσκον Τρώων ἄλοχοι καλαί τε θύγατρεςτὸ πρὶν ἐπʼ εἰρήνης πρὶν ἐλθεῖν υἷας Ἀχαιῶν.τῇ ῥα παραδραμέτην φεύγων ὃ δʼ ὄπισθε διώκων·πρόσθε μὲν ἐσθλὸς ἔφευγε, δίωκε δέ μιν μέγʼ ἀμείνωνκαρπαλίμως, ἐπεὶ οὐχ ἱερήϊον οὐδὲ βοείηνἀρνύσθην, ἅ τε ποσσὶν ἀέθλια γίγνεται ἀνδρῶν,ἀλλὰ περὶ ψυχῆς θέον Ἕκτορος ἱπποδάμοιο.ὡς δʼ ὅτʼ ἀεθλοφόροι περὶ τέρματα μώνυχες ἵπποιῥίμφα μάλα τρωχῶσι· τὸ δὲ μέγα κεῖται ἄεθλονἢ τρίπος ἠὲ γυνὴ ἀνδρὸς κατατεθνηῶτος·ὣς τὼ τρὶς Πριάμοιο πόλιν πέρι δινηθήτηνκαρπαλίμοισι πόδεσσι· θεοὶ δʼ ἐς πάντες ὁρῶντο·τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε·ὢ πόποι ἦ φίλον ἄνδρα διωκόμενον περὶ τεῖχοςὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι· ἐμὸν δʼ ὀλοφύρεται ἦτορἝκτορος, ὅς μοι πολλὰ βοῶν ἐπὶ μηρίʼ ἔκηενἼδης ἐν κορυφῇσι πολυπτύχου, ἄλλοτε δʼ αὖτεἐν πόλει ἀκροτάτῃ· νῦν αὖτέ ἑ δῖος Ἀχιλλεὺςἄστυ πέρι Πριάμοιο ποσὶν ταχέεσσι διώκει.ἀλλʼ ἄγετε φράζεσθε θεοὶ καὶ μητιάασθεἠέ μιν ἐκ θανάτοιο σαώσομεν, ἦέ μιν ἤδηΠηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ δαμάσσομεν ἐσθλὸν ἐόντα.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·ὦ πάτερ ἀργικέραυνε κελαινεφὲς οἷον ἔειπες·ἄνδρα θνητὸν ἐόντα πάλαι πεπρωμένον αἴσῃἂψ ἐθέλεις θανάτοιο δυσηχέος ἐξαναλῦσαι;ἔρδʼ· ἀτὰρ οὔ τοι πάντες ἐπαινέομεν θεοὶ ἄλλοι.τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·θάρσει Τριτογένεια φίλον τέκος· οὔ νύ τι θυμῷπρόφρονι μυθέομαι, ἐθέλω δέ τοι ἤπιος εἶναι·ἔρξον ὅπῃ δή τοι νόος ἔπλετο, μὴ δʼ ἔτʼ ἐρώει.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε πάρος μεμαυῖαν Ἀθήνην·βῆ δὲ κατʼ Οὐλύμποιο καρήνων ἀΐξασα.Ἕκτορα δʼ ἀσπερχὲς κλονέων ἔφεπʼ ὠκὺς Ἀχιλλεύς.ὡς δʼ ὅτε νεβρὸν ὄρεσφι κύων ἐλάφοιο δίηταιὄρσας ἐξ εὐνῆς διά τʼ ἄγκεα καὶ διὰ βήσσας·τὸν δʼ εἴ πέρ τε λάθῃσι καταπτήξας ὑπὸ θάμνῳ,ἀλλά τʼ ἀνιχνεύων θέει ἔμπεδον ὄφρά κεν εὕρῃ·ὣς Ἕκτωρ οὐ λῆθε ποδώκεα Πηλεΐωνα.ὁσσάκι δʼ ὁρμήσειε πυλάων Δαρδανιάωνἀντίον ἀΐξασθαι ἐϋδμήτους ὑπὸ πύργους,εἴ πως οἷ καθύπερθεν ἀλάλκοιεν βελέεσσι,τοσσάκι μιν προπάροιθεν ἀποστρέψασκε παραφθὰςπρὸς πεδίον· αὐτὸς δὲ ποτὶ πτόλιος πέτετʼ αἰεί.ὡς δʼ ἐν ὀνείρῳ οὐ δύναται φεύγοντα διώκειν·οὔτʼ ἄρʼ ὃ τὸν δύναται ὑποφεύγειν οὔθʼ ὃ διώκειν·ὣς ὃ τὸν οὐ δύνατο μάρψαι ποσίν, οὐδʼ ὃς ἀλύξαι.πῶς δέ κεν Ἕκτωρ κῆρας ὑπεξέφυγεν θανάτοιο,εἰ μή οἱ πύματόν τε καὶ ὕστατον ἤντετʼ Ἀπόλλωνἐγγύθεν, ὅς οἱ ἐπῶρσε μένος λαιψηρά τε γοῦνα;λαοῖσιν δʼ ἀνένευε καρήατι δῖος Ἀχιλλεύς,οὐδʼ ἔα ἱέμεναι ἐπὶ Ἕκτορι πικρὰ βέλεμνα,μή τις κῦδος ἄροιτο βαλών, ὃ δὲ δεύτερος ἔλθοι.ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπὶ κρουνοὺς ἀφίκοντο,καὶ τότε δὴ χρύσεια πατὴρ ἐτίταινε τάλαντα,ἐν δʼ ἐτίθει δύο κῆρε τανηλεγέος θανάτοιο,τὴν μὲν Ἀχιλλῆος, τὴν δʼ Ἕκτορος ἱπποδάμοιο,ἕλκε δὲ μέσσα λαβών· ῥέπε δʼ Ἕκτορος αἴσιμον ἦμαρ,ᾤχετο δʼ εἰς Ἀΐδαο, λίπεν δέ ἑ Φοῖβος Ἀπόλλων.Πηλεΐωνα δʼ ἵκανε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη,ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·