ἤτοι μὲν γὰρ ἔναντα Ποσειδάωνος ἄνακτοςἵστατʼ Ἀπόλλων Φοῖβος ἔχων ἰὰ πτερόεντα,ἄντα δʼ Ἐνυαλίοιο θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·Ἥρῃ δʼ ἀντέστη χρυσηλάκατος κελαδεινὴἌρτεμις ἰοχέαιρα κασιγνήτη ἑκάτοιο·Λητοῖ δʼ ἀντέστη σῶκος ἐριούνιος Ἑρμῆς,ἄντα δʼ ἄρʼ Ἡφαίστοιο μέγας ποταμὸς βαθυδίνης,ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοί, ἄνδρες δὲ Σκάμανδρον.ὣς οἳ μὲν θεοὶ ἄντα θεῶν ἴσαν· αὐτὰρ ἈχιλλεὺςἝκτορος ἄντα μάλιστα λιλαίετο δῦναι ὅμιλονΠριαμίδεω· τοῦ γάρ ῥα μάλιστά ἑ θυμὸς ἀνώγειαἵματος ἆσαι Ἄρηα ταλαύρινον πολεμιστήν.Αἰνείαν δʼ ἰθὺς λαοσσόος ὦρσεν Ἀπόλλωνἀντία Πηλεΐωνος, ἐνῆκε δέ οἱ μένος ἠΰ·υἱέϊ δὲ Πριάμοιο Λυκάονι εἴσατο φωνήν·τῷ μιν ἐεισάμενος προσέφη Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·Αἰνεία Τρώων βουληφόρε ποῦ τοι ἀπειλαὶἃς Τρώων βασιλεῦσιν ὑπίσχεο οἰνοποτάζωνΠηλεΐδεω Ἀχιλῆος ἐναντίβιον πολεμίξειν;τὸν δʼ αὖτʼ Αἰνείας ἀπαμειβόμενος προσέειπε·Πριαμίδη τί με ταῦτα καὶ οὐκ ἐθέλοντα κελεύειςἀντία Πηλεΐωνος ὑπερθύμοιο μάχεσθαι;οὐ μὲν γὰρ νῦν πρῶτα ποδώκεος ἄντʼ Ἀχιλῆοςστήσομαι, ἀλλʼ ἤδη με καὶ ἄλλοτε δουρὶ φόβησενἐξ Ἴδης, ὅτε βουσὶν ἐπήλυθεν ἡμετέρῃσι,πέρσε δὲ Λυρνησσὸν καὶ Πήδασον· αὐτὰρ ἐμὲ Ζεὺςεἰρύσαθʼ, ὅς μοι ἐπῶρσε μένος λαιψηρά τε γοῦνα.ἦ κʼ ἐδάμην ὑπὸ χερσὶν Ἀχιλλῆος καὶ Ἀθήνης,ἥ οἱ πρόσθεν ἰοῦσα τίθει φάος ἠδʼ ἐκέλευενἔγχεϊ χαλκείῳ Λέλεγας καὶ Τρῶας ἐναίρειν.τὼ οὐκ ἔστʼ Ἀχιλῆος ἐναντίον ἄνδρα μάχεσθαι·αἰεὶ γὰρ πάρα εἷς γε θεῶν ὃς λοιγὸν ἀμύνει.καὶ δʼ ἄλλως τοῦ γʼ ἰθὺ βέλος πέτετʼ, οὐδʼ ἀπολήγειπρὶν χροὸς ἀνδρομέοιο διελθέμεν. εἰ δὲ θεός περἶσον τείνειεν πολέμου τέλος, οὔ κε μάλα ῥέανικήσειʼ, οὐδʼ εἰ παγχάλκεος εὔχεται εἶναι.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·ἥρως ἀλλʼ ἄγε καὶ σὺ θεοῖς αἰειγενέτῃσινεὔχεο· καὶ δὲ σέ φασι Διὸς κούρης Ἀφροδίτηςἐκγεγάμεν, κεῖνος δὲ χερείονος ἐκ θεοῦ ἐστίν·ἣ μὲν γὰρ Διός ἐσθʼ, ἣ δʼ ἐξ ἁλίοιο γέροντος.ἀλλʼ ἰθὺς φέρε χαλκὸν ἀτειρέα, μηδέ σε πάμπανλευγαλέοις ἐπέεσσιν ἀποτρεπέτω καὶ ἀρειῇ.ὣς εἰπὼν ἔμπνευσε μένος μέγα ποιμένι λαῶν,βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ.οὐδʼ ἔλαθʼ Ἀγχίσαο πάϊς λευκώλενον Ἥρηνἀντία Πηλεΐωνος ἰὼν ἀνὰ οὐλαμὸν ἀνδρῶν·ἣ δʼ ἄμυδις στήσασα θεοὺς μετὰ μῦθον ἔειπε·φράζεσθον δὴ σφῶϊ Ποσείδαον καὶ Ἀθήνηἐν φρεσὶν ὑμετέρῃσιν, ὅπως ἔσται τάδε ἔργα.Αἰνείας ὅδʼ ἔβη κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷἀντία Πηλεΐωνος, ἀνῆκε δὲ Φοῖβος Ἀπόλλων.ἀλλʼ ἄγεθʼ, ἡμεῖς πέρ μιν ἀποτρωπῶμεν ὀπίσσωαὐτόθεν· ἤ τις ἔπειτα καὶ ἡμείων Ἀχιλῆϊπαρσταίη, δοίη δὲ κράτος μέγα, μηδέ τι θυμῷδευέσθω, ἵνα εἰδῇ ὅ μιν φιλέουσιν ἄριστοιἀθανάτων, οἳ δʼ αὖτʼ ἀνεμώλιοι οἳ τὸ πάρος περΤρωσὶν ἀμύνουσιν πόλεμον καὶ δηϊοτῆτα.πάντες δʼ Οὐλύμποιο κατήλθομεν ἀντιόωντεςτῆσδε μάχης, ἵνα μή τι μετὰ Τρώεσσι πάθῃσισήμερον· ὕστερον αὖτε τὰ πείσεται ἅσσά οἱ αἶσαγιγνομένῳ ἐπένησε λίνῳ ὅτε μιν τέκε μήτηρ.εἰ δʼ Ἀχιλεὺς οὐ ταῦτα θεῶν ἐκ πεύσεται ὀμφῆςδείσετʼ ἔπειθʼ, ὅτε κέν τις ἐναντίβιον θεὸς ἔλθῃἐν πολέμῳ· χαλεποὶ δὲ θεοὶ φαίνεσθαι ἐναργεῖς.τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Ποσειδάων ἐνοσίχθων·Ἥρη μὴ χαλέπαινε παρʼ ἐκ νόον· οὐδέ τί σε χρή.οὐκ ἂν ἔγωγʼ ἐθέλοιμι θεοὺς ἔριδι ξυνελάσσαιἡμέας τοὺς ἄλλους, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτεροί εἰμεν·ἀλλʼ ἡμεῖς μὲν ἔπειτα καθεζώμεσθα κιόντεςἐκ πάτου ἐς σκοπιήν, πόλεμος δʼ ἄνδρεσσι μελήσει.εἰ δέ κʼ Ἄρης ἄρχωσι μάχης ἢ Φοῖβος Ἀπόλλων,ἢ Ἀχιλῆʼ ἴσχωσι καὶ οὐκ εἰῶσι μάχεσθαι,αὐτίκʼ ἔπειτα καὶ ἄμμι παρʼ αὐτόθι νεῖκος ὀρεῖταιφυλόπιδος· μάλα δʼ ὦκα διακρινθέντας ὀΐωἂψ ἴμεν Οὔλυμπον δὲ θεῶν μεθʼ ὁμήγυριν ἄλλωνἡμετέρῃς ὑπὸ χερσὶν ἀναγκαίηφι δαμέντας.ὣς ἄρα φωνήσας ἡγήσατο κυανοχαίτηςτεῖχος ἐς ἀμφίχυτον Ἡρακλῆος θείοιοὑψηλόν, τό ῥά οἱ Τρῶες καὶ Παλλὰς Ἀθήνηποίεον, ὄφρα τὸ κῆτος ὑπεκπροφυγὼν ἀλέαιτο,ὁππότε μιν σεύαιτο ἀπʼ ἠϊόνος πεδίον δέ.ἔνθα Ποσειδάων κατʼ ἄρʼ ἕζετο καὶ θεοὶ ἄλλοι,ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ἄρρηκτον νεφέλην ὤμοισιν ἕσαντο·οἳ δʼ ἑτέρωσε καθῖζον ἐπʼ ὀφρύσι Καλλικολώνηςἀμφὶ σὲ ἤϊε Φοῖβε καὶ Ἄρηα πτολίπορθον.ὣς οἳ μέν ῥʼ ἑκάτερθε καθήατο μητιόωντεςβουλάς· ἀρχέμεναι δὲ δυσηλεγέος πολέμοιοὄκνεον ἀμφότεροι, Ζεὺς δʼ ἥμενος ὕψι κέλευε.τῶν δʼ ἅπαν ἐπλήσθη πεδίον καὶ λάμπετο χαλκῷἀνδρῶν ἠδʼ ἵππων· κάρκαιρε δὲ γαῖα πόδεσσινὀρνυμένων ἄμυδις. δύο δʼ ἀνέρες ἔξοχʼ ἄριστοιἐς μέσον ἀμφοτέρων συνίτην μεμαῶτε μάχεσθαιΑἰνείας τʼ Ἀγχισιάδης καὶ δῖος Ἀχιλλεύς.Αἰνείας δὲ πρῶτος ἀπειλήσας ἐβεβήκεινευστάζων κόρυθι βριαρῇ· ἀτὰρ ἀσπίδα θοῦρινπρόσθεν ἔχε στέρνοιο, τίνασσε δὲ χάλκεον ἔγχος.Πηλεΐδης δʼ ἑτέρωθεν ἐναντίον ὦρτο λέων ὣςσίντης, ὅν τε καὶ ἄνδρες ἀποκτάμεναι μεμάασινἀγρόμενοι πᾶς δῆμος· ὃ δὲ πρῶτον μὲν ἀτίζωνἔρχεται, ἀλλʼ ὅτε κέν τις ἀρηϊθόων αἰζηῶνδουρὶ βάλῃ ἐάλη τε χανών, περί τʼ ἀφρὸς ὀδόνταςγίγνεται, ἐν δέ τέ οἱ κραδίῃ στένει ἄλκιμον ἦτορ,οὐρῇ δὲ πλευράς τε καὶ ἰσχία ἀμφοτέρωθενμαστίεται, ἑὲ δʼ αὐτὸν ἐποτρύνει μαχέσασθαι,γλαυκιόων δʼ ἰθὺς φέρεται μένει, ἤν τινα πέφνῃἀνδρῶν, ἢ αὐτὸς φθίεται πρώτῳ ἐν ὁμίλῳ·ὣς Ἀχιλῆʼ ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸς ἀγήνωρἀντίον ἐλθέμεναι μεγαλήτορος Αἰνείαο.οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες,τὸν πρότερος προσέειπε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·Αἰνεία τί σὺ τόσσον ὁμίλου πολλὸν ἐπελθὼνἔστης; ἦ σέ γε θυμὸς ἐμοὶ μαχέσασθαι ἀνώγειἐλπόμενον Τρώεσσιν ἀνάξειν ἱπποδάμοισιτιμῆς τῆς Πριάμου; ἀτὰρ εἴ κεν ἔμʼ ἐξεναρίξῃς,οὔ τοι τοὔνεκά γε Πρίαμος γέρας ἐν χερὶ θήσει·εἰσὶν γάρ οἱ παῖδες, ὃ δʼ ἔμπεδος οὐδʼ ἀεσίφρων.ἦ νύ τί τοι Τρῶες τέμενος τάμον ἔξοχον ἄλλωνκαλὸν φυταλιῆς καὶ ἀρούρης, ὄφρα νέμηαιαἴ κεν ἐμὲ κτείνῃς; χαλεπῶς δέ σʼ ἔολπα τὸ ῥέξειν.ἤδη μὲν σέ γέ φημι καὶ ἄλλοτε δουρὶ φοβῆσαι.ἦ οὐ μέμνῃ ὅτε πέρ σε βοῶν ἄπο μοῦνον ἐόντασεῦα κατʼ Ἰδαίων ὀρέων ταχέεσσι πόδεσσικαρπαλίμως; τότε δʼ οὔ τι μετατροπαλίζεο φεύγων.ἔνθεν δʼ ἐς Λυρνησσὸν ὑπέκφυγες· αὐτὰρ ἐγὼ τὴνπέρσα μεθορμηθεὶς σὺν Ἀθήνῃ καὶ Διὶ πατρί,ληϊάδας δὲ γυναῖκας ἐλεύθερον ἦμαρ ἀπούρας