δούπησεν δὲ πεσών, ὃ δʼ ἐπεύξατο δῖος Ἀχιλλεύς·κεῖσαι Ὀτρυντεΐδη πάντων ἐκπαγλότατʼ ἀνδρῶν·ἐνθάδε τοι θάνατος, γενεὴ δέ τοί ἐστʼ ἐπὶ λίμνῃΓυγαίῃ, ὅθι τοι τέμενος πατρώϊόν ἐστινὝλλῳ ἐπʼ ἰχθυόεντι καὶ Ἕρμῳ δινήεντι.ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος, τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.τὸν μὲν Ἀχαιῶν ἵπποι ἐπισσώτροις δατέοντοπρώτῃ ἐν ὑσμίνῃ· ὃ δʼ ἐπʼ αὐτῷ Δημολέονταἐσθλὸν ἀλεξητῆρα μάχης Ἀντήνορος υἱὸννύξε κατὰ κρόταφον, κυνέης διὰ χαλκοπαρῄου.οὐδʼ ἄρα χαλκείη κόρυς ἔσχεθεν, ἀλλὰ διʼ αὐτῆςαἰχμὴ ἱεμένη ῥῆξʼ ὀστέον, ἐγκέφαλος δὲἔνδον ἅπας πεπάλακτο· δάμασσε δέ μιν μεμαῶτα.Ἱπποδάμαντα δʼ ἔπειτα καθʼ ἵππων ἀΐξανταπρόσθεν ἕθεν φεύγοντα μετάφρενον οὔτασε δουρί.αὐτὰρ ὃ θυμὸν ἄϊσθε καὶ ἤρυγεν, ὡς ὅτε ταῦροςἤρυγεν ἑλκόμενος Ἑλικώνιον ἀμφὶ ἄνακτακούρων ἑλκόντων· γάνυται δέ τε τοῖς ἐνοσίχθων·ὣς ἄρα τόν γʼ ἐρυγόντα λίπʼ ὀστέα θυμὸς ἀγήνωρ·αὐτὰρ ὃ βῆ σὺν δουρὶ μετʼ ἀντίθεον ΠολύδωρονΠριαμίδην. τὸν δʼ οὔ τι πατὴρ εἴασκε μάχεσθαι,οὕνεκά οἱ μετὰ παισὶ νεώτατος ἔσκε γόνοιο,καί οἱ φίλτατος ἔσκε, πόδεσσι δὲ πάντας ἐνίκαδὴ τότε νηπιέῃσι ποδῶν ἀρετὴν ἀναφαίνωνθῦνε διὰ προμάχων, εἷος φίλον ὤλεσε θυμόν.τὸν βάλε μέσσον ἄκοντι ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺςνῶτα παραΐσσοντος, ὅθι ζωστῆρος ὀχῆεςχρύσειοι σύνεχον καὶ διπλόος ἤντετο θώρηξ·ἀντικρὺ δὲ διέσχε παρʼ ὀμφαλὸν ἔγχεος αἰχμή,γνὺξ δʼ ἔριπʼ οἰμώξας, νεφέλη δέ μιν ἀμφεκάλυψεκυανέη, προτὶ οἷ δʼ ἔλαβʼ ἔντερα χερσὶ λιασθείς.Ἕκτωρ δʼ ὡς ἐνόησε κασίγνητον Πολύδωρονἔντερα χερσὶν ἔχοντα λιαζόμενον ποτὶ γαίηκάρ ῥά οἱ ὀφθαλμῶν κέχυτʼ ἀχλύς· οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ ἔτληδηρὸν ἑκὰς στρωφᾶσθʼ, ἀλλʼ ἀντίος ἦλθʼ Ἀχιλῆϊὀξὺ δόρυ κραδάων φλογὶ εἴκελος· αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςὡς εἶδʼ, ὣς ἀνεπᾶλτο, καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·ἐγγὺς ἀνὴρ ὃς ἐμόν γε μάλιστʼ ἐσεμάσσατο θυμόν,ὅς μοι ἑταῖρον ἔπεφνε τετιμένον· οὐδʼ ἂν ἔτι δὴνἀλλήλους πτώσσοιμεν ἀνὰ πτολέμοιο γεφύρας.ἦ, καὶ ὑπόδρα ἰδὼν προσεφώνεεν Ἕκτορα δῖον·ἆσσον ἴθʼ ὥς κεν θᾶσσον ὀλέθρου πείραθʼ ἵκηαι.τὸν δʼ οὐ ταρβήσας προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·Πηλεΐδη μὴ δὴ ἐπέεσσί με νηπύτιον ὣςἔλπεο δειδίξεσθαι, ἐπεὶ σάφα οἶδα καὶ αὐτὸςἠμὲν κερτομίας ἠδʼ αἴσυλα μυθήσασθαι.οἶδα δʼ ὅτι σὺ μὲν ἐσθλός, ἐγὼ δὲ σέθεν πολὺ χείρων.ἀλλʼ ἤτοι μὲν ταῦτα θεῶν ἐν γούνασι κεῖται,αἴ κέ σε χειρότερός περ ἐὼν ἀπὸ θυμὸν ἕλωμαιδουρὶ βαλών, ἐπεὶ ἦ καὶ ἐμὸν βέλος ὀξὺ πάροιθεν.ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δόρυ, καὶ τό γʼ Ἀθήνηπνοιῇ Ἀχιλλῆος πάλιν ἔτραπε κυδαλίμοιοἦκα μάλα ψύξασα· τὸ δʼ ἂψ ἵκεθʼ Ἕκτορα δῖον,αὐτοῦ δὲ προπάροιθε ποδῶν πέσεν. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςἐμμεμαὼς ἐπόρουσε κατακτάμεναι μενεαίνων,σμερδαλέα ἰάχων· τὸν δʼ ἐξήρπαξεν Ἀπόλλωνῥεῖα μάλʼ ὥς τε θεός, ἐκάλυψε δʼ ἄρʼ ἠέρι πολλῇ.τρὶς μὲν ἔπειτʼ ἐπόρουσε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺςἔγχεϊ χαλκείῳ, τρὶς δʼ ἠέρα τύψε βαθεῖαν.ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος,δεινὰ δʼ ὁμοκλήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ἐξ αὖ νῦν ἔφυγες θάνατον κύον· ἦ τέ τοι ἄγχιἦλθε κακόν· νῦν αὖτέ σʼ ἐρύσατο Φοῖβος Ἀπόλλων,ᾧ μέλλεις εὔχεσθαι ἰὼν ἐς δοῦπον ἀκόντων.ἦ θήν σʼ ἐξανύω γε καὶ ὕστερον ἀντιβολήσας,εἴ πού τις καὶ ἔμοιγε θεῶν ἐπιτάρροθός ἐστι.νῦν αὖ τοὺς ἄλλους ἐπιείσομαι, ὅν κε κιχείω.ὣς εἰπὼν Δρύοπʼ οὖτα κατʼ αὐχένα μέσσον ἄκοντι·ἤριπε δὲ προπάροιθε ποδῶν· ὃ δὲ τὸν μὲν ἔασε,Δημοῦχον δὲ Φιλητορίδην ἠΰν τε μέγαν τεκὰγ γόνυ δουρὶ βαλὼν ἠρύκακε. τὸν μὲν ἔπειταοὐτάζων ξίφεϊ μεγάλῳ ἐξαίνυτο θυμόν·αὐτὰρ ὃ Λαόγονον καὶ Δάρδανον υἷε Βίαντοςἄμφω ἐφορμηθεὶς ἐξ ἵππων ὦσε χαμᾶζε,τὸν μὲν δουρὶ βαλών, τὸν δὲ σχεδὸν ἄορι τύψας.Τρῶα δʼ Ἀλαστορίδην, ὃ μὲν ἀντίος ἤλυθε γούνων,εἴ πώς εὑ πεφίδοιτο λαβὼν καὶ ζωὸν ἀφείημηδὲ κατακτείνειεν ὁμηλικίην ἐλεήσας,νήπιος, οὐδὲ τὸ ᾔδη ὃ οὐ πείσεσθαι ἔμελλεν·οὐ γάρ τι γλυκύθυμος ἀνὴρ ἦν οὐδʼ ἀγανόφρων,ἀλλὰ μάλʼ ἐμμεμαώς· ὃ μὲν ἥπτετο χείρεσι γούνωνἱέμενος λίσσεσθʼ, ὃ δὲ φασγάνῳ οὖτα καθʼ ἧπαρ·ἐκ δέ οἱ ἧπαρ ὄλισθεν, ἀτὰρ μέλαν αἷμα κατʼ αὐτοῦκόλπον ἐνέπλησεν· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεθυμοῦ δευόμενον· ὃ δὲ Μούλιον οὖτα παραστὰςδουρὶ κατʼ οὖς· εἶθαρ δὲ διʼ οὔατος ἦλθʼ ἑτέροιοαἰχμὴ χαλκείη· ὃ δʼ Ἀγήνορος υἱὸν Ἔχεκλονμέσσην κὰκ κεφαλὴν ξίφει ἤλασε κωπήεντι,πᾶν δʼ ὑπεθερμάνθη ξίφος αἵματι· τὸν δὲ κατʼ ὄσσεἔλλαβε πορφύρεος θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή.Δευκαλίωνα δʼ ἔπειθʼ, ἵνα τε ξυνέχουσι τένοντεςἀγκῶνος, τῇ τόν γε φίλης διὰ χειρὸς ἔπειρεναἰχμῇ χαλκείῃ· ὃ δέ μιν μένε χεῖρα βαρυνθεὶςπρόσθʼ ὁρόων θάνατον· ὃ δὲ φασγάνῳ αὐχένα θείναςτῆλʼ αὐτῇ πήληκι κάρη βάλε· μυελὸς αὖτεσφονδυλίων ἔκπαλθʼ, ὃ δʼ ἐπὶ χθονὶ κεῖτο τανυσθείς.αὐτὰρ ὃ βῆ ῥʼ ἰέναι μετʼ ἀμύμονα Πείρεω υἱὸνῬίγμον, ὃς ἐκ Θρῄκης ἐριβώλακος εἰληλούθει·τὸν βάλε μέσσον ἄκοντι, πάγη δʼ ἐν νηδύϊ χαλκός,ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων· ὃ δʼ Ἀρηΐθοον θεράπονταἂψ ἵππους στρέψαντα μετάφρενον ὀξέϊ δουρὶνύξʼ, ἀπὸ δʼ ἅρματος ὦσε· κυκήθησαν δέ οἱ ἵπποι.ὡς δʼ ἀναμαιμάει βαθέʼ ἄγκεα θεσπιδαὲς πῦροὔρεος ἀζαλέοιο, βαθεῖα δὲ καίεται ὕλη,πάντῃ τε κλονέων ἄνεμος φλόγα εἰλυφάζει,ὣς ὅ γε πάντῃ θῦνε σὺν ἔγχεϊ δαίμονι ἶσοςκτεινομένους ἐφέπων· ῥέε δʼ αἵματι γαῖα μέλαινα.ὡς δʼ ὅτε τις ζεύξῃ βόας ἄρσενας εὐρυμετώπουςτριβέμεναι κρῖ λευκὸν ἐϋκτιμένῃ ἐν ἀλωῇ,ῥίμφά τε λέπτʼ ἐγένοντο βοῶν ὑπὸ πόσσʼ ἐριμύκων,ὣς ὑπʼ Ἀχιλλῆος μεγαθύμου μώνυχες ἵπποιστεῖβον ὁμοῦ νέκυάς τε καὶ ἀσπίδας· αἵματι δʼ ἄξωννέρθεν ἅπας πεπάλακτο καὶ ἄντυγες αἳ περὶ δίφρον,ἃς ἄρʼ ἀφʼ ἱππείων ὁπλέων ῥαθάμιγγες ἔβαλλοναἵ τʼ ἀπʼ ἐπισσώτρων· ὃ δὲ ἵετο κῦδος ἀρέσθαιΠηλεΐδης, λύθρῳ δὲ παλάσσετο χεῖρας ἀάπτους.

ἀλλʼ ὅτε δὴ πόρον ἷξον ἐϋρρεῖος ποταμοῖοΞάνθου δινήεντος, ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς,ἔνθα διατμήξας τοὺς μὲν πεδίον δὲ δίωκεπρὸς πόλιν, ᾗ περ Ἀχαιοὶ ἀτυζόμενοι φοβέοντοἤματι τῷ προτέρῳ, ὅτε μαίνετο φαίδιμος Ἕκτωρ·τῇ ῥʼ οἵ γε προχέοντο πεφυζότες, ἠέρα δʼ Ἥρηπίτνα πρόσθε βαθεῖαν ἐρυκέμεν· ἡμίσεες δὲἐς ποταμὸν εἰλεῦντο βαθύρροον ἀργυροδίνην,ἐν δʼ ἔπεσον μεγάλῳ πατάγῳ, βράχε δʼ αἰπὰ ῥέεθρα,ὄχθαι δʼ ἀμφὶ περὶ μεγάλʼ ἴαχον· οἳ δʼ ἀλαλητῷἔννεον ἔνθα καὶ ἔνθα ἑλισσόμενοι περὶ δίνας.ὡς δʼ ὅθʼ ὑπὸ ῥιπῆς πυρὸς ἀκρίδες ἠερέθονταιφευγέμεναι ποταμὸν δέ· τὸ δὲ φλέγει ἀκάματον πῦρὄρμενον ἐξαίφνης, ταὶ δὲ πτώσσουσι καθʼ ὕδωρ·ὣς ὑπʼ Ἀχιλλῆος Ξάνθου βαθυδινήεντοςπλῆτο ῥόος κελάδων ἐπιμὶξ ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν.αὐτὰρ ὃ διογενὴς δόρυ μὲν λίπεν αὐτοῦ ἐπʼ ὄχθῃκεκλιμένον μυρίκῃσιν, ὃ δʼ ἔσθορε δαίμονι ἶσοςφάσγανον οἶον ἔχων, κακὰ δὲ φρεσὶ μήδετο ἔργα,τύπτε δʼ ἐπιστροφάδην· τῶν δὲ στόνος ὄρνυτʼ ἀεικὴςἄορι θεινομένων, ἐρυθαίνετο δʼ αἵματι ὕδωρ.ὡς δʼ ὑπὸ δελφῖνος μεγακήτεος ἰχθύες ἄλλοιφεύγοντες πιμπλᾶσι μυχοὺς λιμένος εὐόρμουδειδιότες· μάλα γάρ τε κατεσθίει ὅν κε λάβῃσιν·ὣς Τρῶες ποταμοῖο κατὰ δεινοῖο ῥέεθραπτῶσσον ὑπὸ κρημνούς. ὃ δʼ ἐπεὶ κάμε χεῖρας ἐναίρων,ζωοὺς ἐκ ποταμοῖο δυώδεκα λέξατο κούρουςποινὴν Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο θανόντος·τοὺς ἐξῆγε θύραζε τεθηπότας ἠΰτε νεβρούς,δῆσε δʼ ὀπίσσω χεῖρας ἐϋτμήτοισιν ἱμᾶσι,τοὺς αὐτοὶ φορέεσκον ἐπὶ στρεπτοῖσι χιτῶσι,δῶκε δʼ ἑταίροισιν κατάγειν κοίλας ἐπὶ νῆας.αὐτὰρ ὃ ἂψ ἐπόρουσε δαϊζέμεναι μενεαίνων.ἔνθʼ υἷι Πριάμοιο συνήντετο Δαρδανίδαοἐκ ποταμοῦ φεύγοντι Λυκάονι, τόν ῥά ποτʼ αὐτὸςἦγε λαβὼν ἐκ πατρὸς ἀλωῆς οὐκ ἐθέλονταἐννύχιος προμολών· ὃ δʼ ἐρινεὸν ὀξέϊ χαλκῷτάμνε νέους ὄρπηκας, ἵνʼ ἅρματος ἄντυγες εἶεν·τῷ δʼ ἄρʼ ἀνώϊστον κακὸν ἤλυθε δῖος Ἀχιλλεύς.καὶ τότε μέν μιν Λῆμνον ἐϋκτιμένην ἐπέρασσενηυσὶν ἄγων, ἀτὰρ υἱὸς Ἰήσονος ὦνον ἔδωκε·κεῖθεν δὲ ξεῖνός μιν ἐλύσατο πολλὰ δʼ ἔδωκενἼμβριος Ἠετίων, πέμψεν δʼ ἐς δῖαν Ἀρίσβην·ἔνθεν ὑπεκπροφυγὼν πατρώϊον ἵκετο δῶμα.ἕνδεκα δʼ ἤματα θυμὸν ἐτέρπετο οἷσι φίλοισινἐλθὼν ἐκ Λήμνοιο· δυωδεκάτῃ δέ μιν αὖτιςχερσὶν Ἀχιλλῆος θεὸς ἔμβαλεν, ὅς μιν ἔμελλεπέμψειν εἰς Ἀΐδαο καὶ οὐκ ἐθέλοντα νέεσθαι.τὸν δʼ ὡς οὖν ἐνόησε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺςγυμνὸν ἄτερ κόρυθός τε καὶ ἀσπίδος, οὐδʼ ἔχεν ἔγχος,ἀλλὰ τὰ μέν ῥʼ ἀπὸ πάντα χαμαὶ βάλε· τεῖρε γὰρ ἱδρὼςφεύγοντʼ ἐκ ποταμοῦ, κάματος δʼ ὑπὸ γούνατʼ ἐδάμνα·ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·ὢ πόποι ἦ μέγα θαῦμα τόδʼ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι·ἦ μάλα δὴ Τρῶες μεγαλήτορες οὕς περ ἔπεφνοναὖτις ἀναστήσονται ὑπὸ ζόφου ἠερόεντος,οἷον δὴ καὶ ὅδʼ ἦλθε φυγὼν ὕπο νηλεὲς ἦμαρΛῆμνον ἐς ἠγαθέην πεπερημένος· οὐδέ μιν ἔσχεπόντος ἁλὸς πολιῆς, ὃ πολέας ἀέκοντας ἐρύκει.ἀλλʼ ἄγε δὴ καὶ δουρὸς ἀκωκῆς ἡμετέροιογεύσεται, ὄφρα ἴδωμαι ἐνὶ φρεσὶν ἠδὲ δαείωἢ ἄρʼ ὁμῶς καὶ κεῖθεν ἐλεύσεται, ἦ μιν ἐρύξειγῆ φυσίζοος, ἥ τε κατὰ κρατερόν περ ἐρύκει.ὣς ὅρμαινε μένων· ὃ δέ οἱ σχεδὸν ἦλθε τεθηπὼςγούνων ἅψασθαι μεμαώς, περὶ δʼ ἤθελε θυμῷἐκφυγέειν θάνατόν τε κακὸν καὶ κῆρα μέλαιναν.ἤτοι ὃ μὲν δόρυ μακρὸν ἀνέσχετο δῖος Ἀχιλλεὺςοὐτάμεναι μεμαώς, ὃ δʼ ὑπέδραμε καὶ λάβε γούνωνκύψας· ἐγχείη δʼ ἄρʼ ὑπὲρ νώτου ἐνὶ γαίῃἔστη ἱεμένη χροὸς ἄμεναι ἀνδρομέοιο.αὐτὰρ ὃ τῇ ἑτέρῃ μὲν ἑλὼν ἐλλίσσετο γούνων,τῇ δʼ ἑτέρῃ ἔχεν ἔγχος ἀκαχμένον οὐδὲ μεθίει·καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·γουνοῦμαι σʼ Ἀχιλεῦ· σὺ δέ μʼ αἴδεο καί μʼ ἐλέησον·ἀντί τοί εἰμʼ ἱκέταο διοτρεφὲς αἰδοίοιο·πὰρ γὰρ σοὶ πρώτῳ πασάμην Δημήτερος ἀκτὴνἤματι τῷ ὅτε μʼ εἷλες ἐϋκτιμένῃ ἐν ἀλωῇ,καί μʼ ἐπέρασσας ἄνευθεν ἄγων πατρός τε φίλων τεΛῆμνον ἐς ἠγαθέην, ἑκατόμβοιον δέ τοι ἦλφον.νῦν δὲ λύμην τρὶς τόσσα πορών· ἠὼς δέ μοί ἐστινἥδε δυωδεκάτη, ὅτʼ ἐς Ἴλιον εἰλήλουθαπολλὰ παθών· νῦν αὖ με τεῇς ἐν χερσὶν ἔθηκεμοῖρʼ ὀλοή· μέλλω που ἀπεχθέσθαι Διὶ πατρί,ὅς με σοὶ αὖτις δῶκε· μινυνθάδιον δέ με μήτηργείνατο Λαοθόη θυγάτηρ Ἄλταο γέροντοςἌλτεω, ὃς Λελέγεσσι φιλοπτολέμοισιν ἀνάσσειΠήδασον αἰπήεσσαν ἔχων ἐπὶ Σατνιόεντι.τοῦ δʼ ἔχε θυγατέρα Πρίαμος, πολλὰς δὲ καὶ ἄλλας·τῆς δὲ δύω γενόμεσθα, σὺ δʼ ἄμφω δειροτομήσεις,ἤτοι τὸν πρώτοισι μετὰ πρυλέεσσι δάμασσαςἀντίθεον Πολύδωρον, ἐπεὶ βάλες ὀξέϊ δουρί·νῦν δὲ δὴ ἐνθάδʼ ἐμοὶ κακὸν ἔσσεται· οὐ γὰρ ὀΐωσὰς χεῖρας φεύξεσθαι, ἐπεί ῥʼ ἐπέλασσέ γε δαίμων.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσι·μή με κτεῖνʼ, ἐπεὶ οὐχ ὁμογάστριος Ἕκτορός εἰμι,ὅς τοι ἑταῖρον ἔπεφνεν ἐνηέα τε κρατερόν τε.ὣς ἄρα μιν Πριάμοιο προσηύδα φαίδιμος υἱὸςλισσόμενος ἐπέεσσιν, ἀμείλικτον δʼ ὄπʼ ἄκουσε·νήπιε μή μοι ἄποινα πιφαύσκεο μηδʼ ἀγόρευε·πρὶν μὲν γὰρ Πάτροκλον ἐπισπεῖν αἴσιμον ἦμαρτόφρά τί μοι πεφιδέσθαι ἐνὶ φρεσὶ φίλτερον ἦενΤρώων, καὶ πολλοὺς ζωοὺς ἕλον ἠδʼ ἐπέρασσα·νῦν δʼ οὐκ ἔσθʼ ὅς τις θάνατον φύγῃ ὅν κε θεός γεἸλίου προπάροιθεν ἐμῇς ἐν χερσὶ βάλῃσικαὶ πάντων Τρώων, περὶ δʼ αὖ Πριάμοιό γε παίδων.ἀλλὰ φίλος θάνε καὶ σύ· τί ἦ ὀλοφύρεαι οὕτως;κάτθανε καὶ Πάτροκλος, ὅ περ σέο πολλὸν ἀμείνων.οὐχ ὁράᾳς οἷος καὶ ἐγὼ καλός τε μέγας τε;πατρὸς δʼ εἴμʼ ἀγαθοῖο, θεὰ δέ με γείνατο μήτηρ·ἀλλʼ ἔπι τοι καὶ ἐμοὶ θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή·ἔσσεται ἢ ἠὼς ἢ δείλη ἢ μέσον ἦμαρὁππότε τις καὶ ἐμεῖο Ἄρῃ ἐκ θυμὸν ἕληταιἢ ὅ γε δουρὶ βαλὼν ἢ ἀπὸ νευρῆφιν ὀϊστῷ.ὣς φάτο, τοῦ δʼ αὐτοῦ λύτο γούνατα καὶ φίλον ἦτορ·ἔγχος μέν ῥʼ ἀφέηκεν, ὃ δʼ ἕζετο χεῖρε πετάσσαςἀμφοτέρας· Ἀχιλεὺς δὲ ἐρυσσάμενος ξίφος ὀξὺτύψε κατὰ κληῗδα παρʼ αὐχένα, πᾶν δέ οἱ εἴσωδῦ ξίφος ἄμφηκες· ὃ δʼ ἄρα πρηνὴς ἐπὶ γαίῃκεῖτο ταθείς, ἐκ δʼ αἷμα μέλαν ῥέε, δεῦε δὲ γαῖαν.τὸν δʼ Ἀχιλεὺς ποταμὸν δὲ λαβὼν ποδὸς ἧκε φέρεσθαι,καί οἱ ἐπευχόμενος ἔπεα πτερόεντʼ ἀγόρευεν·ἐνταυθοῖ νῦν κεῖσο μετʼ ἰχθύσιν, οἵ σʼ ὠτειλὴναἷμʼ ἀπολιχμήσονται ἀκηδέες· οὐδέ σε μήτηρἐνθεμένη λεχέεσσι γοήσεται, ἀλλὰ Σκάμανδροςοἴσει δινήεις εἴσω ἁλὸς εὐρέα κόλπον·θρῴσκων τις κατὰ κῦμα μέλαιναν φρῖχʼ ὑπαΐξειἰχθύς, ὅς κε φάγῃσι Λυκάονος ἀργέτα δημόν.φθείρεσθʼ εἰς ὅ κεν ἄστυ κιχείομεν Ἰλίου ἱρῆςὑμεῖς μὲν φεύγοντες, ἐγὼ δʼ ὄπιθεν κεραΐζων.οὐδʼ ὑμῖν ποταμός περ ἐΰρροος ἀργυροδίνηςἀρκέσει, ᾧ δὴ δηθὰ πολέας ἱερεύετε ταύρους,ζωοὺς δʼ ἐν δίνῃσι καθίετε μώνυχας ἵππους.ἀλλὰ καὶ ὧς ὀλέεσθε κακὸν μόρον, εἰς ὅ κε πάντεςτίσετε Πατρόκλοιο φόνον καὶ λοιγὸν Ἀχαιῶν,οὓς ἐπὶ νηυσὶ θοῇσιν ἐπέφνετε νόσφιν ἐμεῖο.ὣς ἄρʼ ἔφη, ποταμὸς δὲ χολώσατο κηρόθι μᾶλλον,ὅρμηνεν δʼ ἀνὰ θυμὸν ὅπως παύσειε πόνοιοδῖον Ἀχιλλῆα, Τρώεσσι δὲ λοιγὸν ἀλάλκοι.τόφρα δὲ Πηλέος υἱὸς ἔχων δολιχόσκιον ἔγχοςἈστεροπαίῳ ἐπᾶλτο κατακτάμεναι μενεαίνωνυἱέϊ Πηλεγόνος· τὸν δʼ Ἀξιὸς εὐρυρέεθροςγείνατο καὶ Περίβοια Ἀκεσσαμενοῖο θυγατρῶνπρεσβυτάτη· τῇ γάρ ῥα μίγη ποταμὸς βαθυδίνης.τῷ ῥʼ Ἀχιλεὺς ἐπόρουσεν, ὃ δʼ ἀντίος ἐκ ποταμοῖοἔστη ἔχων δύο δοῦρε· μένος δέ οἱ ἐν φρεσὶ θῆκεΞάνθος, ἐπεὶ κεχόλωτο δαϊκταμένων αἰζηῶν,τοὺς Ἀχιλεὺς ἐδάϊζε κατὰ ῥόον οὐδʼ ἐλέαιρεν.οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες,τὸν πρότερος προσέειπε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·τίς πόθεν εἰς ἀνδρῶν ὅ μευ ἔτλης ἀντίος ἐλθεῖν;δυστήνων δέ τε παῖδες ἐμῷ μένει ἀντιόωσι.τὸν δʼ αὖ Πηλεγόνος προσεφώνεε φαίδιμος υἱός·Πηλεΐδη μεγάθυμε τί ἦ γενεὴν ἐρεείνεις;εἴμʼ ἐκ Παιονίης ἐριβώλου τηλόθʼ ἐούσηςΠαίονας ἄνδρας ἄγων δολιχεγχέας· ἥδε δέ μοι νῦνἠὼς ἑνδεκάτη ὅτε Ἴλιον εἰλήλουθα.αὐτὰρ ἐμοὶ γενεὴ ἐξ Ἀξιοῦ εὐρὺ ῥέοντοςἈξιοῦ, ὃς κάλλιστον ὕδωρ ἐπὶ γαῖαν ἵησιν,ὃς τέκε Πηλεγόνα κλυτὸν ἔγχεϊ· τὸν δʼ ἐμέ φασιγείνασθαι· νῦν αὖτε μαχώμεθα φαίδιμʼ Ἀχιλλεῦ.ὣς φάτʼ ἀπειλήσας, ὃ δʼ ἀνέσχετο δῖος ἈχιλλεὺςΠηλιάδα μελίην· ὃ δʼ ἁμαρτῇ δούρασιν ἀμφὶςἥρως Ἀστεροπαῖος, ἐπεὶ περιδέξιος ἦεν.καί ῥʼ ἑτέρῳ μὲν δουρὶ σάκος βάλεν, οὐδὲ διὰ πρὸῥῆξε σάκος· χρυσὸς γὰρ ἐρύκακε δῶρα θεοῖο·τῷ δʼ ἑτέρῳ μιν πῆχυν ἐπιγράβδην βάλε χειρὸςδεξιτερῆς, σύτο δʼ αἷμα κελαινεφές· ἣ δʼ ὑπὲρ αὐτοῦγαίῃ ἐνεστήρικτο λιλαιομένη χροὸς ἆσαι.δεύτερος αὖτʼ Ἀχιλεὺς μελίην ἰθυπτίωναἈστεροπαίῳ ἐφῆκε κατακτάμεναι μενεαίνων.καὶ τοῦ μέν ῥʼ ἀφάμαρτεν, ὃ δʼ ὑψηλὴν βάλεν ὄχθην,μεσσοπαγὲς δʼ ἄρʼ ἔθηκε κατʼ ὄχθης μείλινον ἔγχος.Πηλεΐδης δʼ ἄορ ὀξὺ ἐρυσσάμενος παρὰ μηροῦἆλτʼ ἐπί οἱ μεμαώς· ὃ δʼ ἄρα μελίην Ἀχιλῆοςοὐ δύνατʼ ἐκ κρημνοῖο ἐρύσσαι χειρὶ παχείῃ.τρὶς μέν μιν πελέμιξεν ἐρύσσασθαι μενεαίνων,τρὶς δὲ μεθῆκε βίης· τὸ δὲ τέτρατον ἤθελε θυμῷἆξαι ἐπιγνάμψας δόρυ μείλινον Αἰακίδαο,ἀλλὰ πρὶν Ἀχιλεὺς σχεδὸν ἄορι θυμὸν ἀπηύρα.γαστέρα γάρ μιν τύψε παρʼ ὀμφαλόν, ἐκ δʼ ἄρα πᾶσαιχύντο χαμαὶ χολάδες· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψενἀσθμαίνοντʼ· Ἀχιλεὺς δʼ ἄρʼ ἐνὶ στήθεσσιν ὀρούσαςτεύχεά τʼ ἐξενάριξε καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·κεῖσʼ οὕτως· χαλεπόν τοι ἐρισθενέος Κρονίωνοςπαισὶν ἐριζέμεναι ποταμοῖό περ ἐκγεγαῶτι.φῆσθα σὺ μὲν ποταμοῦ γένος ἔμμεναι εὐρὺ ῥέοντος,αὐτὰρ ἐγὼ γενεὴν μεγάλου Διὸς εὔχομαι εἶναι.τίκτέ μʼ ἀνὴρ πολλοῖσιν ἀνάσσων ΜυρμιδόνεσσιΠηλεὺς Αἰακίδης· ὃ δʼ ἄρʼ Αἰακὸς ἐκ Διὸς ἦεν.τὼ κρείσσων μὲν Ζεὺς ποταμῶν ἁλιμυρηέντων,κρείσσων αὖτε Διὸς γενεὴ ποταμοῖο τέτυκται.καὶ γὰρ σοὶ ποταμός γε πάρα μέγας, εἰ δύναταί τιχραισμεῖν· ἀλλʼ οὐκ ἔστι Διὶ Κρονίωνι μάχεσθαι,τῷ οὐδὲ κρείων Ἀχελώϊος ἰσοφαρίζει,οὐδὲ βαθυρρείταο μέγα σθένος Ὠκεανοῖο,ἐξ οὗ περ πάντες ποταμοὶ καὶ πᾶσα θάλασσακαὶ πᾶσαι κρῆναι καὶ φρείατα μακρὰ νάουσιν·ἀλλὰ καὶ ὃς δείδοικε Διὸς μεγάλοιο κεραυνὸνδεινήν τε βροντήν, ὅτʼ ἀπʼ οὐρανόθεν σμαραγήσῃ.ἦ ῥα, καὶ ἐκ κρημνοῖο ἐρύσσατο χάλκεον ἔγχος,τὸν δὲ κατʼ αὐτόθι λεῖπεν, ἐπεὶ φίλον ἦτορ ἀπηύρα,κείμενον ἐν ψαμάθοισι, δίαινε δέ μιν μέλαν ὕδωρ.τὸν μὲν ἄρʼ ἐγχέλυές τε καὶ ἰχθύες ἀμφεπένοντοδημὸν ἐρεπτόμενοι ἐπινεφρίδιον κείροντες·αὐτὰρ ὃ βῆ ῥʼ ἰέναι μετὰ Παίονας ἱπποκορυστάς,οἵ ῥʼ ἔτι πὰρ ποταμὸν πεφοβήατο δινήεντα,ὡς εἶδον τὸν ἄριστον ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃχέρσʼ ὕπο Πηλεΐδαο καὶ ἄορι ἶφι δαμέντα.ἔνθʼ ἕλε Θερσίλοχόν τε Μύδωνά τε Ἀστύπυλόν τεΜνῆσόν τε Θρασίον τε καὶ Αἴνιον ἠδʼ Ὀφελέστην·καί νύ κʼ ἔτι πλέονας κτάνε Παίονας ὠκὺς Ἀχιλλεύς,εἰ μὴ χωσάμενος προσέφη ποταμὸς βαθυδίνηςἀνέρι εἰσάμενος, βαθέης δʼ ἐκ φθέγξατο δίνης·ὦ Ἀχιλεῦ, περὶ μὲν κρατέεις, περὶ δʼ αἴσυλα ῥέζειςἀνδρῶν· αἰεὶ γάρ τοι ἀμύνουσιν θεοὶ αὐτοί.εἴ τοι Τρῶας ἔδωκε Κρόνου παῖς πάντας ὀλέσσαι,ἐξ ἐμέθεν γʼ ἐλάσας πεδίον κάτα μέρμερα ῥέζε·πλήθει γὰρ δή μοι νεκύων ἐρατεινὰ ῥέεθρα,οὐδέ τί πῃ δύναμαι προχέειν ῥόον εἰς ἅλα δῖανστεινόμενος νεκύεσσι, σὺ δὲ κτείνεις ἀϊδήλως.ἀλλʼ ἄγε δὴ καὶ ἔασον· ἄγη μʼ ἔχει ὄρχαμε λαῶν.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·ἔσται ταῦτα Σκάμανδρε διοτρεφές, ὡς σὺ κελεύεις.Τρῶας δʼ οὐ πρὶν λήξω ὑπερφιάλους ἐναρίζων,πρὶν ἔλσαι κατὰ ἄστυ καὶ Ἕκτορι πειρηθῆναιἀντιβίην, ἤ κέν με δαμάσσεται, ἦ κεν ἐγὼ τόν.ὣς εἰπὼν Τρώεσσιν ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος·καὶ τότʼ Ἀπόλλωνα προσέφη ποταμὸς βαθυδίνης·ὢ πόποι ἀργυρότοξε Διὸς τέκος οὐ σύ γε βουλὰςεἰρύσαο Κρονίωνος, ὅ τοι μάλα πόλλʼ ἐπέτελλεΤρωσὶ παρεστάμεναι καὶ ἀμύνειν, εἰς ὅ κεν ἔλθῃδείελος ὀψὲ δύων, σκιάσῃ δʼ ἐρίβωλον ἄρουραν.ἦ, καὶ Ἀχιλλεὺς μὲν δουρικλυτὸς ἔνθορε μέσσῳκρημνοῦ ἀπαΐξας· ὃ δʼ ἐπέσσυτο οἴδματι θύων,πάντα δʼ ὄρινε ῥέεθρα κυκώμενος, ὦσε δὲ νεκροὺςπολλούς, οἵ ῥα κατʼ αὐτὸν ἅλις ἔσαν, οὓς κτάνʼ Ἀχιλλεύςτοὺς ἔκβαλλε θύραζε μεμυκὼς ἠΰτε ταῦροςχέρσον δέ· ζωοὺς δὲ σάω κατὰ καλὰ ῥέεθρα,κρύπτων ἐν δίνῃσι βαθείῃσιν μεγάλῃσι.δεινὸν δʼ ἀμφʼ Ἀχιλῆα κυκώμενον ἵστατο κῦμα,ὤθει δʼ ἐν σάκεϊ πίπτων ῥόος· οὐδὲ πόδεσσινεἶχε στηρίξασθαι· ὃ δὲ πτελέην ἕλε χερσὶνεὐφυέα μεγάλην· ἣ δʼ ἐκ ῥιζῶν ἐριποῦσακρημνὸν ἅπαντα διῶσεν, ἐπέσχε δὲ καλὰ ῥέεθραὄζοισιν πυκινοῖσι, γεφύρωσεν δέ μιν αὐτὸνεἴσω πᾶσʼ ἐριποῦσʼ· ὃ δʼ ἄρʼ ἐκ δίνης ἀνορούσαςἤϊξεν πεδίοιο ποσὶ κραιπνοῖσι πέτεσθαιδείσας· οὐδέ τʼ ἔληγε θεὸς μέγας, ὦρτο δʼ ἐπʼ αὐτῷἀκροκελαινιόων, ἵνα μιν παύσειε πόνοιοδῖον Ἀχιλλῆα, Τρώεσσι δὲ λοιγὸν ἀλάλκοι.Πηλεΐδης δʼ ἀπόρουσεν ὅσον τʼ ἐπὶ δουρὸς ἐρωή,αἰετοῦ οἴματʼ ἔχων μέλανος τοῦ θηρητῆρος,ὅς θʼ ἅμα κάρτιστός τε καὶ ὤκιστος πετεηνῶν·τῷ ἐϊκὼς ἤϊξεν, ἐπὶ στήθεσσι δὲ χαλκὸςσμερδαλέον κονάβιζεν· ὕπαιθα δὲ τοῖο λιασθεὶςφεῦγʼ, ὃ δʼ ὄπισθε ῥέων ἕπετο μεγάλῳ ὀρυμαγδῷ.ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ ὀχετηγὸς ἀπὸ κρήνης μελανύδρουἂμ φυτὰ καὶ κήπους ὕδατι ῥόον ἡγεμονεύῃχερσὶ μάκελλαν ἔχων, ἀμάρης ἐξ ἔχματα βάλλων·τοῦ μέν τε προρέοντος ὑπὸ ψηφῖδες ἅπασαιὀχλεῦνται· τὸ δέ τʼ ὦκα κατειβόμενον κελαρύζειχώρῳ ἔνι προαλεῖ, φθάνει δέ τε καὶ τὸν ἄγοντα·ὣς αἰεὶ Ἀχιλῆα κιχήσατο κῦμα ῥόοιοκαὶ λαιψηρὸν ἐόντα· θεοὶ δέ τε φέρτεροι ἀνδρῶν.ὁσσάκι δʼ ὁρμήσειε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺςστῆναι ἐναντίβιον καὶ γνώμεναι εἴ μιν ἅπαντεςἀθάνατοι φοβέουσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι,τοσσάκι μιν μέγα κῦμα διιπετέος ποταμοῖοπλάζʼ ὤμους καθύπερθεν· ὃ δʼ ὑψόσε ποσσὶν ἐπήδαθυμῷ ἀνιάζων· ποταμὸς δʼ ὑπὸ γούνατʼ ἐδάμναλάβρος ὕπαιθα ῥέων, κονίην δʼ ὑπέρεπτε ποδοῖιν.Πηλεΐδης δʼ ᾤμωξεν ἰδὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν·Ζεῦ πάτερ ὡς οὔ τίς με θεῶν ἐλεεινὸν ὑπέστηἐκ ποταμοῖο σαῶσαι· ἔπειτα δὲ καί τι πάθοιμι.ἄλλος δʼ οὔ τις μοι τόσον αἴτιος Οὐρανιώνων,ἀλλὰ φίλη μήτηρ, ἥ με ψεύδεσσιν ἔθελγεν·ἥ μʼ ἔφατο Τρώων ὑπὸ τείχεϊ θωρηκτάωνλαιψηροῖς ὀλέεσθαι Ἀπόλλωνος βελέεσσιν.ὥς μʼ ὄφελʼ Ἕκτωρ κτεῖναι ὃς ἐνθάδε γʼ ἔτραφʼ ἄριστος·τώ κʼ ἀγαθὸς μὲν ἔπεφνʼ, ἀγαθὸν δέ κεν ἐξενάριξε·