μή πως καὶ Κρονίδης κεχολώσεται, αἴ κεν Ἀχιλλεὺςτόνδε κατακτείνῃ· μόριμον δέ οἵ ἐστʼ ἀλέασθαι,ὄφρα μὴ ἄσπερμος γενεὴ καὶ ἄφαντος ὄληταιΔαρδάνου, ὃν Κρονίδης περὶ πάντων φίλατο παίδωνοἳ ἕθεν ἐξεγένοντο γυναικῶν τε θνητάων.ἤδη γὰρ Πριάμου γενεὴν ἔχθηρε Κρονίων·νῦν δὲ δὴ Αἰνείαο βίη Τρώεσσιν ἀνάξεικαὶ παίδων παῖδες, τοί κεν μετόπισθε γένωνται.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη·ἐννοσίγαιʼ, αὐτὸς σὺ μετὰ φρεσὶ σῇσι νόησονΑἰνείαν ἤ κέν μιν ἐρύσσεαι ἦ κεν ἐάσῃςΠηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ δαμήμεναι, ἐσθλὸν ἐόντα.ἤτοι μὲν γὰρ νῶϊ πολέας ὠμόσσαμεν ὅρκουςπᾶσι μετʼ ἀθανάτοισιν ἐγὼ καὶ Παλλὰς Ἀθήνημή ποτʼ ἐπὶ Τρώεσσιν ἀλεξήσειν κακὸν ἦμαρ,μηδʼ ὁπότʼ ἂν Τροίη μαλερῷ πυρὶ πᾶσα δάηταικαιομένη, καίωσι δʼ ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν.αὐτὰρ ἐπεὶ τό γʼ ἄκουσε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,βῆ ῥʼ ἴμεν ἄν τε μάχην καὶ ἀνὰ κλόνον ἐγχειάων,ἷξε δʼ ὅθʼ Αἰνείας ἠδʼ ὃ κλυτὸς ἦεν Ἀχιλλεύς.αὐτίκα τῷ μὲν ἔπειτα κατʼ ὀφθαλμῶν χέεν ἀχλὺνΠηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ· ὃ δὲ μελίην εὔχαλκονἀσπίδος ἐξέρυσεν μεγαλήτορος Αἰνείαο·καὶ τὴν μὲν προπάροιθε ποδῶν Ἀχιλῆος ἔθηκεν,Αἰνείαν δʼ ἔσσευεν ἀπὸ χθονὸς ὑψόσʼ ἀείρας.πολλὰς δὲ στίχας ἡρώων, πολλὰς δὲ καὶ ἵππωνΑἰνείας ὑπερᾶλτο θεοῦ ἀπὸ χειρὸς ὀρούσας,ἷξε δʼ ἐπʼ ἐσχατιὴν πολυάϊκος πολέμοιο,ἔνθά τε Καύκωνες πόλεμον μέτα θωρήσσοντο.τῷ δὲ μάλʼ ἐγγύθεν ἦλθε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Αἰνεία, τίς σʼ ὧδε θεῶν ἀτέοντα κελεύειἀντία Πηλεΐωνος ὑπερθύμοιο μάχεσθαι,ὃς σεῦ ἅμα κρείσσων καὶ φίλτερος ἀθανάτοισιν;ἀλλʼ ἀναχωρῆσαι ὅτε κεν συμβλήσεαι αὐτῷ,μὴ καὶ ὑπὲρ μοῖραν δόμον Ἄϊδος εἰσαφίκηαι.αὐτὰρ ἐπεί κʼ Ἀχιλεὺς θάνατον καὶ πότμον ἐπίσπῃ,θαρσήσας δὴ ἔπειτα μετὰ πρώτοισι μάχεσθαι·οὐ μὲν γάρ τίς σʼ ἄλλος Ἀχαιῶν ἐξεναρίξει.ὣς εἰπὼν λίπεν αὐτόθʼ, ἐπεὶ διεπέφραδε πάντα.αἶψα δʼ ἔπειτʼ Ἀχιλῆος ἀπʼ ὀφθαλμῶν σκέδασʼ ἀχλὺνθεσπεσίην· ὃ δʼ ἔπειτα μέγʼ ἔξιδεν ὀφθαλμοῖσιν,ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·ὢ πόποι ἦ μέγα θαῦμα τόδʼ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι·ἔγχος μὲν τόδε κεῖται ἐπὶ χθονός, οὐδέ τι φῶταλεύσσω, τῷ ἐφέηκα κατακτάμεναι μενεαίνων.ἦ ῥα καὶ Αἰνείας φίλος ἀθανάτοισι θεοῖσινἦεν· ἀτάρ μιν ἔφην μὰψ αὔτως εὐχετάασθαι.ἐρρέτω· οὔ οἱ θυμὸς ἐμεῦ ἔτι πειρηθῆναιἔσσεται, ὃς καὶ νῦν φύγεν ἄσμενος ἐκ θανάτοιο.ἀλλʼ ἄγε δὴ Δαναοῖσι φιλοπτολέμοισι κελεύσαςτῶν ἄλλων Τρώων πειρήσομαι ἀντίος ἐλθών.ἦ, καὶ ἐπὶ στίχας ἆλτο, κέλευε δὲ φωτὶ ἑκάστῳ·μηκέτι νῦν Τρώων ἑκὰς ἕστατε δῖοι Ἀχαιοί,ἀλλʼ ἄγʼ ἀνὴρ ἄντʼ ἀνδρὸς ἴτω, μεμάτω δὲ μάχεσθαι.ἀργαλέον δέ μοί ἐστι καὶ ἰφθίμῳ περ ἐόντιτοσσούσδʼ ἀνθρώπους ἐφέπειν καὶ πᾶσι μάχεσθαι·οὐδέ κʼ Ἄρης, ὅς περ θεὸς ἄμβροτος, οὐδέ κʼ Ἀθήνητοσσῆσδʼ ὑσμίνης ἐφέποι στόμα καὶ πονέοιτο·ἀλλʼ ὅσσον μὲν ἐγὼ δύναμαι χερσίν τε ποσίν τεκαὶ σθένει, οὔ μʼ ἔτι φημὶ μεθησέμεν οὐδʼ ἠβαιόν,ἀλλὰ μάλα στιχὸς εἶμι διαμπερές, οὐδέ τινʼ οἴωΤρώων χαιρήσειν, ὅς τις σχεδὸν ἔγχεος ἔλθῃ.ὣς φάτʼ ἐποτρύνων· Τρώεσσι δὲ φαίδιμος Ἕκτωρκέκλεθʼ ὁμοκλήσας, φάτο δʼ ἴμεναι ἄντʼ Ἀχιλῆος·Τρῶες ὑπέρθυμοι μὴ δείδιτε Πηλεΐωνα.καί κεν ἐγὼ ἐπέεσσι καὶ ἀθανάτοισι μαχοίμην,ἔγχεϊ δʼ ἀργαλέον, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτεροί εἰσιν.οὐδʼ Ἀχιλεὺς πάντεσσι τέλος μύθοις ἐπιθήσει,ἀλλὰ τὸ μὲν τελέει, τὸ δὲ καὶ μεσσηγὺ κολούει.τοῦ δʼ ἐγὼ ἀντίος εἶμι καὶ εἰ πυρὶ χεῖρας ἔοικεν,εἰ πυρὶ χεῖρας ἔοικε, μένος δʼ αἴθωνι σιδήρῳ.ὣς φάτʼ ἐποτρύνων, οἳ δʼ ἀντίοι ἔγχεʼ ἄειρανΤρῶες· τῶν δʼ ἄμυδις μίχθη μένος, ὦρτο δʼ ἀϋτή.καὶ τότʼ ἄρʼ Ἕκτορα εἶπε παραστὰς Φοῖβος Ἀπόλλων·Ἕκτορ μηκέτι πάμπαν Ἀχιλλῆϊ προμάχιζε,ἀλλὰ κατὰ πληθύν τε καὶ ἐκ φλοίσβοιο δέδεξο,μή πώς σʼ ἠὲ βάλῃ ἠὲ σχεδὸν ἄορι τύψῃ.ὣς ἔφαθʼ, Ἕκτωρ δʼ αὖτις ἐδύσετο οὐλαμὸν ἀνδρῶνταρβήσας, ὅτʼ ἄκουσε θεοῦ ὄπα φωνήσαντος.ἐν δʼ Ἀχιλεὺς Τρώεσσι θόρε φρεσὶν εἱμένος ἀλκὴνσμερδαλέα ἰάχων, πρῶτον δʼ ἕλεν Ἰφιτίωναἐσθλὸν Ὀτρυντεΐδην πολέων ἡγήτορα λαῶν,ὃν νύμφη τέκε νηῒς Ὀτρυντῆϊ πτολιπόρθῳΤμώλῳ ὕπο νιφόεντι Ὕδης ἐν πίονι δήμῳ·