ὑμεῖς δʼ ἄλλοθεν ἄλλος ἐρητύειν ἐπέεσσιν.ἤτοι ὅ γʼ ὣς εἰπὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετο, τοῖσι δʼ ἀνέστηΝέστωρ, ὅς ῥα Πύλοιο ἄναξ ἦν ἠμαθόεντος,ὅ σφιν ἐὺ φρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςεἰ μέν τις τὸν ὄνειρον Ἀχαιῶν ἄλλος ἔνισπεψεῦδός κεν φαῖμεν καὶ νοσφιζοίμεθα μᾶλλον·νῦν δʼ ἴδεν ὃς μέγʼ ἄριστος Ἀχαιῶν εὔχεται εἶναι·ἀλλʼ ἄγετʼ αἴ κέν πως θωρήξομεν υἷας Ἀχαιῶν.ὣς ἄρα φωνήσας βουλῆς ἐξῆρχε νέεσθαι,οἳ δʼ ἐπανέστησαν πείθοντό τε ποιμένι λαῶνσκηπτοῦχοι βασιλῆες· ἐπεσσεύοντο δὲ λαοί.ἠΰτε ἔθνεα εἶσι μελισσάων ἁδινάωνπέτρης ἐκ γλαφυρῆς αἰεὶ νέον ἐρχομενάων,βοτρυδὸν δὲ πέτονται ἐπʼ ἄνθεσιν εἰαρινοῖσιν·αἳ μέν τʼ ἔνθα ἅλις πεποτήαται, αἳ δέ τε ἔνθα·ὣς τῶν ἔθνεα πολλὰ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάωνἠϊόνος προπάροιθε βαθείης ἐστιχόωντο