τούσδε δʼ ἔα φθινύθειν ἕνα καὶ δύο, τοί κεν Ἀχαιῶννόσφιν βουλεύωσʼ· ἄνυσις δʼ οὐκ ἔσσεται αὐτῶν·πρὶν Ἄργος δʼ ἰέναι πρὶν καὶ Διὸς αἰγιόχοιογνώμεναι εἴ τε ψεῦδος ὑπόσχεσις εἴ τε καὶ οὐκί.φημὶ γὰρ οὖν κατανεῦσαι ὑπερμενέα Κρονίωναἤματι τῷ ὅτε νηυσὶν ἐν ὠκυπόροισιν ἔβαινονἈργεῖοι Τρώεσσι φόνον καὶ κῆρα φέροντεςἀστράπτων ἐπιδέξιʼ ἐναίσιμα σήματα φαίνων.