νῦν δὲ τόδε μέγʼ ἄριστον ἐν Ἀργείοισιν ἔρεξεν,ὃς τὸν λωβητῆρα ἐπεσβόλον ἔσχʼ ἀγοράων.οὔ θήν μιν πάλιν αὖτις ἀνήσει θυμὸς ἀγήνωρνεικείειν βασιλῆας ὀνειδείοις ἐπέεσσιν.ὣς φάσαν ἣ πληθύς· ἀνὰ δʼ ὃ πτολίπορθος Ὀδυσσεὺςἔστη σκῆπτρον ἔχων· παρὰ δὲ γλαυκῶπις Ἀθήνηεἰδομένη κήρυκι σιωπᾶν λαὸν ἀνώγει,ὡς ἅμα θʼ οἳ πρῶτοί τε καὶ ὕστατοι υἷες Ἀχαιῶνμῦθον ἀκούσειαν καὶ ἐπιφρασσαίατο βουλήν·ὅ σφιν ἐὺ φρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·Ἀτρεΐδη νῦν δή σε ἄναξ ἐθέλουσιν Ἀχαιοὶ