οἴκαδέ περ σὺν νηυσὶ νεώμεθα, τόνδε δʼ ἐῶμεναὐτοῦ ἐνὶ Τροίῃ γέρα πεσσέμεν, ὄφρα ἴδηταιἤ ῥά τί οἱ χἠμεῖς προσαμύνομεν ἦε καὶ οὐκί·ὃς καὶ νῦν Ἀχιλῆα ἕο μέγʼ ἀμείνονα φῶταἠτίμησεν· ἑλὼν γὰρ ἔχει γέρας αὐτὸς ἀπούρας.ἀλλὰ μάλʼ οὐκ Ἀχιλῆϊ χόλος φρεσίν, ἀλλὰ μεθήμων·ἦ γὰρ ἂν Ἀτρεΐδη νῦν ὕστατα λωβήσαιο·ὣς φάτο νεικείων Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶν,Θερσίτης· τῷ δʼ ὦκα παρίστατο δῖος Ὀδυσσεύς,καί μιν ὑπόδρα ἰδὼν χαλεπῷ ἠνίπαπε μύθῳ·Θερσῖτʼ ἀκριτόμυθε, λιγύς περ ἐὼν ἀγορητής,ἴσχεο, μηδʼ ἔθελʼ οἶος ἐριζέμεναι βασιλεῦσιν·οὐ γὰρ ἐγὼ σέο φημὶ χερειότερον βροτὸν ἄλλονἔμμεναι, ὅσσοι ἅμʼ Ἀτρεΐδῃς ὑπὸ Ἴλιον ἦλθον.τὼ οὐκ ἂν βασιλῆας ἀνὰ στόμʼ ἔχων ἀγορεύοις,καί σφιν ὀνείδεά τε προφέροις, νόστόν τε φυλάσσοις.οὐδέ τί πω σάφα ἴδμεν ὅπως ἔσται τάδε ἔργα,ἢ εὖ ἦε κακῶς νοστήσομεν υἷες Ἀχαιῶν.τὼ νῦν Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶνἧσαι ὀνειδίζων, ὅτι οἱ μάλα πολλὰ διδοῦσινἥρωες Δαναοί· σὺ δὲ κερτομέων ἀγορεύεις.ἀλλʼ ἔκ τοι ἐρέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται·εἴ κʼ ἔτι σʼ ἀφραίνοντα κιχήσομαι ὥς νύ περ ὧδε,μηκέτʼ ἔπειτʼ Ὀδυσῆϊ κάρη ὤμοισιν ἐπείη,μηδʼ ἔτι Τηλεμάχοιο πατὴρ κεκλημένος εἴην,εἰ μὴ ἐγώ σε λαβὼν ἀπὸ μὲν φίλα εἵματα δύσω,χλαῖνάν τʼ ἠδὲ χιτῶνα, τά τʼ αἰδῶ ἀμφικαλύπτει,αὐτὸν δὲ κλαίοντα θοὰς ἐπὶ νῆας ἀφήσωπεπλήγων ἀγορῆθεν ἀεικέσσι πληγῇσιν.ὣς ἄρʼ ἔφη, σκήπτρῳ δὲ μετάφρενον ἠδὲ καὶ ὤμωπλῆξεν· ὃ δʼ ἰδνώθη, θαλερὸν δέ οἱ ἔκπεσε δάκρυ·σμῶδιξ δʼ αἱματόεσσα μεταφρένου ἐξυπανέστησκήπτρου ὕπο χρυσέου· ὃ δʼ ἄρʼ ἕζετο τάρβησέν τε,ἀλγήσας δʼ ἀχρεῖον ἰδὼν ἀπομόρξατο δάκρυ.οἳ δὲ καὶ ἀχνύμενοί περ ἐπʼ αὐτῷ ἡδὺ γέλασσαν·ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·ὢ πόποι ἦ δὴ μυρίʼ Ὀδυσσεὺς ἐσθλὰ ἔοργεβουλάς τʼ ἐξάρχων ἀγαθὰς πόλεμόν τε κορύσσων·νῦν δὲ τόδε μέγʼ ἄριστον ἐν Ἀργείοισιν ἔρεξεν,ὃς τὸν λωβητῆρα ἐπεσβόλον ἔσχʼ ἀγοράων.οὔ θήν μιν πάλιν αὖτις ἀνήσει θυμὸς ἀγήνωρνεικείειν βασιλῆας ὀνειδείοις ἐπέεσσιν.ὣς φάσαν ἣ πληθύς· ἀνὰ δʼ ὃ πτολίπορθος Ὀδυσσεὺςἔστη σκῆπτρον ἔχων· παρὰ δὲ γλαυκῶπις Ἀθήνηεἰδομένη κήρυκι σιωπᾶν λαὸν ἀνώγει,ὡς ἅμα θʼ οἳ πρῶτοί τε καὶ ὕστατοι υἷες Ἀχαιῶνμῦθον ἀκούσειαν καὶ ἐπιφρασσαίατο βουλήν·ὅ σφιν ἐὺ φρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·Ἀτρεΐδη νῦν δή σε ἄναξ ἐθέλουσιν Ἀχαιοὶπᾶσιν ἐλέγχιστον θέμεναι μερόπεσσι βροτοῖσιν,οὐδέ τοι ἐκτελέουσιν ὑπόσχεσιν ἥν περ ὑπέστανἐνθάδʼ ἔτι στείχοντες ἀπʼ Ἄργεος ἱπποβότοιοἼλιον ἐκπέρσαντʼ εὐτείχεον ἀπονέεσθαι.ὥς τε γὰρ ἢ παῖδες νεαροὶ χῆραί τε γυναῖκεςἀλλήλοισιν ὀδύρονται οἶκον δὲ νέεσθαι.ἦ μὴν καὶ πόνος ἐστὶν ἀνιηθέντα νέεσθαι·καὶ γάρ τίς θʼ ἕνα μῆνα μένων ἀπὸ ἧς ἀλόχοιοἀσχαλάᾳ σὺν νηῒ πολυζύγῳ, ὅν περ ἄελλαιχειμέριαι εἰλέωσιν ὀρινομένη τε θάλασσα·ἡμῖν δʼ εἴνατός ἐστι περιτροπέων ἐνιαυτὸςἐνθάδε μιμνόντεσσι· τὼ οὐ νεμεσίζομʼ Ἀχαιοὺςἀσχαλάαν παρὰ νηυσὶ κορωνίσιν· ἀλλὰ καὶ ἔμπηςαἰσχρόν τοι δηρόν τε μένειν κενεόν τε νέεσθαι.τλῆτε φίλοι, καὶ μείνατʼ ἐπὶ χρόνον ὄφρα δαῶμενἢ ἐτεὸν Κάλχας μαντεύεται ἦε καὶ οὐκί.εὖ γὰρ δὴ τόδε ἴδμεν ἐνὶ φρεσίν, ἐστὲ δὲ πάντεςμάρτυροι, οὓς μὴ κῆρες ἔβαν θανάτοιο φέρουσαι·χθιζά τε καὶ πρωΐζʼ ὅτʼ ἐς Αὐλίδα νῆες Ἀχαιῶνἠγερέθοντο κακὰ Πριάμῳ καὶ Τρωσὶ φέρουσαι,ἡμεῖς δʼ ἀμφὶ περὶ κρήνην ἱεροὺς κατὰ βωμοὺςἕρδομεν ἀθανάτοισι τεληέσσας ἑκατόμβαςκαλῇ ὑπὸ πλατανίστῳ ὅθεν ῥέεν ἀγλαὸν ὕδωρ·ἔνθʼ ἐφάνη μέγα σῆμα· δράκων ἐπὶ νῶτα δαφοινὸςσμερδαλέος, τόν ῥʼ αὐτὸς Ὀλύμπιος ἧκε φόως δέ,βωμοῦ ὑπαΐξας πρός ῥα πλατάνιστον ὄρουσεν.ἔνθα δʼ ἔσαν στρουθοῖο νεοσσοί, νήπια τέκνα,ὄζῳ ἐπʼ ἀκροτάτῳ πετάλοις ὑποπεπτηῶτεςὀκτώ, ἀτὰρ μήτηρ ἐνάτη ἦν ἣ τέκε τέκνα·ἔνθʼ ὅ γε τοὺς ἐλεεινὰ κατήσθιε τετριγῶτας·μήτηρ δʼ ἀμφεποτᾶτο ὀδυρομένη φίλα τέκνα·τὴν δʼ ἐλελιξάμενος πτέρυγος λάβεν ἀμφιαχυῖαν.αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ τέκνα φάγε στρουθοῖο καὶ αὐτήν,τὸν μὲν ἀρίζηλον θῆκεν θεὸς ὅς περ ἔφηνε·λᾶαν γάρ μιν ἔθηκε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω·ἡμεῖς δʼ ἑσταότες θαυμάζομεν οἷον ἐτύχθη.ὡς οὖν δεινὰ πέλωρα θεῶν εἰσῆλθʼ ἑκατόμβας,Κάλχας δʼ αὐτίκʼ ἔπειτα θεοπροπέων ἀγόρευε·τίπτʼ ἄνεῳ ἐγένεσθε κάρη κομόωντες Ἀχαιοί;ἡμῖν μὲν τόδʼ ἔφηνε τέρας μέγα μητίετα Ζεὺςὄψιμον ὀψιτέλεστον, ὅου κλέος οὔ ποτʼ ὀλεῖται.ὡς οὗτος κατὰ τέκνα φάγε στρουθοῖο καὶ αὐτὴνὀκτώ, ἀτὰρ μήτηρ ἐνάτη ἦν ἣ τέκε τέκνα,ὣς ἡμεῖς τοσσαῦτʼ ἔτεα πτολεμίξομεν αὖθι,τῷ δεκάτῳ δὲ πόλιν αἱρήσομεν εὐρυάγυιαν.κεῖνος τὼς ἀγόρευε· τὰ δὴ νῦν πάντα τελεῖται.ἀλλʼ ἄγε μίμνετε πάντες ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶαὐτοῦ εἰς ὅ κεν ἄστυ μέγα Πριάμοιο ἕλωμεν.ὣς ἔφατʼ, Ἀργεῖοι δὲ μέγʼ ἴαχον, ἀμφὶ δὲ νῆεςσμερδαλέον κονάβησαν ἀϋσάντων ὑπʼ Ἀχαιῶν,μῦθον ἐπαινήσαντες Ὀδυσσῆος θείοιο·τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·ὦ πόποι ἦ δὴ παισὶν ἐοικότες ἀγοράασθενηπιάχοις οἷς οὔ τι μέλει πολεμήϊα ἔργα.πῇ δὴ συνθεσίαι τε καὶ ὅρκια βήσεται ἥμιν;ἐν πυρὶ δὴ βουλαί τε γενοίατο μήδεά τʼ ἀνδρῶνσπονδαί τʼ ἄκρητοι καὶ δεξιαί, ᾗς ἐπέπιθμεν·αὔτως γὰρ ἐπέεσσʼ ἐριδαίνομεν, οὐδέ τι μῆχοςεὑρέμεναι δυνάμεσθα, πολὺν χρόνον ἐνθάδʼ ἐόντες.Ἀτρεΐδη σὺ δʼ ἔθʼ ὡς πρὶν ἔχων ἀστεμφέα βουλὴνἄρχευʼ Ἀργείοισι κατὰ κρατερὰς ὑσμίνας,τούσδε δʼ ἔα φθινύθειν ἕνα καὶ δύο, τοί κεν Ἀχαιῶννόσφιν βουλεύωσʼ· ἄνυσις δʼ οὐκ ἔσσεται αὐτῶν·πρὶν Ἄργος δʼ ἰέναι πρὶν καὶ Διὸς αἰγιόχοιογνώμεναι εἴ τε ψεῦδος ὑπόσχεσις εἴ τε καὶ οὐκί.φημὶ γὰρ οὖν κατανεῦσαι ὑπερμενέα Κρονίωναἤματι τῷ ὅτε νηυσὶν ἐν ὠκυπόροισιν ἔβαινονἈργεῖοι Τρώεσσι φόνον καὶ κῆρα φέροντεςἀστράπτων ἐπιδέξιʼ ἐναίσιμα σήματα φαίνων.τὼ μή τις πρὶν ἐπειγέσθω οἶκον δὲ νέεσθαιπρίν τινα πὰρ Τρώων ἀλόχῳ κατακοιμηθῆναι,τίσασθαι δʼ Ἑλένης ὁρμήματά τε στοναχάς τε.εἰ δέ τις ἐκπάγλως ἐθέλει οἶκον δὲ νέεσθαιἁπτέσθω ἧς νηὸς ἐϋσσέλμοιο μελαίνης,ὄφρα πρόσθʼ ἄλλων θάνατον καὶ πότμον ἐπίσπῃ.ἀλλὰ ἄναξ αὐτός τʼ εὖ μήδεο πείθεό τʼ ἄλλῳ·οὔ τοι ἀπόβλητον ἔπος ἔσσεται ὅττί κεν εἴπω·κρῖνʼ ἄνδρας κατὰ φῦλα κατὰ φρήτρας Ἀγάμεμνον,ὡς φρήτρη φρήτρηφιν ἀρήγῃ, φῦλα δὲ φύλοις.εἰ δέ κεν ὣς ἕρξῃς καί τοι πείθωνται Ἀχαιοί,γνώσῃ ἔπειθʼ ὅς θʼ ἡγεμόνων κακὸς ὅς τέ νυ λαῶνἠδʼ ὅς κʼ ἐσθλὸς ἔῃσι· κατὰ σφέας γὰρ μαχέονται.γνώσεαι δʼ εἰ καὶ θεσπεσίῃ πόλιν οὐκ ἀλαπάξεις,ἦ ἀνδρῶν κακότητι καὶ ἀφραδίῃ πολέμοιο.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων·ἦ μὰν αὖτʼ ἀγορῇ νικᾷς γέρον υἷας Ἀχαιῶν.αἲ γὰρ Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλοντοιοῦτοι δέκα μοι συμφράδμονες εἶεν Ἀχαιῶν·τώ κε τάχʼ ἠμύσειε πόλις Πριάμοιο ἄνακτοςχερσὶν ὑφʼ ἡμετέρῃσιν ἁλοῦσά τε περθομένη τε.ἀλλά μοι αἰγίοχος Κρονίδης Ζεὺς ἄλγεʼ ἔδωκεν,ὅς με μετʼ ἀπρήκτους ἔριδας καὶ νείκεα βάλλει.καὶ γὰρ ἐγὼν Ἀχιλεύς τε μαχεσσάμεθʼ εἵνεκα κούρηςἀντιβίοις ἐπέεσσιν, ἐγὼ δʼ ἦρχον χαλεπαίνων·εἰ δέ ποτʼ ἔς γε μίαν βουλεύσομεν, οὐκέτʼ ἔπειταΤρωσὶν ἀνάβλησις κακοῦ ἔσσεται οὐδʼ ἠβαιόν.νῦν δʼ ἔρχεσθʼ ἐπὶ δεῖπνον ἵνα ξυνάγωμεν Ἄρηα.εὖ μέν τις δόρυ θηξάσθω, εὖ δʼ ἀσπίδα θέσθω,εὖ δέ τις ἵπποισιν δεῖπνον δότω ὠκυπόδεσσιν,εὖ δέ τις ἅρματος ἀμφὶς ἰδὼν πολέμοιο μεδέσθω,ὥς κε πανημέριοι στυγερῷ κρινώμεθʼ Ἄρηϊ.οὐ γὰρ παυσωλή γε μετέσσεται οὐδʼ ἠβαιὸνεἰ μὴ νὺξ ἐλθοῦσα διακρινέει μένος ἀνδρῶν.ἱδρώσει μέν τευ τελαμὼν ἀμφὶ στήθεσφινἀσπίδος ἀμφιβρότης, περὶ δʼ ἔγχεϊ χεῖρα καμεῖται·