πρωτίστῳ δίδομεν εὖτʼ ἂν πτολίεθρον ἕλωμεν.ἦ ἔτι καὶ χρυσοῦ ἐπιδεύεαι, ὅν κέ τις οἴσειΤρώων ἱπποδάμων ἐξ Ἰλίου υἷος ἄποινα,ὅν κεν ἐγὼ δήσας ἀγάγω ἢ ἄλλος Ἀχαιῶν,ἠὲ γυναῖκα νέην, ἵνα μίσγεαι ἐν φιλότητι,ἥν τʼ αὐτὸς ἀπονόσφι κατίσχεαι; οὐ μὲν ἔοικενἀρχὸν ἐόντα κακῶν ἐπιβασκέμεν υἷας Ἀχαιῶν.ὦ πέπονες κάκʼ ἐλέγχεʼ Ἀχαιΐδες οὐκέτʼ Ἀχαιοὶοἴκαδέ περ σὺν νηυσὶ νεώμεθα, τόνδε δʼ ἐῶμεναὐτοῦ ἐνὶ Τροίῃ γέρα πεσσέμεν, ὄφρα ἴδηταιἤ ῥά τί οἱ χἠμεῖς προσαμύνομεν ἦε καὶ οὐκί·ὃς καὶ νῦν Ἀχιλῆα ἕο μέγʼ ἀμείνονα φῶταἠτίμησεν· ἑλὼν γὰρ ἔχει γέρας αὐτὸς ἀπούρας.ἀλλὰ μάλʼ οὐκ Ἀχιλῆϊ χόλος φρεσίν, ἀλλὰ μεθήμων·ἦ γὰρ ἂν Ἀτρεΐδη νῦν ὕστατα λωβήσαιο·ὣς φάτο νεικείων Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶν,Θερσίτης· τῷ δʼ ὦκα παρίστατο δῖος Ὀδυσσεύς,καί μιν ὑπόδρα ἰδὼν χαλεπῷ ἠνίπαπε μύθῳ·Θερσῖτʼ ἀκριτόμυθε, λιγύς περ ἐὼν ἀγορητής,ἴσχεο, μηδʼ ἔθελʼ οἶος ἐριζέμεναι βασιλεῦσιν·οὐ γὰρ ἐγὼ σέο φημὶ χερειότερον βροτὸν ἄλλονἔμμεναι, ὅσσοι ἅμʼ Ἀτρεΐδῃς ὑπὸ Ἴλιον ἦλθον.τὼ οὐκ ἂν βασιλῆας ἀνὰ στόμʼ ἔχων ἀγορεύοις,καί σφιν ὀνείδεά τε προφέροις, νόστόν τε φυλάσσοις.οὐδέ τί πω σάφα ἴδμεν ὅπως ἔσται τάδε ἔργα,ἢ εὖ ἦε κακῶς νοστήσομεν υἷες Ἀχαιῶν.τὼ νῦν Ἀτρεΐδῃ Ἀγαμέμνονι ποιμένι λαῶνἧσαι ὀνειδίζων, ὅτι οἱ μάλα πολλὰ διδοῦσινἥρωες Δαναοί· σὺ δὲ κερτομέων ἀγορεύεις.ἀλλʼ ἔκ τοι ἐρέω, τὸ δὲ καὶ τετελεσμένον ἔσται·εἴ κʼ ἔτι σʼ ἀφραίνοντα κιχήσομαι ὥς νύ περ ὧδε,μηκέτʼ ἔπειτʼ Ὀδυσῆϊ κάρη ὤμοισιν ἐπείη,μηδʼ ἔτι Τηλεμάχοιο πατὴρ κεκλημένος εἴην,εἰ μὴ ἐγώ σε λαβὼν ἀπὸ μὲν φίλα εἵματα δύσω,χλαῖνάν τʼ ἠδὲ χιτῶνα, τά τʼ αἰδῶ ἀμφικαλύπτει,αὐτὸν δὲ κλαίοντα θοὰς ἐπὶ νῆας ἀφήσωπεπλήγων ἀγορῆθεν ἀεικέσσι πληγῇσιν.ὣς ἄρʼ ἔφη, σκήπτρῳ δὲ μετάφρενον ἠδὲ καὶ ὤμωπλῆξεν· ὃ δʼ ἰδνώθη, θαλερὸν δέ οἱ ἔκπεσε δάκρυ·σμῶδιξ δʼ αἱματόεσσα μεταφρένου ἐξυπανέστησκήπτρου ὕπο χρυσέου· ὃ δʼ ἄρʼ ἕζετο τάρβησέν τε,ἀλγήσας δʼ ἀχρεῖον ἰδὼν ἀπομόρξατο δάκρυ.οἳ δὲ καὶ ἀχνύμενοί περ ἐπʼ αὐτῷ ἡδὺ γέλασσαν·ὧδε δέ τις εἴπεσκεν ἰδὼν ἐς πλησίον ἄλλον·ὢ πόποι ἦ δὴ μυρίʼ Ὀδυσσεὺς ἐσθλὰ ἔοργεβουλάς τʼ ἐξάρχων ἀγαθὰς πόλεμόν τε κορύσσων·νῦν δὲ τόδε μέγʼ ἄριστον ἐν Ἀργείοισιν ἔρεξεν,ὃς τὸν λωβητῆρα ἐπεσβόλον ἔσχʼ ἀγοράων.οὔ θήν μιν πάλιν αὖτις ἀνήσει θυμὸς ἀγήνωρνεικείειν βασιλῆας ὀνειδείοις ἐπέεσσιν.ὣς φάσαν ἣ πληθύς· ἀνὰ δʼ ὃ πτολίπορθος Ὀδυσσεὺςἔστη σκῆπτρον ἔχων· παρὰ δὲ γλαυκῶπις Ἀθήνηεἰδομένη κήρυκι σιωπᾶν λαὸν ἀνώγει,ὡς ἅμα θʼ οἳ πρῶτοί τε καὶ ὕστατοι υἷες Ἀχαιῶνμῦθον ἀκούσειαν καὶ ἐπιφρασσαίατο βουλήν·ὅ σφιν ἐὺ φρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·Ἀτρεΐδη νῦν δή σε ἄναξ ἐθέλουσιν Ἀχαιοὶπᾶσιν ἐλέγχιστον θέμεναι μερόπεσσι βροτοῖσιν,οὐδέ τοι ἐκτελέουσιν ὑπόσχεσιν ἥν περ ὑπέστανἐνθάδʼ ἔτι στείχοντες ἀπʼ Ἄργεος ἱπποβότοιοἼλιον ἐκπέρσαντʼ εὐτείχεον ἀπονέεσθαι.ὥς τε γὰρ ἢ παῖδες νεαροὶ χῆραί τε γυναῖκεςἀλλήλοισιν ὀδύρονται οἶκον δὲ νέεσθαι.ἦ μὴν καὶ πόνος ἐστὶν ἀνιηθέντα νέεσθαι·καὶ γάρ τίς θʼ ἕνα μῆνα μένων ἀπὸ ἧς ἀλόχοιοἀσχαλάᾳ σὺν νηῒ πολυζύγῳ, ὅν περ ἄελλαιχειμέριαι εἰλέωσιν ὀρινομένη τε θάλασσα·ἡμῖν δʼ εἴνατός ἐστι περιτροπέων ἐνιαυτὸςἐνθάδε μιμνόντεσσι· τὼ οὐ νεμεσίζομʼ Ἀχαιοὺςἀσχαλάαν παρὰ νηυσὶ κορωνίσιν· ἀλλὰ καὶ ἔμπηςαἰσχρόν τοι δηρόν τε μένειν κενεόν τε νέεσθαι.τλῆτε φίλοι, καὶ μείνατʼ ἐπὶ χρόνον ὄφρα δαῶμενἢ ἐτεὸν Κάλχας μαντεύεται ἦε καὶ οὐκί.εὖ γὰρ δὴ τόδε ἴδμεν ἐνὶ φρεσίν, ἐστὲ δὲ πάντεςμάρτυροι, οὓς μὴ κῆρες ἔβαν θανάτοιο φέρουσαι·χθιζά τε καὶ πρωΐζʼ ὅτʼ ἐς Αὐλίδα νῆες Ἀχαιῶνἠγερέθοντο κακὰ Πριάμῳ καὶ Τρωσὶ φέρουσαι,ἡμεῖς δʼ ἀμφὶ περὶ κρήνην ἱεροὺς κατὰ βωμοὺςἕρδομεν ἀθανάτοισι τεληέσσας ἑκατόμβαςκαλῇ ὑπὸ πλατανίστῳ ὅθεν ῥέεν ἀγλαὸν ὕδωρ·ἔνθʼ ἐφάνη μέγα σῆμα· δράκων ἐπὶ νῶτα δαφοινὸςσμερδαλέος, τόν ῥʼ αὐτὸς Ὀλύμπιος ἧκε φόως δέ,βωμοῦ ὑπαΐξας πρός ῥα πλατάνιστον ὄρουσεν.ἔνθα δʼ ἔσαν στρουθοῖο νεοσσοί, νήπια τέκνα,ὄζῳ ἐπʼ ἀκροτάτῳ πετάλοις ὑποπεπτηῶτεςὀκτώ, ἀτὰρ μήτηρ ἐνάτη ἦν ἣ τέκε τέκνα·ἔνθʼ ὅ γε τοὺς ἐλεεινὰ κατήσθιε τετριγῶτας·μήτηρ δʼ ἀμφεποτᾶτο ὀδυρομένη φίλα τέκνα·