ἥν περ ἐλαφροτάτην φάσʼ ἔμμεναι· ἀλλὰ σοὶ αὐτῷμόρσιμόν ἐστι θεῷ τε καὶ ἀνέρι ἶφι δαμῆναι.ὣς ἄρα φωνήσαντος Ἐρινύες ἔσχεθον αὐδήν.τὸν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·Ξάνθε τί μοι θάνατον μαντεύεαι; οὐδέ τί σε χρή.εὖ νυ τὸ οἶδα καὶ αὐτὸς ὅ μοι μόρος ἐνθάδʼ ὀλέσθαινόσφι φίλου πατρὸς καὶ μητέρος· ἀλλὰ καὶ ἔμπηςοὐ λήξω πρὶν Τρῶας ἅδην ἐλάσαι πολέμοιο.ἦ ῥα, καὶ ἐν πρώτοις ἰάχων ἔχε μώνυχας ἵππους.

ὣς οἳ μὲν παρὰ νηυσὶ κορωνίσι θωρήσσοντοἀμφὶ σὲ Πηλέος υἱὲ μάχης ἀκόρητον Ἀχαιοί,Τρῶες δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ἐπὶ θρωσμῷ πεδίοιο·Ζεὺς δὲ Θέμιστα κέλευσε θεοὺς ἀγορὴν δὲ καλέσσαικρατὸς ἀπʼ Οὐλύμποιο πολυπτύχου· ἣ δʼ ἄρα πάντῃφοιτήσασα κέλευσε Διὸς πρὸς δῶμα νέεσθαι.οὔτέ τις οὖν ποταμῶν ἀπέην νόσφʼ Ὠκεανοῖο,οὔτʼ ἄρα νυμφάων αἵ τʼ ἄλσεα καλὰ νέμονταικαὶ πηγὰς ποταμῶν καὶ πίσεα ποιήεντα.ἐλθόντες δʼ ἐς δῶμα Διὸς νεφεληγερέταοξεστῇς αἰθούσῃσιν ἐνίζανον, ἃς Διὶ πατρὶἭφαιστος ποίησεν ἰδυίῃσι πραπίδεσσιν.ὣς οἳ μὲν Διὸς ἔνδον ἀγηγέρατʼ· οὐδʼ ἐνοσίχθωννηκούστησε θεᾶς, ἀλλʼ ἐξ ἁλὸς ἦλθε μετʼ αὐτούς,ἷζε δʼ ἄρʼ ἐν μέσσοισι, Διὸς δʼ ἐξείρετο βουλήν·τίπτʼ αὖτʼ ἀργικέραυνε θεοὺς ἀγορὴν δὲ κάλεσσας;ἦ τι περὶ Τρώων καὶ Ἀχαιῶν μερμηρίζεις;τῶν γὰρ νῦν ἄγχιστα μάχη πόλεμός τε δέδηε.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·ἔγνως ἐννοσίγαιε ἐμὴν ἐν στήθεσι βουλὴνὧν ἕνεκα ξυνάγειρα· μέλουσί μοι ὀλλύμενοί περ.ἀλλʼ ἤτοι μὲν ἐγὼ μενέω πτυχὶ Οὐλύμποιοἥμενος, ἔνθʼ ὁρόων φρένα τέρψομαι· οἳ δὲ δὴ ἄλλοιἔρχεσθʼ ὄφρʼ ἂν ἵκησθε μετὰ Τρῶας καὶ Ἀχαιούς,ἀμφοτέροισι δʼ ἀρήγεθʼ ὅπῃ νόος ἐστὶν ἑκάστου.εἰ γὰρ Ἀχιλλεὺς οἶος ἐπὶ Τρώεσσι μαχεῖταιοὐδὲ μίνυνθʼ ἕξουσι ποδώκεα Πηλεΐωνα.καὶ δέ τί μιν καὶ πρόσθεν ὑποτρομέεσκον ὁρῶντες·νῦν δʼ ὅτε δὴ καὶ θυμὸν ἑταίρου χώεται αἰνῶςδείδω μὴ καὶ τεῖχος ὑπέρμορον ἐξαλαπάξῃ.ὣς ἔφατο Κρονίδης, πόλεμον δʼ ἀλίαστον ἔγειρε.βὰν δʼ ἴμεναι πόλεμον δὲ θεοὶ δίχα θυμὸν ἔχοντες·Ἥρη μὲν μετʼ ἀγῶνα νεῶν καὶ Παλλὰς Ἀθήνηἠδὲ Ποσειδάων γαιήοχος ἠδʼ ἐριούνηςἙρμείας, ὃς ἐπὶ φρεσὶ πευκαλίμῃσι κέκασται·Ἥφαιστος δʼ ἅμα τοῖσι κίε σθένεϊ βλεμεαίνωνχωλεύων, ὑπὸ δὲ κνῆμαι ῥώοντο ἀραιαί.ἐς δὲ Τρῶας Ἄρης κορυθαίολος, αὐτὰρ ἅμʼ αὐτῷΦοῖβος ἀκερσεκόμης ἠδʼ Ἄρτεμις ἰοχέαιραΛητώ τε Ξάνθός τε φιλομειδής τʼ Ἀφροδίτη.εἷος μέν ῥʼ ἀπάνευθε θεοὶ θνητῶν ἔσαν ἀνδρῶν,τεῖος Ἀχαιοὶ μὲν μέγα κύδανον, οὕνεκʼ Ἀχιλλεὺςἐξεφάνη, δηρὸν δὲ μάχης ἐπέπαυτʼ ἀλεγεινῆς·Τρῶας δὲ τρόμος αἰνὸς ὑπήλυθε γυῖα ἕκαστονδειδιότας, ὅθʼ ὁρῶντο ποδώκεα Πηλεΐωνατεύχεσι λαμπόμενον βροτολοιγῷ ἶσον Ἄρηϊ.αὐτὰρ ἐπεὶ μεθʼ ὅμιλον Ὀλύμπιοι ἤλυθον ἀνδρῶν,ὦρτο δʼ Ἔρις κρατερὴ λαοσσόος, αὖε δʼ Ἀθήνηστᾶσʼ ὁτὲ μὲν παρὰ τάφρον ὀρυκτὴν τείχεος ἐκτός,ἄλλοτʼ ἐπʼ ἀκτάων ἐριδούπων μακρὸν ἀΰτει.αὖε δʼ Ἄρης ἑτέρωθεν ἐρεμνῇ λαίλαπι ἶσοςὀξὺ κατʼ ἀκροτάτης πόλιος Τρώεσσι κελεύων,ἄλλοτε πὰρ Σιμόεντι θέων ἐπὶ Καλλικολώνῃ.ὣς τοὺς ἀμφοτέρους μάκαρες θεοὶ ὀτρύνοντεςσύμβαλον, ἐν δʼ αὐτοῖς ἔριδα ῥήγνυντο βαρεῖαν·δεινὸν δὲ βρόντησε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τεὑψόθεν· αὐτὰρ νέρθε Ποσειδάων ἐτίναξεγαῖαν ἀπειρεσίην ὀρέων τʼ αἰπεινὰ κάρηνα.πάντες δʼ ἐσσείοντο πόδες πολυπίδακος Ἴδηςκαὶ κορυφαί, Τρώων τε πόλις καὶ νῆες Ἀχαιῶν.ἔδεισεν δʼ ὑπένερθεν ἄναξ ἐνέρων Ἀϊδωνεύς,δείσας δʼ ἐκ θρόνου ἆλτο καὶ ἴαχε, μή οἱ ὕπερθεγαῖαν ἀναρρήξειε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,οἰκία δὲ θνητοῖσι καὶ ἀθανάτοισι φανείησμερδαλέʼ εὐρώεντα, τά τε στυγέουσι θεοί περ·τόσσος ἄρα κτύπος ὦρτο θεῶν ἔριδι ξυνιόντων.ἤτοι μὲν γὰρ ἔναντα Ποσειδάωνος ἄνακτοςἵστατʼ Ἀπόλλων Φοῖβος ἔχων ἰὰ πτερόεντα,ἄντα δʼ Ἐνυαλίοιο θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·Ἥρῃ δʼ ἀντέστη χρυσηλάκατος κελαδεινὴἌρτεμις ἰοχέαιρα κασιγνήτη ἑκάτοιο·Λητοῖ δʼ ἀντέστη σῶκος ἐριούνιος Ἑρμῆς,ἄντα δʼ ἄρʼ Ἡφαίστοιο μέγας ποταμὸς βαθυδίνης,ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοί, ἄνδρες δὲ Σκάμανδρον.ὣς οἳ μὲν θεοὶ ἄντα θεῶν ἴσαν· αὐτὰρ ἈχιλλεὺςἝκτορος ἄντα μάλιστα λιλαίετο δῦναι ὅμιλονΠριαμίδεω· τοῦ γάρ ῥα μάλιστά ἑ θυμὸς ἀνώγειαἵματος ἆσαι Ἄρηα ταλαύρινον πολεμιστήν.Αἰνείαν δʼ ἰθὺς λαοσσόος ὦρσεν Ἀπόλλωνἀντία Πηλεΐωνος, ἐνῆκε δέ οἱ μένος ἠΰ·υἱέϊ δὲ Πριάμοιο Λυκάονι εἴσατο φωνήν·τῷ μιν ἐεισάμενος προσέφη Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·Αἰνεία Τρώων βουληφόρε ποῦ τοι ἀπειλαὶἃς Τρώων βασιλεῦσιν ὑπίσχεο οἰνοποτάζωνΠηλεΐδεω Ἀχιλῆος ἐναντίβιον πολεμίξειν;τὸν δʼ αὖτʼ Αἰνείας ἀπαμειβόμενος προσέειπε·Πριαμίδη τί με ταῦτα καὶ οὐκ ἐθέλοντα κελεύειςἀντία Πηλεΐωνος ὑπερθύμοιο μάχεσθαι;οὐ μὲν γὰρ νῦν πρῶτα ποδώκεος ἄντʼ Ἀχιλῆοςστήσομαι, ἀλλʼ ἤδη με καὶ ἄλλοτε δουρὶ φόβησενἐξ Ἴδης, ὅτε βουσὶν ἐπήλυθεν ἡμετέρῃσι,πέρσε δὲ Λυρνησσὸν καὶ Πήδασον· αὐτὰρ ἐμὲ Ζεὺςεἰρύσαθʼ, ὅς μοι ἐπῶρσε μένος λαιψηρά τε γοῦνα.ἦ κʼ ἐδάμην ὑπὸ χερσὶν Ἀχιλλῆος καὶ Ἀθήνης,ἥ οἱ πρόσθεν ἰοῦσα τίθει φάος ἠδʼ ἐκέλευενἔγχεϊ χαλκείῳ Λέλεγας καὶ Τρῶας ἐναίρειν.τὼ οὐκ ἔστʼ Ἀχιλῆος ἐναντίον ἄνδρα μάχεσθαι·αἰεὶ γὰρ πάρα εἷς γε θεῶν ὃς λοιγὸν ἀμύνει.καὶ δʼ ἄλλως τοῦ γʼ ἰθὺ βέλος πέτετʼ, οὐδʼ ἀπολήγειπρὶν χροὸς ἀνδρομέοιο διελθέμεν. εἰ δὲ θεός περἶσον τείνειεν πολέμου τέλος, οὔ κε μάλα ῥέανικήσειʼ, οὐδʼ εἰ παγχάλκεος εὔχεται εἶναι.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·ἥρως ἀλλʼ ἄγε καὶ σὺ θεοῖς αἰειγενέτῃσινεὔχεο· καὶ δὲ σέ φασι Διὸς κούρης Ἀφροδίτηςἐκγεγάμεν, κεῖνος δὲ χερείονος ἐκ θεοῦ ἐστίν·ἣ μὲν γὰρ Διός ἐσθʼ, ἣ δʼ ἐξ ἁλίοιο γέροντος.ἀλλʼ ἰθὺς φέρε χαλκὸν ἀτειρέα, μηδέ σε πάμπανλευγαλέοις ἐπέεσσιν ἀποτρεπέτω καὶ ἀρειῇ.ὣς εἰπὼν ἔμπνευσε μένος μέγα ποιμένι λαῶν,βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ.οὐδʼ ἔλαθʼ Ἀγχίσαο πάϊς λευκώλενον Ἥρηνἀντία Πηλεΐωνος ἰὼν ἀνὰ οὐλαμὸν ἀνδρῶν·ἣ δʼ ἄμυδις στήσασα θεοὺς μετὰ μῦθον ἔειπε·φράζεσθον δὴ σφῶϊ Ποσείδαον καὶ Ἀθήνηἐν φρεσὶν ὑμετέρῃσιν, ὅπως ἔσται τάδε ἔργα.Αἰνείας ὅδʼ ἔβη κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷἀντία Πηλεΐωνος, ἀνῆκε δὲ Φοῖβος Ἀπόλλων.ἀλλʼ ἄγεθʼ, ἡμεῖς πέρ μιν ἀποτρωπῶμεν ὀπίσσωαὐτόθεν· ἤ τις ἔπειτα καὶ ἡμείων Ἀχιλῆϊπαρσταίη, δοίη δὲ κράτος μέγα, μηδέ τι θυμῷδευέσθω, ἵνα εἰδῇ ὅ μιν φιλέουσιν ἄριστοιἀθανάτων, οἳ δʼ αὖτʼ ἀνεμώλιοι οἳ τὸ πάρος περΤρωσὶν ἀμύνουσιν πόλεμον καὶ δηϊοτῆτα.πάντες δʼ Οὐλύμποιο κατήλθομεν ἀντιόωντεςτῆσδε μάχης, ἵνα μή τι μετὰ Τρώεσσι πάθῃσισήμερον· ὕστερον αὖτε τὰ πείσεται ἅσσά οἱ αἶσαγιγνομένῳ ἐπένησε λίνῳ ὅτε μιν τέκε μήτηρ.εἰ δʼ Ἀχιλεὺς οὐ ταῦτα θεῶν ἐκ πεύσεται ὀμφῆςδείσετʼ ἔπειθʼ, ὅτε κέν τις ἐναντίβιον θεὸς ἔλθῃἐν πολέμῳ· χαλεποὶ δὲ θεοὶ φαίνεσθαι ἐναργεῖς.τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Ποσειδάων ἐνοσίχθων·Ἥρη μὴ χαλέπαινε παρʼ ἐκ νόον· οὐδέ τί σε χρή.οὐκ ἂν ἔγωγʼ ἐθέλοιμι θεοὺς ἔριδι ξυνελάσσαιἡμέας τοὺς ἄλλους, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτεροί εἰμεν·ἀλλʼ ἡμεῖς μὲν ἔπειτα καθεζώμεσθα κιόντεςἐκ πάτου ἐς σκοπιήν, πόλεμος δʼ ἄνδρεσσι μελήσει.εἰ δέ κʼ Ἄρης ἄρχωσι μάχης ἢ Φοῖβος Ἀπόλλων,ἢ Ἀχιλῆʼ ἴσχωσι καὶ οὐκ εἰῶσι μάχεσθαι,αὐτίκʼ ἔπειτα καὶ ἄμμι παρʼ αὐτόθι νεῖκος ὀρεῖταιφυλόπιδος· μάλα δʼ ὦκα διακρινθέντας ὀΐωἂψ ἴμεν Οὔλυμπον δὲ θεῶν μεθʼ ὁμήγυριν ἄλλωνἡμετέρῃς ὑπὸ χερσὶν ἀναγκαίηφι δαμέντας.ὣς ἄρα φωνήσας ἡγήσατο κυανοχαίτηςτεῖχος ἐς ἀμφίχυτον Ἡρακλῆος θείοιοὑψηλόν, τό ῥά οἱ Τρῶες καὶ Παλλὰς Ἀθήνηποίεον, ὄφρα τὸ κῆτος ὑπεκπροφυγὼν ἀλέαιτο,ὁππότε μιν σεύαιτο ἀπʼ ἠϊόνος πεδίον δέ.ἔνθα Ποσειδάων κατʼ ἄρʼ ἕζετο καὶ θεοὶ ἄλλοι,ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ἄρρηκτον νεφέλην ὤμοισιν ἕσαντο·οἳ δʼ ἑτέρωσε καθῖζον ἐπʼ ὀφρύσι Καλλικολώνηςἀμφὶ σὲ ἤϊε Φοῖβε καὶ Ἄρηα πτολίπορθον.ὣς οἳ μέν ῥʼ ἑκάτερθε καθήατο μητιόωντεςβουλάς· ἀρχέμεναι δὲ δυσηλεγέος πολέμοιοὄκνεον ἀμφότεροι, Ζεὺς δʼ ἥμενος ὕψι κέλευε.τῶν δʼ ἅπαν ἐπλήσθη πεδίον καὶ λάμπετο χαλκῷἀνδρῶν ἠδʼ ἵππων· κάρκαιρε δὲ γαῖα πόδεσσινὀρνυμένων ἄμυδις. δύο δʼ ἀνέρες ἔξοχʼ ἄριστοιἐς μέσον ἀμφοτέρων συνίτην μεμαῶτε μάχεσθαιΑἰνείας τʼ Ἀγχισιάδης καὶ δῖος Ἀχιλλεύς.Αἰνείας δὲ πρῶτος ἀπειλήσας ἐβεβήκεινευστάζων κόρυθι βριαρῇ· ἀτὰρ ἀσπίδα θοῦρινπρόσθεν ἔχε στέρνοιο, τίνασσε δὲ χάλκεον ἔγχος.Πηλεΐδης δʼ ἑτέρωθεν ἐναντίον ὦρτο λέων ὣςσίντης, ὅν τε καὶ ἄνδρες ἀποκτάμεναι μεμάασινἀγρόμενοι πᾶς δῆμος· ὃ δὲ πρῶτον μὲν ἀτίζωνἔρχεται, ἀλλʼ ὅτε κέν τις ἀρηϊθόων αἰζηῶνδουρὶ βάλῃ ἐάλη τε χανών, περί τʼ ἀφρὸς ὀδόνταςγίγνεται, ἐν δέ τέ οἱ κραδίῃ στένει ἄλκιμον ἦτορ,οὐρῇ δὲ πλευράς τε καὶ ἰσχία ἀμφοτέρωθενμαστίεται, ἑὲ δʼ αὐτὸν ἐποτρύνει μαχέσασθαι,γλαυκιόων δʼ ἰθὺς φέρεται μένει, ἤν τινα πέφνῃἀνδρῶν, ἢ αὐτὸς φθίεται πρώτῳ ἐν ὁμίλῳ·ὣς Ἀχιλῆʼ ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸς ἀγήνωρἀντίον ἐλθέμεναι μεγαλήτορος Αἰνείαο.οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες,τὸν πρότερος προσέειπε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·Αἰνεία τί σὺ τόσσον ὁμίλου πολλὸν ἐπελθὼνἔστης; ἦ σέ γε θυμὸς ἐμοὶ μαχέσασθαι ἀνώγειἐλπόμενον Τρώεσσιν ἀνάξειν ἱπποδάμοισιτιμῆς τῆς Πριάμου; ἀτὰρ εἴ κεν ἔμʼ ἐξεναρίξῃς,οὔ τοι τοὔνεκά γε Πρίαμος γέρας ἐν χερὶ θήσει·εἰσὶν γάρ οἱ παῖδες, ὃ δʼ ἔμπεδος οὐδʼ ἀεσίφρων.ἦ νύ τί τοι Τρῶες τέμενος τάμον ἔξοχον ἄλλωνκαλὸν φυταλιῆς καὶ ἀρούρης, ὄφρα νέμηαιαἴ κεν ἐμὲ κτείνῃς; χαλεπῶς δέ σʼ ἔολπα τὸ ῥέξειν.ἤδη μὲν σέ γέ φημι καὶ ἄλλοτε δουρὶ φοβῆσαι.ἦ οὐ μέμνῃ ὅτε πέρ σε βοῶν ἄπο μοῦνον ἐόντασεῦα κατʼ Ἰδαίων ὀρέων ταχέεσσι πόδεσσικαρπαλίμως; τότε δʼ οὔ τι μετατροπαλίζεο φεύγων.ἔνθεν δʼ ἐς Λυρνησσὸν ὑπέκφυγες· αὐτὰρ ἐγὼ τὴνπέρσα μεθορμηθεὶς σὺν Ἀθήνῃ καὶ Διὶ πατρί,ληϊάδας δὲ γυναῖκας ἐλεύθερον ἦμαρ ἀπούραςἦγον· ἀτὰρ σὲ Ζεὺς ἐρρύσατο καὶ θεοὶ ἄλλοι.ἀλλʼ οὐ νῦν ἐρύεσθαι ὀΐομαι, ὡς ἐνὶ θυμῷβάλλεαι· ἀλλά σʼ ἔγωγʼ ἀναχωρήσαντα κελεύωἐς πληθὺν ἰέναι, μηδʼ ἀντίος ἵστασʼ ἐμεῖο,πρίν τι κακὸν παθέειν· ῥεχθὲν δέ τε νήπιος ἔγνω.τὸν δʼ αὖτʼ Αἰνείας ἀπαμείβετο φώνησέν τε·Πηλεΐδη μὴ δὴ ἐπέεσσί με νηπύτιον ὣςἔλπεο δειδίξεσθαι, ἐπεὶ σάφα οἶδα καὶ αὐτὸςἠμὲν κερτομίας ἠδʼ αἴσυλα μυθήσασθαι.ἴδμεν δʼ ἀλλήλων γενεήν, ἴδμεν δὲ τοκῆαςπρόκλυτʼ ἀκούοντες ἔπεα θνητῶν ἀνθρώπων·ὄψει δʼ οὔτʼ ἄρ πω σὺ ἐμοὺς ἴδες οὔτʼ ἄρʼ ἐγὼ σούς.φασὶ σὲ μὲν Πηλῆος ἀμύμονος ἔκγονον εἶναι,μητρὸς δʼ ἐκ Θέτιδος καλλιπλοκάμου ἁλοσύδνης·αὐτὰρ ἐγὼν υἱὸς μεγαλήτορος Ἀγχίσαοεὔχομαι ἐκγεγάμεν, μήτηρ δέ μοί ἐστʼ Ἀφροδίτη·τῶν δὴ νῦν ἕτεροί γε φίλον παῖδα κλαύσονταισήμερον· οὐ γάρ φημʼ ἐπέεσσί γε νηπυτίοισινὧδε διακρινθέντε μάχης ἐξαπονέεσθαι.εἰ δʼ ἐθέλεις καὶ ταῦτα δαήμεναι, ὄφρʼ ἐῢ εἰδῇςἡμετέρην γενεήν, πολλοὶ δέ μιν ἄνδρες ἴσασι·Δάρδανον αὖ πρῶτον τέκετο νεφεληγερέτα Ζεύς,κτίσσε δὲ Δαρδανίην, ἐπεὶ οὔ πω Ἴλιος ἱρὴἐν πεδίῳ πεπόλιστο πόλις μερόπων ἀνθρώπων,ἀλλʼ ἔθʼ ὑπωρείας ᾤκεον πολυπίδακος Ἴδης.Δάρδανος αὖ τέκεθʼ υἱὸν Ἐριχθόνιον βασιλῆα,ὃς δὴ ἀφνειότατος γένετο θνητῶν ἀνθρώπων·τοῦ τρισχίλιαι ἵπποι ἕλος κάτα βουκολέοντοθήλειαι, πώλοισιν ἀγαλλόμεναι ἀταλῇσι.τάων καὶ Βορέης ἠράσσατο βοσκομενάων,ἵππῳ δʼ εἰσάμενος παρελέξατο κυανοχαίτῃ·αἳ δʼ ὑποκυσάμεναι ἔτεκον δυοκαίδεκα πώλους.αἳ δʼ ὅτε μὲν σκιρτῷεν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουραν,ἄκρον ἐπʼ ἀνθερίκων καρπὸν θέον οὐδὲ κατέκλων·ἀλλʼ ὅτε δὴ σκιρτῷεν ἐπʼ εὐρέα νῶτα θαλάσσης,ἄκρον ἐπὶ ῥηγμῖνος ἁλὸς πολιοῖο θέεσκον.Τρῶα δʼ Ἐριχθόνιος τέκετο Τρώεσσιν ἄνακτα·Τρωὸς δʼ αὖ τρεῖς παῖδες ἀμύμονες ἐξεγένοντοἾλός τʼ Ἀσσάρακός τε καὶ ἀντίθεος Γανυμήδης,ὃς δὴ κάλλιστος γένετο θνητῶν ἀνθρώπων·τὸν καὶ ἀνηρείψαντο θεοὶ Διὶ οἰνοχοεύεινκάλλεος εἵνεκα οἷο ἵνʼ ἀθανάτοισι μετείη.Ἶλος δʼ αὖ τέκεθʼ υἱὸν ἀμύμονα Λαομέδοντα·Λαομέδων δʼ ἄρα Τιθωνὸν τέκετο Πρίαμόν τεΛάμπόν τε Κλυτίον θʼ Ἱκετάονά τʼ ὄζον Ἄρηος·Ἀσσάρακος δὲ Κάπυν, ὃ δʼ ἄρʼ Ἀγχίσην τέκε παῖδα·αὐτὰρ ἔμʼ Ἀγχίσης, Πρίαμος δʼ ἔτεχʼ Ἕκτορα δῖον.ταύτης τοι γενεῆς τε καὶ αἵματος εὔχομαι εἶναι.Ζεὺς δʼ ἀρετὴν ἄνδρεσσιν ὀφέλλει τε μινύθει τεὅππως κεν ἐθέλῃσιν· ὃ γὰρ κάρτιστος ἁπάντων.ἀλλʼ ἄγε μηκέτι ταῦτα λεγώμεθα νηπύτιοι ὣςἑσταότʼ ἐν μέσσῃ ὑσμίνῃ δηϊοτῆτος.ἔστι γὰρ ἀμφοτέροισιν ὀνείδεα μυθήσασθαιπολλὰ μάλʼ, οὐδʼ ἂν νηῦς ἑκατόζυγος ἄχθος ἄροιτο.στρεπτὴ δὲ γλῶσσʼ ἐστὶ βροτῶν, πολέες δʼ ἔνι μῦθοιπαντοῖοι, ἐπέων δὲ πολὺς νομὸς ἔνθα καὶ ἔνθα.ὁπποῖόν κʼ εἴπῃσθα ἔπος, τοῖόν κʼ ἐπακούσαις.ἀλλὰ τί ἢ ἔριδας καὶ νείκεα νῶϊν ἀνάγκηνεικεῖν ἀλλήλοισιν ἐναντίον ὥς τε γυναῖκας,αἵ τε χολωσάμεναι ἔριδος πέρι θυμοβόροιονεικεῦσʼ ἀλλήλῃσι μέσην ἐς ἄγυιαν ἰοῦσαιπόλλʼ ἐτεά τε καὶ οὐκί· χόλος δέ τε καὶ τὰ κελεύει.ἀλκῆς δʼ οὔ μʼ ἐπέεσσιν ἀποτρέψεις μεμαῶταπρὶν χαλκῷ μαχέσασθαι ἐναντίον· ἀλλʼ ἄγε θᾶσσονγευσόμεθʼ ἀλλήλων χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν.ἦ ῥα καὶ ἐν δεινῷ σάκει ἤλασεν ὄβριμον ἔγχοςσμερδαλέῳ· μέγα δʼ ἀμφὶ σάκος μύκε δουρὸς ἀκωκῇ.Πηλεΐδης δὲ σάκος μὲν ἀπὸ ἕο χειρὶ παχείῃἔσχετο ταρβήσας· φάτο γὰρ δολιχόσκιον ἔγχοςῥέα διελεύσεσθαι μεγαλήτορος Αἰνείαονήπιος, οὐδʼ ἐνόησε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸνὡς οὐ ῥηΐδιʼ ἐστὶ θεῶν ἐρικυδέα δῶραἀνδράσι γε θνητοῖσι δαμήμεναι οὐδʼ ὑποείκειν.οὐδὲ τότʼ Αἰνείαο δαΐφρονος ὄβριμον ἔγχοςῥῆξε σάκος· χρυσὸς γὰρ ἐρύκακε, δῶρα θεοῖο·ἀλλὰ δύω μὲν ἔλασσε διὰ πτύχας, αἳ δʼ ἄρʼ ἔτι τρεῖςἦσαν, ἐπεὶ πέντε πτύχας ἤλασε κυλλοποδίων,τὰς δύο χαλκείας, δύο δʼ ἔνδοθι κασσιτέροιο,τὴν δὲ μίαν χρυσῆν, τῇ ῥʼ ἔσχετο μείλινον ἔγχος.δεύτερος αὖτʼ Ἀχιλεὺς προΐει δολιχόσκιον ἔγχος,καὶ βάλεν Αἰνείαο κατʼ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσηνἄντυγʼ ὕπο πρώτην, ᾗ λεπτότατος θέε χαλκός,λεπτοτάτη δʼ ἐπέην ῥινὸς βοός· ἣ δὲ διὰ πρὸΠηλιὰς ἤϊξεν μελίη, λάκε δʼ ἀσπὶς ὑπʼ αὐτῆς.Αἰνείας δʼ ἐάλη καὶ ἀπὸ ἕθεν ἀσπίδʼ ἀνέσχεδείσας· ἐγχείη δʼ ἄρʼ ὑπὲρ νώτου ἐνὶ γαίῃἔστη ἱεμένη, διὰ δʼ ἀμφοτέρους ἕλε κύκλουςἀσπίδος ἀμφιβρότης· ὃ δʼ ἀλευάμενος δόρυ μακρὸνἔστη, κὰδ δʼ ἄχος οἱ χύτο μυρίον ὀφθαλμοῖσι,ταρβήσας ὅ οἱ ἄγχι πάγη βέλος. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςἐμμεμαὼς ἐπόρουσεν ἐρυσσάμενος ξίφος ὀξὺσμερδαλέα ἰάχων· ὃ δὲ χερμάδιον λάβε χειρὶΑἰνείας, μέγα ἔργον, ὃ οὐ δύο γʼ ἄνδρε φέροιεν,οἷοι νῦν βροτοί εἰσʼ· ὃ δέ μιν ῥέα πάλλε καὶ οἶος.ἔνθά κεν Αἰνείας μὲν ἐπεσσύμενον βάλε πέτρῳἢ κόρυθʼ ἠὲ σάκος, τό οἱ ἤρκεσε λυγρὸν ὄλεθρον,τὸν δέ κε Πηλεΐδης σχεδὸν ἄορι θυμὸν ἀπηύρα,εἰ μὴ ἄρʼ ὀξὺ νόησε Ποσειδάων ἐνοσίχθων·αὐτίκα δʼ ἀθανάτοισι θεοῖς μετὰ μῦθον ἔειπεν·ὢ πόποι ἦ μοι ἄχος μεγαλήτορος Αἰνείαο,ὃς τάχα Πηλεΐωνι δαμεὶς Ἄϊδος δὲ κάτεισιπειθόμενος μύθοισιν Ἀπόλλωνος ἑκάτοιονήπιος, οὐδέ τί οἱ χραισμήσει λυγρὸν ὄλεθρον.ἀλλὰ τί ἢ νῦν οὗτος ἀναίτιος ἄλγεα πάσχειμὰψ ἕνεκʼ ἀλλοτρίων ἀχέων, κεχαρισμένα δʼ αἰεὶδῶρα θεοῖσι δίδωσι τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν;ἀλλʼ ἄγεθʼ ἡμεῖς πέρ μιν ὑπὲκ θανάτου ἀγάγωμεν,μή πως καὶ Κρονίδης κεχολώσεται, αἴ κεν Ἀχιλλεὺςτόνδε κατακτείνῃ· μόριμον δέ οἵ ἐστʼ ἀλέασθαι,ὄφρα μὴ ἄσπερμος γενεὴ καὶ ἄφαντος ὄληταιΔαρδάνου, ὃν Κρονίδης περὶ πάντων φίλατο παίδωνοἳ ἕθεν ἐξεγένοντο γυναικῶν τε θνητάων.ἤδη γὰρ Πριάμου γενεὴν ἔχθηρε Κρονίων·νῦν δὲ δὴ Αἰνείαο βίη Τρώεσσιν ἀνάξεικαὶ παίδων παῖδες, τοί κεν μετόπισθε γένωνται.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη·ἐννοσίγαιʼ, αὐτὸς σὺ μετὰ φρεσὶ σῇσι νόησονΑἰνείαν ἤ κέν μιν ἐρύσσεαι ἦ κεν ἐάσῃςΠηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ δαμήμεναι, ἐσθλὸν ἐόντα.ἤτοι μὲν γὰρ νῶϊ πολέας ὠμόσσαμεν ὅρκουςπᾶσι μετʼ ἀθανάτοισιν ἐγὼ καὶ Παλλὰς Ἀθήνημή ποτʼ ἐπὶ Τρώεσσιν ἀλεξήσειν κακὸν ἦμαρ,μηδʼ ὁπότʼ ἂν Τροίη μαλερῷ πυρὶ πᾶσα δάηταικαιομένη, καίωσι δʼ ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν.αὐτὰρ ἐπεὶ τό γʼ ἄκουσε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,βῆ ῥʼ ἴμεν ἄν τε μάχην καὶ ἀνὰ κλόνον ἐγχειάων,ἷξε δʼ ὅθʼ Αἰνείας ἠδʼ ὃ κλυτὸς ἦεν Ἀχιλλεύς.αὐτίκα τῷ μὲν ἔπειτα κατʼ ὀφθαλμῶν χέεν ἀχλὺνΠηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ· ὃ δὲ μελίην εὔχαλκονἀσπίδος ἐξέρυσεν μεγαλήτορος Αἰνείαο·καὶ τὴν μὲν προπάροιθε ποδῶν Ἀχιλῆος ἔθηκεν,Αἰνείαν δʼ ἔσσευεν ἀπὸ χθονὸς ὑψόσʼ ἀείρας.πολλὰς δὲ στίχας ἡρώων, πολλὰς δὲ καὶ ἵππωνΑἰνείας ὑπερᾶλτο θεοῦ ἀπὸ χειρὸς ὀρούσας,ἷξε δʼ ἐπʼ ἐσχατιὴν πολυάϊκος πολέμοιο,ἔνθά τε Καύκωνες πόλεμον μέτα θωρήσσοντο.τῷ δὲ μάλʼ ἐγγύθεν ἦλθε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Αἰνεία, τίς σʼ ὧδε θεῶν ἀτέοντα κελεύειἀντία Πηλεΐωνος ὑπερθύμοιο μάχεσθαι,ὃς σεῦ ἅμα κρείσσων καὶ φίλτερος ἀθανάτοισιν;ἀλλʼ ἀναχωρῆσαι ὅτε κεν συμβλήσεαι αὐτῷ,μὴ καὶ ὑπὲρ μοῖραν δόμον Ἄϊδος εἰσαφίκηαι.αὐτὰρ ἐπεί κʼ Ἀχιλεὺς θάνατον καὶ πότμον ἐπίσπῃ,θαρσήσας δὴ ἔπειτα μετὰ πρώτοισι μάχεσθαι·οὐ μὲν γάρ τίς σʼ ἄλλος Ἀχαιῶν ἐξεναρίξει.ὣς εἰπὼν λίπεν αὐτόθʼ, ἐπεὶ διεπέφραδε πάντα.αἶψα δʼ ἔπειτʼ Ἀχιλῆος ἀπʼ ὀφθαλμῶν σκέδασʼ ἀχλὺνθεσπεσίην· ὃ δʼ ἔπειτα μέγʼ ἔξιδεν ὀφθαλμοῖσιν,ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·ὢ πόποι ἦ μέγα θαῦμα τόδʼ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι·ἔγχος μὲν τόδε κεῖται ἐπὶ χθονός, οὐδέ τι φῶταλεύσσω, τῷ ἐφέηκα κατακτάμεναι μενεαίνων.ἦ ῥα καὶ Αἰνείας φίλος ἀθανάτοισι θεοῖσινἦεν· ἀτάρ μιν ἔφην μὰψ αὔτως εὐχετάασθαι.ἐρρέτω· οὔ οἱ θυμὸς ἐμεῦ ἔτι πειρηθῆναιἔσσεται, ὃς καὶ νῦν φύγεν ἄσμενος ἐκ θανάτοιο.ἀλλʼ ἄγε δὴ Δαναοῖσι φιλοπτολέμοισι κελεύσαςτῶν ἄλλων Τρώων πειρήσομαι ἀντίος ἐλθών.ἦ, καὶ ἐπὶ στίχας ἆλτο, κέλευε δὲ φωτὶ ἑκάστῳ·μηκέτι νῦν Τρώων ἑκὰς ἕστατε δῖοι Ἀχαιοί,ἀλλʼ ἄγʼ ἀνὴρ ἄντʼ ἀνδρὸς ἴτω, μεμάτω δὲ μάχεσθαι.ἀργαλέον δέ μοί ἐστι καὶ ἰφθίμῳ περ ἐόντιτοσσούσδʼ ἀνθρώπους ἐφέπειν καὶ πᾶσι μάχεσθαι·οὐδέ κʼ Ἄρης, ὅς περ θεὸς ἄμβροτος, οὐδέ κʼ Ἀθήνητοσσῆσδʼ ὑσμίνης ἐφέποι στόμα καὶ πονέοιτο·ἀλλʼ ὅσσον μὲν ἐγὼ δύναμαι χερσίν τε ποσίν τεκαὶ σθένει, οὔ μʼ ἔτι φημὶ μεθησέμεν οὐδʼ ἠβαιόν,ἀλλὰ μάλα στιχὸς εἶμι διαμπερές, οὐδέ τινʼ οἴωΤρώων χαιρήσειν, ὅς τις σχεδὸν ἔγχεος ἔλθῃ.ὣς φάτʼ ἐποτρύνων· Τρώεσσι δὲ φαίδιμος Ἕκτωρκέκλεθʼ ὁμοκλήσας, φάτο δʼ ἴμεναι ἄντʼ Ἀχιλῆος·Τρῶες ὑπέρθυμοι μὴ δείδιτε Πηλεΐωνα.καί κεν ἐγὼ ἐπέεσσι καὶ ἀθανάτοισι μαχοίμην,ἔγχεϊ δʼ ἀργαλέον, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτεροί εἰσιν.οὐδʼ Ἀχιλεὺς πάντεσσι τέλος μύθοις ἐπιθήσει,ἀλλὰ τὸ μὲν τελέει, τὸ δὲ καὶ μεσσηγὺ κολούει.τοῦ δʼ ἐγὼ ἀντίος εἶμι καὶ εἰ πυρὶ χεῖρας ἔοικεν,εἰ πυρὶ χεῖρας ἔοικε, μένος δʼ αἴθωνι σιδήρῳ.ὣς φάτʼ ἐποτρύνων, οἳ δʼ ἀντίοι ἔγχεʼ ἄειρανΤρῶες· τῶν δʼ ἄμυδις μίχθη μένος, ὦρτο δʼ ἀϋτή.καὶ τότʼ ἄρʼ Ἕκτορα εἶπε παραστὰς Φοῖβος Ἀπόλλων·Ἕκτορ μηκέτι πάμπαν Ἀχιλλῆϊ προμάχιζε,ἀλλὰ κατὰ πληθύν τε καὶ ἐκ φλοίσβοιο δέδεξο,μή πώς σʼ ἠὲ βάλῃ ἠὲ σχεδὸν ἄορι τύψῃ.ὣς ἔφαθʼ, Ἕκτωρ δʼ αὖτις ἐδύσετο οὐλαμὸν ἀνδρῶνταρβήσας, ὅτʼ ἄκουσε θεοῦ ὄπα φωνήσαντος.ἐν δʼ Ἀχιλεὺς Τρώεσσι θόρε φρεσὶν εἱμένος ἀλκὴνσμερδαλέα ἰάχων, πρῶτον δʼ ἕλεν Ἰφιτίωναἐσθλὸν Ὀτρυντεΐδην πολέων ἡγήτορα λαῶν,ὃν νύμφη τέκε νηῒς Ὀτρυντῆϊ πτολιπόρθῳΤμώλῳ ὕπο νιφόεντι Ὕδης ἐν πίονι δήμῳ·τὸν δʼ ἰθὺς μεμαῶτα βάλʼ ἔγχεϊ δῖος Ἀχιλλεὺςμέσσην κὰκ κεφαλήν· ἣ δʼ ἄνδιχα πᾶσα κεάσθη,