Πατρόκλῳ δʼ αὖτʼ ἀμβροσίην καὶ νέκταρ ἐρυθρὸνστάξε κατὰ ῥινῶν, ἵνα οἱ χρὼς ἔμπεδος εἴη.αὐτὰρ ὃ βῆ παρὰ θῖνα θαλάσσης δῖος Ἀχιλλεὺςσμερδαλέα ἰάχων, ὦρσεν δʼ ἥρωας Ἀχαιούς.καί ῥʼ οἵ περ τὸ πάρος γε νεῶν ἐν ἀγῶνι μένεσκονοἵ τε κυβερνῆται καὶ ἔχον οἰήϊα νηῶνκαὶ ταμίαι παρὰ νηυσὶν ἔσαν σίτοιο δοτῆρες,καὶ μὴν οἳ τότε γʼ εἰς ἀγορὴν ἴσαν, οὕνεκʼ Ἀχιλλεὺςἐξεφάνη, δηρὸν δὲ μάχης ἐπέπαυτʼ ἀλεγεινῆς.τὼ δὲ δύω σκάζοντε βάτην Ἄρεος θεράποντεΤυδεΐδης τε μενεπτόλεμος καὶ δῖος Ὀδυσσεὺςἔγχει ἐρειδομένω· ἔτι γὰρ ἔχον ἕλκεα λυγρά·κὰδ δὲ μετὰ πρώτῃ ἀγορῇ ἵζοντο κιόντες.αὐτὰρ ὃ δεύτατος ἦλθεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνωνἕλκος ἔχων· καὶ γὰρ τὸν ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃοὖτα Κόων Ἀντηνορίδης χαλκήρεϊ δουρί.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντες ἀολλίσθησαν Ἀχαιοί,τοῖσι δʼ ἀνιστάμενος μετέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·Ἀτρεΐδη ἦ ἄρ τι τόδʼ ἀμφοτέροισιν ἄρειονἔπλετο σοὶ καὶ ἐμοί, ὅ τε νῶΐ περ ἀχνυμένω κῆρθυμοβόρῳ ἔριδι μενεήναμεν εἵνεκα κούρης;τὴν ὄφελʼ ἐν νήεσσι κατακτάμεν Ἄρτεμις ἰῷἤματι τῷ ὅτʼ ἐγὼν ἑλόμην Λυρνησσὸν ὀλέσσας·τώ κʼ οὐ τόσσοι Ἀχαιοὶ ὀδὰξ ἕλον ἄσπετον οὖδαςδυσμενέων ὑπὸ χερσὶν ἐμεῦ ἀπομηνίσαντος.Ἕκτορι μὲν καὶ Τρωσὶ τὸ κέρδιον· αὐτὰρ Ἀχαιοὺςδηρὸν ἐμῆς καὶ σῆς ἔριδος μνήσεσθαι ὀΐω.ἀλλὰ τὰ μὲν προτετύχθαι ἐάσομεν ἀχνύμενοί περθυμὸν ἐνὶ στήθεσσι φίλον δαμάσαντες ἀνάγκῃ·νῦν δʼ ἤτοι μὲν ἐγὼ παύω χόλον, οὐδέ τί με χρὴἀσκελέως αἰεὶ μενεαινέμεν· ἀλλʼ ἄγε θᾶσσονὄτρυνον πόλεμον δὲ κάρη κομόωντας Ἀχαιούς,ὄφρʼ ἔτι καὶ Τρώων πειρήσομαι ἀντίον ἐλθὼναἴ κʼ ἐθέλωσʼ ἐπὶ νηυσὶν ἰαύειν· ἀλλά τινʼ οἴωἀσπασίως αὐτῶν γόνυ κάμψειν, ὅς κε φύγῃσιδηΐου ἐκ πολέμοιο ὑπʼ ἔγχεος ἡμετέροιο.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἐχάρησαν ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶμῆνιν ἀπειπόντος μεγαθύμου Πηλεΐωνος.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνωναὐτόθεν ἐξ ἕδρης, οὐδʼ ἐν μέσσοισιν ἀναστάς·ὦ φίλοι ἥρωες Δαναοὶ θεράποντες Ἄρηοςἑσταότος μὲν καλὸν ἀκούειν, οὐδὲ ἔοικενὑββάλλειν· χαλεπὸν γὰρ ἐπισταμένῳ περ ἐόντι.ἀνδρῶν δʼ ἐν πολλῷ ὁμάδῳ πῶς κέν τις ἀκούσαιἢ εἴποι; βλάβεται δὲ λιγύς περ ἐὼν ἀγορητής.Πηλεΐδῃ μὲν ἐγὼν ἐνδείξομαι· αὐτὰρ οἱ ἄλλοισύνθεσθʼ Ἀργεῖοι, μῦθόν τʼ εὖ γνῶτε ἕκαστος.πολλάκι δή μοι τοῦτον Ἀχαιοὶ μῦθον ἔειπονκαί τέ με νεικείεσκον· ἐγὼ δʼ οὐκ αἴτιός εἰμι,ἀλλὰ Ζεὺς καὶ Μοῖρα καὶ ἠεροφοῖτις Ἐρινύς,οἵ τέ μοι εἰν ἀγορῇ φρεσὶν ἔμβαλον ἄγριον ἄτην,ἤματι τῷ ὅτʼ Ἀχιλλῆος γέρας αὐτὸς ἀπηύρων.ἀλλὰ τί κεν ῥέξαιμι; θεὸς διὰ πάντα τελευτᾷ.πρέσβα Διὸς θυγάτηρ Ἄτη, ἣ πάντας ἀᾶται,οὐλομένη· τῇ μέν θʼ ἁπαλοὶ πόδες· οὐ γὰρ ἐπʼ οὔδειπίλναται, ἀλλʼ ἄρα ἥ γε κατʼ ἀνδρῶν κράατα βαίνειβλάπτουσʼ ἀνθρώπους· κατὰ δʼ οὖν ἕτερόν γε πέδησε.καὶ γὰρ δή νύ ποτε Ζεὺς ἄσατο, τόν περ ἄριστονἀνδρῶν ἠδὲ θεῶν φασʼ ἔμμεναι· ἀλλʼ ἄρα καὶ τὸνἭρη θῆλυς ἐοῦσα δολοφροσύνῃς ἀπάτησεν,ἤματι τῷ ὅτʼ ἔμελλε βίην ἩρακληείηνἈλκμήνη τέξεσθαι ἐϋστεφάνῳ ἐνὶ Θήβῃ.ἤτοι ὅ γʼ εὐχόμενος μετέφη πάντεσσι θεοῖσι·κέκλυτέ μευ πάντές τε θεοὶ πᾶσαί τε θέαιναι,ὄφρʼ εἴπω τά με θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἀνώγει.σήμερον ἄνδρα φόως δὲ μογοστόκος Εἰλείθυιαἐκφανεῖ, ὃς πάντεσσι περικτιόνεσσιν ἀνάξει,τῶν ἀνδρῶν γενεῆς οἵ θʼ αἵματος ἐξ ἐμεῦ εἰσί.τὸν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·ψευστήσεις, οὐδʼ αὖτε τέλος μύθῳ ἐπιθήσεις.εἰ δʼ ἄγε νῦν μοι ὄμοσσον Ὀλύμπιε καρτερὸν ὅρκον,ἦ μὲν τὸν πάντεσσι περικτιόνεσσιν ἀνάξεινὅς κεν ἐπʼ ἤματι τῷδε πέσῃ μετὰ ποσσὶ γυναικὸςτῶν ἀνδρῶν οἳ σῆς ἐξ αἵματός εἰσι γενέθλης.ὣς ἔφατο· Ζεὺς δʼ οὔ τι δολοφροσύνην ἐνόησεν,ἀλλʼ ὄμοσεν μέγαν ὅρκον, ἔπειτα δὲ πολλὸν ἀάσθη.Ἥρη δʼ ἀΐξασα λίπεν ῥίον Οὐλύμποιο,καρπαλίμως δʼ ἵκετʼ Ἄργος Ἀχαιικόν, ἔνθʼ ἄρα ᾔδηἰφθίμην ἄλοχον Σθενέλου Περσηϊάδαο.ἣ δʼ ἐκύει φίλον υἱόν, ὃ δʼ ἕβδομος ἑστήκει μείς·ἐκ δʼ ἄγαγε πρὸ φόως δὲ καὶ ἠλιτόμηνον ἐόντα,Ἀλκμήνης δʼ ἀπέπαυσε τόκον, σχέθε δʼ Εἰλειθυίας.αὐτὴ δʼ ἀγγελέουσα Δία Κρονίωνα προσηύδα·Ζεῦ πάτερ ἀργικέραυνε ἔπος τί τοι ἐν φρεσὶ θήσω·ἤδη ἀνὴρ γέγονʼ ἐσθλὸς ὃς Ἀργείοισιν ἀνάξειΕὐρυσθεὺς Σθενέλοιο πάϊς Περσηϊάδαοσὸν γένος· οὔ οἱ ἀεικὲς ἀνασσέμεν Ἀργείοισιν.ὣς φάτο, τὸν δʼ ἄχος ὀξὺ κατὰ φρένα τύψε βαθεῖαν·αὐτίκα δʼ εἷλʼ Ἄτην κεφαλῆς λιπαροπλοκάμοιοχωόμενος φρεσὶν ᾗσι, καὶ ὤμοσε καρτερὸν ὅρκονμή ποτʼ ἐς Οὔλυμπόν τε καὶ οὐρανὸν ἀστερόεντααὖτις ἐλεύσεσθαι Ἄτην, ἣ πάντας ἀᾶται.ὣς εἰπὼν ἔρριψεν ἀπʼ οὐρανοῦ ἀστερόεντοςχειρὶ περιστρέψας· τάχα δʼ ἵκετο ἔργʼ ἀνθρώπων.τὴν αἰεὶ στενάχεσχʼ ὅθʼ ἑὸν φίλον υἱὸν ὁρῷτοἔργον ἀεικὲς ἔχοντα ὑπʼ Εὐρυσθῆος ἀέθλων.ὣς καὶ ἐγών, ὅτε δʼ αὖτε μέγας κορυθαίολος ἝκτωρἈργείους ὀλέκεσκεν ἐπὶ πρυμνῇσι νέεσσιν,οὐ δυνάμην λελαθέσθʼ Ἄτης ᾗ πρῶτον ἀάσθην.ἀλλʼ ἐπεὶ ἀασάμην καί μευ φρένας ἐξέλετο Ζεύς,ἂψ ἐθέλω ἀρέσαι, δόμεναί τʼ ἀπερείσιʼ ἄποινα·ἀλλʼ ὄρσευ πόλεμον δὲ καὶ ἄλλους ὄρνυθι λαούς.δῶρα δʼ ἐγὼν ὅδε πάντα παρασχέμεν ὅσσά τοι ἐλθὼνχθιζὸς ἐνὶ κλισίῃσιν ὑπέσχετο δῖος Ὀδυσσεύς.εἰ δʼ ἐθέλεις, ἐπίμεινον ἐπειγόμενός περ Ἄρηος,δῶρα δέ τοι θεράποντες ἐμῆς παρὰ νηὸς ἑλόντεςοἴσουσʼ, ὄφρα ἴδηαι ὅ τοι μενοεικέα δώσω.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·Ἀτρεΐδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνονδῶρα μὲν αἴ κʼ ἐθέλῃσθα παρασχέμεν, ὡς ἐπιεικές,ἤ τʼ ἐχέμεν παρὰ σοί· νῦν δὲ μνησώμεθα χάρμηςαἶψα μάλʼ· οὐ γὰρ χρὴ κλοτοπεύειν ἐνθάδʼ ἐόνταςοὐδὲ διατρίβειν· ἔτι γὰρ μέγα ἔργον ἄρεκτον·ὥς κέ τις αὖτʼ Ἀχιλῆα μετὰ πρώτοισιν ἴδηταιἔγχεϊ χαλκείῳ Τρώων ὀλέκοντα φάλαγγας.ὧδέ τις ὑμείων μεμνημένος ἀνδρὶ μαχέσθω.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·μὴ δʼ οὕτως, ἀγαθός περ ἐών, θεοείκελʼ Ἀχιλλεῦνήστιας ὄτρυνε προτὶ Ἴλιον υἷας ἈχαιῶνΤρωσὶ μαχησομένους, ἐπεὶ οὐκ ὀλίγον χρόνον ἔσταιφύλοπις, εὖτʼ ἂν πρῶτον ὁμιλήσωσι φάλαγγεςἀνδρῶν, ἐν δὲ θεὸς πνεύσῃ μένος ἀμφοτέροισιν.ἀλλὰ πάσασθαι ἄνωχθι θοῇς ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιοὺςσίτου καὶ οἴνοιο· τὸ γὰρ μένος ἐστὶ καὶ ἀλκή.οὐ γὰρ ἀνὴρ πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύνταἄκμηνος σίτοιο δυνήσεται ἄντα μάχεσθαι·εἴ περ γὰρ θυμῷ γε μενοινάᾳ πολεμίζειν,ἀλλά τε λάθρῃ γυῖα βαρύνεται, ἠδὲ κιχάνειδίψά τε καὶ λιμός, βλάβεται δέ τε γούνατʼ ἰόντι.ὃς δέ κʼ ἀνὴρ οἴνοιο κορεσσάμενος καὶ ἐδωδῆςἀνδράσι δυσμενέεσσι πανημέριος πολεμίζῃ,θαρσαλέον νύ οἱ ἦτορ ἐνὶ φρεσίν, οὐδέ τι γυῖαπρὶν κάμνει πρὶν πάντας ἐρωῆσαι πολέμοιο.ἀλλʼ ἄγε λαὸν μὲν σκέδασον καὶ δεῖπνον ἄνωχθιὅπλεσθαι· τὰ δὲ δῶρα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνωνοἰσέτω ἐς μέσσην ἀγορήν, ἵνα πάντες Ἀχαιοὶὀφθαλμοῖσιν ἴδωσι, σὺ δὲ φρεσὶ σῇσιν ἰανθῇς.ὀμνυέτω δέ τοι ὅρκον ἐν Ἀργείοισιν ἀναστὰςμή ποτε τῆς εὐνῆς ἐπιβήμεναι ἠδὲ μιγῆναι·ἣ θέμις ἐστὶν ἄναξ ἤ τʼ ἀνδρῶν ἤ τε γυναικῶν·καὶ δὲ σοὶ αὐτῷ θυμὸς ἐνὶ φρεσὶν ἵλαος ἔστω.αὐτὰρ ἔπειτά σε δαιτὶ ἐνὶ κλισίῃς ἀρεσάσθωπιείρῃ, ἵνα μή τι δίκης ἐπιδευὲς ἔχῃσθα.Ἀτρεΐδη σὺ δʼ ἔπειτα δικαιότερος καὶ ἐπʼ ἄλλῳἔσσεαι. οὐ μὲν γάρ τι νεμεσσητὸν βασιλῆαἄνδρʼ ἀπαρέσσασθαι ὅτε τις πρότερος χαλεπήνῃ.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·χαίρω σεῦ Λαερτιάδη τὸν μῦθον ἀκούσας·ἐν μοίρῃ γὰρ πάντα διίκεο καὶ κατέλεξας.ταῦτα δʼ ἐγὼν ἐθέλω ὀμόσαι, κέλεται δέ με θυμός,οὐδʼ ἐπιορκήσω πρὸς δαίμονος. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςμιμνέτω αὐτόθι τεῖος ἐπειγόμενός περ Ἄρηος·μίμνετε δʼ ἄλλοι πάντες ἀολλέες, ὄφρά κε δῶραἐκ κλισίης ἔλθῃσι καὶ ὅρκια πιστὰ τάμωμεν.σοὶ δʼ αὐτῷ τόδʼ ἐγὼν ἐπιτέλλομαι ἠδὲ κελεύω·κρινάμενος κούρητας ἀριστῆας Παναχαιῶνδῶρα ἐμῆς παρὰ νηὸς ἐνεικέμεν, ὅσσʼ Ἀχιλῆϊχθιζὸν ὑπέστημεν δώσειν, ἀγέμεν τε γυναῖκας.Ταλθύβιος δέ μοι ὦκα κατὰ στρατὸν εὐρὺν Ἀχαιῶνκάπρον ἑτοιμασάτω ταμέειν Διί τʼ Ἠελίῳ τε.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·Ἀτρεΐδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγάμεμνονἄλλοτέ περ καὶ μᾶλλον ὀφέλλετε ταῦτα πένεσθαι,ὁππότε τις μεταπαυσωλὴ πολέμοιο γένηταικαὶ μένος οὐ τόσον ᾖσιν ἐνὶ στήθεσσιν ἐμοῖσι.νῦν δʼ οἳ μὲν κέαται δεδαϊγμένοι, οὓς ἐδάμασσενἝκτωρ Πριαμίδης, ὅτε οἱ Ζεὺς κῦδος ἔδωκεν,ὑμεῖς δʼ ἐς βρωτὺν ὀτρύνετον· ἦ τʼ ἂν ἔγωγενῦν μὲν ἀνώγοιμι πτολεμίζειν υἷας Ἀχαιῶννήστιας ἀκμήνους, ἅμα δʼ ἠελίῳ καταδύντιτεύξεσθαι μέγα δόρπον, ἐπὴν τεισαίμεθα λώβην.πρὶν δʼ οὔ πως ἂν ἔμοιγε φίλον κατὰ λαιμὸν ἰείηοὐ πόσις οὐδὲ βρῶσις ἑταίρου τεθνηῶτοςὅς μοι ἐνὶ κλισίῃ δεδαϊγμένος ὀξέϊ χαλκῷκεῖται ἀνὰ πρόθυρον τετραμμένος, ἀμφὶ δʼ ἑταῖροιμύρονται· τό μοι οὔ τι μετὰ φρεσὶ ταῦτα μέμηλεν,ἀλλὰ φόνος τε καὶ αἷμα καὶ ἀργαλέος στόνος ἀνδρῶν.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·ὦ Ἀχιλεῦ Πηλῆος υἱὲ μέγα φέρτατʼ Ἀχαιῶν,κρείσσων εἰς ἐμέθεν καὶ φέρτερος οὐκ ὀλίγον περἔγχει, ἐγὼ δέ κε σεῖο νοήματί γε προβαλοίμηνπολλόν, ἐπεὶ πρότερος γενόμην καὶ πλείονα οἶδα.τώ τοι ἐπιτλήτω κραδίη μύθοισιν ἐμοῖσιν.αἶψά τε φυλόπιδος πέλεται κόρος ἀνθρώποισιν,ἧς τε πλείστην μὲν καλάμην χθονὶ χαλκὸς ἔχευεν,ἄμητος δʼ ὀλίγιστος, ἐπὴν κλίνῃσι τάλανταΖεύς, ὅς τʼ ἀνθρώπων ταμίης πολέμοιο τέτυκται.γαστέρι δʼ οὔ πως ἔστι νέκυν πενθῆσαι Ἀχαιούς·λίην γὰρ πολλοὶ καὶ ἐπήτριμοι ἤματα πάνταπίπτουσιν· πότε κέν τις ἀναπνεύσειε πόνοιο;ἀλλὰ χρὴ τὸν μὲν καταθάπτειν ὅς κε θάνῃσινηλέα θυμὸν ἔχοντας ἐπʼ ἤματι δακρύσαντας·ὅσσοι δʼ ἂν πολέμοιο περὶ στυγεροῖο λίπωνταιμεμνῆσθαι πόσιος καὶ ἐδητύος, ὄφρʼ ἔτι μᾶλλονἀνδράσι δυσμενέεσσι μαχώμεθα νωλεμὲς αἰεὶἑσσάμενοι χροῒ χαλκὸν ἀτειρέα. μηδέ τις ἄλληνλαῶν ὀτρυντὺν ποτιδέγμενος ἰσχαναάσθω·ἥδε γὰρ ὀτρυντὺς κακὸν ἔσσεται ὅς κε λίπηταινηυσὶν ἐπʼ Ἀργείων· ἀλλʼ ἀθρόοι ὁρμηθέντεςΤρωσὶν ἐφʼ ἱπποδάμοισιν ἐγείρομεν ὀξὺν Ἄρηα.ἦ, καὶ Νέστορος υἷας ὀπάσσατο κυδαλίμοιοΦυλεΐδην τε Μέγητα Θόαντά τε Μηριόνην τεκαὶ Κρειοντιάδην Λυκομήδεα καὶ Μελάνιππον·βὰν δʼ ἴμεν ἐς κλισίην Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο.αὐτίκʼ ἔπειθʼ ἅμα μῦθος ἔην, τετέλεστο δὲ ἔργον·ἑπτὰ μὲν ἐκ κλισίης τρίποδας φέρον, οὕς οἱ ὑπέστη,αἴθωνας δὲ λέβητας ἐείκοσι, δώδεκα δʼ ἵππους·ἐκ δʼ ἄγον αἶψα γυναῖκας ἀμύμονα ἔργα ἰδυίαςἕπτʼ, ἀτὰρ ὀγδοάτην Βρισηΐδα καλλιπάρῃον.χρυσοῦ δὲ στήσας Ὀδυσεὺς δέκα πάντα τάλανταἦρχʼ, ἅμα δʼ ἄλλοι δῶρα φέρον κούρητες Ἀχαιῶν.καὶ τὰ μὲν ἐν μέσσῃ ἀγορῇ θέσαν, ἂν δʼ Ἀγαμέμνωνἵστατο· Ταλθύβιος δὲ θεῷ ἐναλίγκιος αὐδὴνκάπρον ἔχων ἐν χερσὶ παρίστατο ποιμένι λαῶν.Ἀτρεΐδης δὲ ἐρυσσάμενος χείρεσσι μάχαιραν,ἥ οἱ πὰρ ξίφεος μέγα κουλεὸν αἰὲν ἄωρτο,κάπρου ἀπὸ τρίχας ἀρξάμενος Διὶ χεῖρας ἀνασχὼνεὔχετο· τοὶ δʼ ἄρα πάντες ἐπʼ αὐτόφιν εἵατο σιγῇἈργεῖοι κατὰ μοῖραν ἀκούοντες βασιλῆος.εὐξάμενος δʼ ἄρα εἶπεν ἰδὼν εἰς οὐρανὸν εὐρύν·ἴστω νῦν Ζεὺς πρῶτα θεῶν ὕπατος καὶ ἄριστοςΓῆ τε καὶ Ἠέλιος καὶ Ἐρινύες, αἵ θʼ ὑπὸ γαῖανἀνθρώπους τίνυνται, ὅτις κʼ ἐπίορκον ὀμόσσῃ,μὴ μὲν ἐγὼ κούρῃ Βρισηΐδι χεῖρʼ ἐπένεικα,οὔτʼ εὐνῆς πρόφασιν κεχρημένος οὔτέ τευ ἄλλου.ἀλλʼ ἔμενʼ ἀπροτίμαστος ἐνὶ κλισίῃσιν ἐμῇσιν.εἰ δέ τι τῶνδʼ ἐπίορκον ἐμοὶ θεοὶ ἄλγεα δοῖενπολλὰ μάλʼ, ὅσσα διδοῦσιν ὅτίς σφʼ ἀλίτηται ὀμόσσας.ἦ, καὶ ἀπὸ στόμαχον κάπρου τάμε νηλέϊ χαλκῷ.τὸν μὲν Ταλθύβιος πολιῆς ἁλὸς ἐς μέγα λαῖτμαῥῖψʼ ἐπιδινήσας βόσιν ἰχθύσιν· αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςἀνστὰς Ἀργείοισι φιλοπτολέμοισι μετηύδα·Ζεῦ πάτερ ἦ μεγάλας ἄτας ἄνδρεσσι διδοῖσθα·οὐκ ἂν δή ποτε θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἐμοῖσινἈτρεΐδης ὤρινε διαμπερές, οὐδέ κε κούρηνἦγεν ἐμεῦ ἀέκοντος ἀμήχανος· ἀλλά ποθι Ζεὺςἤθελʼ Ἀχαιοῖσιν θάνατον πολέεσσι γενέσθαι.νῦν δʼ ἔρχεσθʼ ἐπὶ δεῖπνον, ἵνα ξυνάγωμεν Ἄρηα.ὣς ἄρʼ ἐφώνησεν, λῦσεν δʼ ἀγορὴν αἰψηρήν.οἳ μὲν ἄρʼ ἐσκίδναντο ἑὴν ἐπὶ νῆα ἕκαστος,δῶρα δὲ Μυρμιδόνες μεγαλήτορες ἀμφεπένοντο,βὰν δʼ ἐπὶ νῆα φέροντες Ἀχιλλῆος θείοιο.καὶ τὰ μὲν ἐν κλισίῃσι θέσαν, κάθισαν δὲ γυναῖκας,ἵππους δʼ εἰς ἀγέλην ἔλασαν θεράποντες ἀγαυοί.Βρισηῒς δʼ ἄρʼ ἔπειτʼ ἰκέλη χρυσέῃ Ἀφροδίτῃὡς ἴδε Πάτροκλον δεδαϊγμένον ὀξέϊ χαλκῷ,ἀμφʼ αὐτῷ χυμένη λίγʼ ἐκώκυε, χερσὶ δʼ ἄμυσσεστήθεά τʼ ἠδʼ ἁπαλὴν δειρὴν ἰδὲ καλὰ πρόσωπα.εἶπε δʼ ἄρα κλαίουσα γυνὴ ἐϊκυῖα θεῇσι·Πάτροκλέ μοι δειλῇ πλεῖστον κεχαρισμένε θυμῷζωὸν μέν σε ἔλειπον ἐγὼ κλισίηθεν ἰοῦσα,νῦν δέ σε τεθνηῶτα κιχάνομαι ὄρχαμε λαῶνἂψ ἀνιοῦσʼ· ὥς μοι δέχεται κακὸν ἐκ κακοῦ αἰεί.ἄνδρα μὲν ᾧ ἔδοσάν με πατὴρ καὶ πότνια μήτηρεἶδον πρὸ πτόλιος δεδαϊγμένον ὀξέϊ χαλκῷ,τρεῖς τε κασιγνήτους, τούς μοι μία γείνατο μήτηρ,κηδείους, οἳ πάντες ὀλέθριον ἦμαρ ἐπέσπον.οὐδὲ μὲν οὐδέ μʼ ἔασκες, ὅτʼ ἄνδρʼ ἐμὸν ὠκὺς Ἀχιλλεὺςἔκτεινεν, πέρσεν δὲ πόλιν θείοιο Μύνητος,κλαίειν, ἀλλά μʼ ἔφασκες Ἀχιλλῆος θείοιοκουριδίην ἄλοχον θήσειν, ἄξειν τʼ ἐνὶ νηυσὶνἐς Φθίην, δαίσειν δὲ γάμον μετὰ Μυρμιδόνεσσι.τώ σʼ ἄμοτον κλαίω τεθνηότα μείλιχον αἰεί.ὣς ἔφατο κλαίουσʼ, ἐπὶ δὲ στενάχοντο γυναῖκεςΠάτροκλον πρόφασιν, σφῶν δʼ αὐτῶν κήδεʼ ἑκάστη.αὐτὸν δʼ ἀμφὶ γέροντες Ἀχαιῶν ἠγερέθοντολισσόμενοι δειπνῆσαι· ὃ δʼ ἠρνεῖτο στεναχίζων·λίσσομαι, εἴ τις ἔμοιγε φίλων ἐπιπείθεθʼ ἑταίρων,μή με πρὶν σίτοιο κελεύετε μηδὲ ποτῆτοςἄσασθαι φίλον ἦτορ, ἐπεί μʼ ἄχος αἰνὸν ἱκάνει·δύντα δʼ ἐς ἠέλιον μενέω καὶ τλήσομαι ἔμπης.ὣς εἰπὼν ἄλλους μὲν ἀπεσκέδασεν βασιλῆας,δοιὼ δʼ Ἀτρεΐδα μενέτην καὶ δῖος ὈδυσσεὺςΝέστωρ Ἰδομενεύς τε γέρων θʼ ἱππηλάτα Φοῖνιξτέρποντες πυκινῶς ἀκαχήμενον· οὐδέ τι θυμῷτέρπετο, πρὶν πολέμου στόμα δύμεναι αἱματόεντος.μνησάμενος δʼ ἁδινῶς ἀνενείκατο φώνησέν τε·ἦ ῥά νύ μοί ποτε καὶ σὺ δυσάμμορε φίλταθʼ ἑταίρωναὐτὸς ἐνὶ κλισίῃ λαρὸν παρὰ δεῖπνον ἔθηκαςαἶψα καὶ ὀτραλέως, ὁπότε σπερχοίατʼ ἈχαιοὶΤρωσὶν ἐφʼ ἱπποδάμοισι φέρειν πολύδακρυν Ἄρηα.νῦν δὲ σὺ μὲν κεῖσαι δεδαϊγμένος, αὐτὰρ ἐμὸν κῆρἄκμηνον πόσιος καὶ ἐδητύος, ἔνδον ἐόντων,σῇ ποθῇ· οὐ μὲν γάρ τι κακώτερον ἄλλο πάθοιμι,οὐδʼ εἴ κεν τοῦ πατρὸς ἀποφθιμένοιο πυθοίμην,ὅς που νῦν Φθίηφι τέρεν κατὰ δάκρυον εἴβειχήτεϊ τοιοῦδʼ υἷος· ὃ δʼ ἀλλοδαπῷ ἐνὶ δήμῳεἵνεκα ῥιγεδανῆς Ἑλένης Τρωσὶν πολεμίζω·ἠὲ τὸν ὃς Σκύρῳ μοι ἔνι τρέφεται φίλος υἱός,εἴ που ἔτι ζώει γε Νεοπτόλεμος θεοειδής.πρὶν μὲν γάρ μοι θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἐώλπειοἶον ἐμὲ φθίσεσθαι ἀπʼ Ἄργεος ἱπποβότοιοαὐτοῦ ἐνὶ Τροίῃ, σὲ δέ τε Φθίην δὲ νέεσθαι,ὡς ἄν μοι τὸν παῖδα θοῇ ἐνὶ νηῒ μελαίνῃΣκυρόθεν ἐξαγάγοις καί οἱ δείξειας ἕκαστακτῆσιν ἐμὴν δμῶάς τε καὶ ὑψερεφὲς μέγα δῶμα.ἤδη γὰρ Πηλῆά γʼ ὀΐομαι ἢ κατὰ πάμπαντεθνάμεν, ἤ που τυτθὸν ἔτι ζώοντʼ ἀκάχησθαιγήραΐ τε στυγερῷ καὶ ἐμὴν ποτιδέγμενον αἰεὶλυγρὴν ἀγγελίην, ὅτʼ ἀποφθιμένοιο πύθηται.ὣς ἔφατο κλαίων, ἐπὶ δὲ στενάχοντο γέροντες,μνησάμενοι τὰ ἕκαστος ἐνὶ μεγάροισιν ἔλειπον·μυρομένους δʼ ἄρα τούς γε ἰδὼν ἐλέησε Κρονίων,αἶψα δʼ Ἀθηναίην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·τέκνον ἐμόν, δὴ πάμπαν ἀποίχεαι ἀνδρὸς ἑῆος.ἦ νύ τοι οὐκέτι πάγχυ μετὰ φρεσὶ μέμβλετʼ Ἀχιλλεύς;κεῖνος ὅ γε προπάροιθε νεῶν ὀρθοκραιράωνἧσται ὀδυρόμενος ἕταρον φίλον· οἳ δὲ δὴ ἄλλοιοἴχονται μετὰ δεῖπνον, ὃ δʼ ἄκμηνος καὶ ἄπαστος.ἀλλʼ ἴθι οἱ νέκτάρ τε καὶ ἀμβροσίην ἐρατεινὴνστάξον ἐνὶ στήθεσσʼ, ἵνα μή μιν λιμὸς ἵκηται.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε πάρος μεμαυῖαν Ἀθήνην·ἣ δʼ ἅρπῃ ἐϊκυῖα τανυπτέρυγι λιγυφώνῳοὐρανοῦ ἐκκατεπᾶλτο διʼ αἰθέρος. αὐτὰρ Ἀχαιοὶαὐτίκα θωρήσσοντο κατὰ στρατόν· ἣ δʼ Ἀχιλῆϊνέκταρ ἐνὶ στήθεσσι καὶ ἀμβροσίην ἐρατεινὴνστάξʼ, ἵνα μή μιν λιμὸς ἀτερπὴς γούναθʼ ἵκοιτο·αὐτὴ δὲ πρὸς πατρὸς ἐρισθενέος πυκινὸν δῶᾤχετο, τοὶ δʼ ἀπάνευθε νεῶν ἐχέοντο θοάων.ὡς δʼ ὅτε ταρφειαὶ νιφάδες Διὸς ἐκποτέονταιψυχραὶ ὑπὸ ῥιπῆς αἰθρηγενέος Βορέαο,ὣς τότε ταρφειαὶ κόρυθες λαμπρὸν γανόωσαινηῶν ἐκφορέοντο καὶ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαιθώρηκές τε κραταιγύαλοι καὶ μείλινα δοῦρα.αἴγλη δʼ οὐρανὸν ἷκε, γέλασσε δὲ πᾶσα περὶ χθὼνχαλκοῦ ὑπὸ στεροπῆς· ὑπὸ δὲ κτύπος ὄρνυτο ποσσὶνἀνδρῶν· ἐν δὲ μέσοισι κορύσσετο δῖος Ἀχιλλεύς.τοῦ καὶ ὀδόντων μὲν καναχὴ πέλε, τὼ δέ οἱ ὄσσελαμπέσθην ὡς εἴ τε πυρὸς σέλας, ἐν δέ οἱ ἦτορδῦνʼ ἄχος ἄτλητον· ὃ δʼ ἄρα Τρωσὶν μενεαίνωνδύσετο δῶρα θεοῦ, τά οἱ Ἥφαιστος κάμε τεύχων.κνημῖδας μὲν πρῶτα περὶ κνήμῃσιν ἔθηκεκαλὰς ἀργυρέοισιν ἐπισφυρίοις ἀραρυίας·δεύτερον αὖ θώρηκα περὶ στήθεσσιν ἔδυνεν.ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ὤμοισιν βάλετο ξίφος ἀργυρόηλονχάλκεον· αὐτὰρ ἔπειτα σάκος μέγα τε στιβαρόν τεεἵλετο, τοῦ δʼ ἀπάνευθε σέλας γένετʼ ἠΰτε μήνης.ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ἐκ πόντοιο σέλας ναύτῃσι φανήῃκαιομένοιο πυρός, τό τε καίεται ὑψόθʼ ὄρεσφισταθμῷ ἐν οἰοπόλῳ· τοὺς δʼ οὐκ ἐθέλοντας ἄελλαιπόντον ἐπʼ ἰχθυόεντα φίλων ἀπάνευθε φέρουσιν·ὣς ἀπʼ Ἀχιλλῆος σάκεος σέλας αἰθέρʼ ἵκανεκαλοῦ δαιδαλέου· περὶ δὲ τρυφάλειαν ἀείραςκρατὶ θέτο βριαρήν· ἣ δʼ ἀστὴρ ὣς ἀπέλαμπενἵππουρις τρυφάλεια, περισσείοντο δʼ ἔθειραιχρύσεαι, ἃς Ἥφαιστος ἵει λόφον ἀμφὶ θαμειάς.πειρήθη δʼ ἕο αὐτοῦ ἐν ἔντεσι δῖος Ἀχιλλεύς,εἰ οἷ ἐφαρμόσσειε καὶ ἐντρέχοι ἀγλαὰ γυῖα·τῷ δʼ εὖτε πτερὰ γίγνετʼ, ἄειρε δὲ ποιμένα λαῶν.ἐκ δʼ ἄρα σύριγγος πατρώϊον ἐσπάσατʼ ἔγχοςβριθὺ μέγα στιβαρόν· τὸ μὲν οὐ δύνατʼ ἄλλος Ἀχαιῶνπάλλειν, ἀλλά μιν οἶος ἐπίστατο πῆλαι Ἀχιλλεύς,Πηλιάδα μελίην, τὴν πατρὶ φίλῳ πόρε ΧείρωνΠηλίου ἐκ κορυφῆς φόνον ἔμμεναι ἡρώεσσιν·ἵππους δʼ Αὐτομέδων τε καὶ Ἄλκιμος ἀμφιέποντεςζεύγνυον· ἀμφὶ δὲ καλὰ λέπαδνʼ ἕσαν, ἐν δὲ χαλινοὺςγαμφηλῇς ἔβαλον, κατὰ δʼ ἡνία τεῖναν ὀπίσσωκολλητὸν ποτὶ δίφρον. ὃ δὲ μάστιγα φαεινὴνχειρὶ λαβὼν ἀραρυῖαν ἐφʼ ἵπποιιν ἀνόρουσενΑὐτομέδων· ὄπιθεν δὲ κορυσσάμενος βῆ Ἀχιλλεὺςτεύχεσι παμφαίνων ὥς τʼ ἠλέκτωρ Ὑπερίων,σμερδαλέον δʼ ἵπποισιν ἐκέκλετο πατρὸς ἑοῖο·Ξάνθέ τε καὶ Βαλίε τηλεκλυτὰ τέκνα Ποδάργηςἄλλως δὴ φράζεσθε σαωσέμεν ἡνιοχῆαἂψ Δαναῶν ἐς ὅμιλον ἐπεί χʼ ἕωμεν πολέμοιο,μηδʼ ὡς Πάτροκλον λίπετʼ αὐτόθι τεθνηῶτα.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπὸ ζυγόφι προσέφη πόδας αἰόλος ἵπποςΞάνθος, ἄφαρ δʼ ἤμυσε καρήατι· πᾶσα δὲ χαίτηζεύγλης ἐξεριποῦσα παρὰ ζυγὸν οὖδας ἵκανεν·αὐδήεντα δʼ ἔθηκε θεὰ λευκώλενος Ἥρη·καὶ λίην σʼ ἔτι νῦν γε σαώσομεν ὄβριμʼ Ἀχιλλεῦ·ἀλλά τοι ἐγγύθεν ἦμαρ ὀλέθριον· οὐδέ τοι ἡμεῖςαἴτιοι, ἀλλὰ θεός τε μέγας καὶ Μοῖρα κραταιή.οὐδὲ γὰρ ἡμετέρῃ βραδυτῆτί τε νωχελίῃ τεΤρῶες ἀπʼ ὤμοιιν Πατρόκλου τεύχεʼ ἕλοντο·ἀλλὰ θεῶν ὤριστος, ὃν ἠΰκομος τέκε Λητώ,ἔκτανʼ ἐνὶ προμάχοισι καὶ Ἕκτορι κῦδος ἔδωκε.νῶϊ δὲ καί κεν ἅμα πνοιῇ Ζεφύροιο θέοιμεν,ἥν περ ἐλαφροτάτην φάσʼ ἔμμεναι· ἀλλὰ σοὶ αὐτῷμόρσιμόν ἐστι θεῷ τε καὶ ἀνέρι ἶφι δαμῆναι.ὣς ἄρα φωνήσαντος Ἐρινύες ἔσχεθον αὐδήν.τὸν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·Ξάνθε τί μοι θάνατον μαντεύεαι; οὐδέ τί σε χρή.εὖ νυ τὸ οἶδα καὶ αὐτὸς ὅ μοι μόρος ἐνθάδʼ ὀλέσθαινόσφι φίλου πατρὸς καὶ μητέρος· ἀλλὰ καὶ ἔμπηςοὐ λήξω πρὶν Τρῶας ἅδην ἐλάσαι πολέμοιο.ἦ ῥα, καὶ ἐν πρώτοις ἰάχων ἔχε μώνυχας ἵππους.

ὣς οἳ μὲν παρὰ νηυσὶ κορωνίσι θωρήσσοντοἀμφὶ σὲ Πηλέος υἱὲ μάχης ἀκόρητον Ἀχαιοί,Τρῶες δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ἐπὶ θρωσμῷ πεδίοιο·Ζεὺς δὲ Θέμιστα κέλευσε θεοὺς ἀγορὴν δὲ καλέσσαικρατὸς ἀπʼ Οὐλύμποιο πολυπτύχου· ἣ δʼ ἄρα πάντῃφοιτήσασα κέλευσε Διὸς πρὸς δῶμα νέεσθαι.οὔτέ τις οὖν ποταμῶν ἀπέην νόσφʼ Ὠκεανοῖο,οὔτʼ ἄρα νυμφάων αἵ τʼ ἄλσεα καλὰ νέμονταικαὶ πηγὰς ποταμῶν καὶ πίσεα ποιήεντα.ἐλθόντες δʼ ἐς δῶμα Διὸς νεφεληγερέταοξεστῇς αἰθούσῃσιν ἐνίζανον, ἃς Διὶ πατρὶἭφαιστος ποίησεν ἰδυίῃσι πραπίδεσσιν.ὣς οἳ μὲν Διὸς ἔνδον ἀγηγέρατʼ· οὐδʼ ἐνοσίχθωννηκούστησε θεᾶς, ἀλλʼ ἐξ ἁλὸς ἦλθε μετʼ αὐτούς,ἷζε δʼ ἄρʼ ἐν μέσσοισι, Διὸς δʼ ἐξείρετο βουλήν·τίπτʼ αὖτʼ ἀργικέραυνε θεοὺς ἀγορὴν δὲ κάλεσσας;ἦ τι περὶ Τρώων καὶ Ἀχαιῶν μερμηρίζεις;τῶν γὰρ νῦν ἄγχιστα μάχη πόλεμός τε δέδηε.τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·ἔγνως ἐννοσίγαιε ἐμὴν ἐν στήθεσι βουλὴνὧν ἕνεκα ξυνάγειρα· μέλουσί μοι ὀλλύμενοί περ.ἀλλʼ ἤτοι μὲν ἐγὼ μενέω πτυχὶ Οὐλύμποιοἥμενος, ἔνθʼ ὁρόων φρένα τέρψομαι· οἳ δὲ δὴ ἄλλοιἔρχεσθʼ ὄφρʼ ἂν ἵκησθε μετὰ Τρῶας καὶ Ἀχαιούς,ἀμφοτέροισι δʼ ἀρήγεθʼ ὅπῃ νόος ἐστὶν ἑκάστου.εἰ γὰρ Ἀχιλλεὺς οἶος ἐπὶ Τρώεσσι μαχεῖταιοὐδὲ μίνυνθʼ ἕξουσι ποδώκεα Πηλεΐωνα.καὶ δέ τί μιν καὶ πρόσθεν ὑποτρομέεσκον ὁρῶντες·νῦν δʼ ὅτε δὴ καὶ θυμὸν ἑταίρου χώεται αἰνῶςδείδω μὴ καὶ τεῖχος ὑπέρμορον ἐξαλαπάξῃ.ὣς ἔφατο Κρονίδης, πόλεμον δʼ ἀλίαστον ἔγειρε.βὰν δʼ ἴμεναι πόλεμον δὲ θεοὶ δίχα θυμὸν ἔχοντες·Ἥρη μὲν μετʼ ἀγῶνα νεῶν καὶ Παλλὰς Ἀθήνηἠδὲ Ποσειδάων γαιήοχος ἠδʼ ἐριούνηςἙρμείας, ὃς ἐπὶ φρεσὶ πευκαλίμῃσι κέκασται·Ἥφαιστος δʼ ἅμα τοῖσι κίε σθένεϊ βλεμεαίνωνχωλεύων, ὑπὸ δὲ κνῆμαι ῥώοντο ἀραιαί.ἐς δὲ Τρῶας Ἄρης κορυθαίολος, αὐτὰρ ἅμʼ αὐτῷΦοῖβος ἀκερσεκόμης ἠδʼ Ἄρτεμις ἰοχέαιραΛητώ τε Ξάνθός τε φιλομειδής τʼ Ἀφροδίτη.εἷος μέν ῥʼ ἀπάνευθε θεοὶ θνητῶν ἔσαν ἀνδρῶν,τεῖος Ἀχαιοὶ μὲν μέγα κύδανον, οὕνεκʼ Ἀχιλλεὺςἐξεφάνη, δηρὸν δὲ μάχης ἐπέπαυτʼ ἀλεγεινῆς·Τρῶας δὲ τρόμος αἰνὸς ὑπήλυθε γυῖα ἕκαστονδειδιότας, ὅθʼ ὁρῶντο ποδώκεα Πηλεΐωνατεύχεσι λαμπόμενον βροτολοιγῷ ἶσον Ἄρηϊ.αὐτὰρ ἐπεὶ μεθʼ ὅμιλον Ὀλύμπιοι ἤλυθον ἀνδρῶν,ὦρτο δʼ Ἔρις κρατερὴ λαοσσόος, αὖε δʼ Ἀθήνηστᾶσʼ ὁτὲ μὲν παρὰ τάφρον ὀρυκτὴν τείχεος ἐκτός,ἄλλοτʼ ἐπʼ ἀκτάων ἐριδούπων μακρὸν ἀΰτει.αὖε δʼ Ἄρης ἑτέρωθεν ἐρεμνῇ λαίλαπι ἶσοςὀξὺ κατʼ ἀκροτάτης πόλιος Τρώεσσι κελεύων,ἄλλοτε πὰρ Σιμόεντι θέων ἐπὶ Καλλικολώνῃ.ὣς τοὺς ἀμφοτέρους μάκαρες θεοὶ ὀτρύνοντεςσύμβαλον, ἐν δʼ αὐτοῖς ἔριδα ῥήγνυντο βαρεῖαν·δεινὸν δὲ βρόντησε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τεὑψόθεν· αὐτὰρ νέρθε Ποσειδάων ἐτίναξεγαῖαν ἀπειρεσίην ὀρέων τʼ αἰπεινὰ κάρηνα.πάντες δʼ ἐσσείοντο πόδες πολυπίδακος Ἴδηςκαὶ κορυφαί, Τρώων τε πόλις καὶ νῆες Ἀχαιῶν.ἔδεισεν δʼ ὑπένερθεν ἄναξ ἐνέρων Ἀϊδωνεύς,δείσας δʼ ἐκ θρόνου ἆλτο καὶ ἴαχε, μή οἱ ὕπερθεγαῖαν ἀναρρήξειε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,οἰκία δὲ θνητοῖσι καὶ ἀθανάτοισι φανείησμερδαλέʼ εὐρώεντα, τά τε στυγέουσι θεοί περ·τόσσος ἄρα κτύπος ὦρτο θεῶν ἔριδι ξυνιόντων.ἤτοι μὲν γὰρ ἔναντα Ποσειδάωνος ἄνακτοςἵστατʼ Ἀπόλλων Φοῖβος ἔχων ἰὰ πτερόεντα,ἄντα δʼ Ἐνυαλίοιο θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·Ἥρῃ δʼ ἀντέστη χρυσηλάκατος κελαδεινὴἌρτεμις ἰοχέαιρα κασιγνήτη ἑκάτοιο·Λητοῖ δʼ ἀντέστη σῶκος ἐριούνιος Ἑρμῆς,ἄντα δʼ ἄρʼ Ἡφαίστοιο μέγας ποταμὸς βαθυδίνης,ὃν Ξάνθον καλέουσι θεοί, ἄνδρες δὲ Σκάμανδρον.ὣς οἳ μὲν θεοὶ ἄντα θεῶν ἴσαν· αὐτὰρ ἈχιλλεὺςἝκτορος ἄντα μάλιστα λιλαίετο δῦναι ὅμιλονΠριαμίδεω· τοῦ γάρ ῥα μάλιστά ἑ θυμὸς ἀνώγειαἵματος ἆσαι Ἄρηα ταλαύρινον πολεμιστήν.Αἰνείαν δʼ ἰθὺς λαοσσόος ὦρσεν Ἀπόλλωνἀντία Πηλεΐωνος, ἐνῆκε δέ οἱ μένος ἠΰ·υἱέϊ δὲ Πριάμοιο Λυκάονι εἴσατο φωνήν·τῷ μιν ἐεισάμενος προσέφη Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·Αἰνεία Τρώων βουληφόρε ποῦ τοι ἀπειλαὶἃς Τρώων βασιλεῦσιν ὑπίσχεο οἰνοποτάζωνΠηλεΐδεω Ἀχιλῆος ἐναντίβιον πολεμίξειν;τὸν δʼ αὖτʼ Αἰνείας ἀπαμειβόμενος προσέειπε·Πριαμίδη τί με ταῦτα καὶ οὐκ ἐθέλοντα κελεύειςἀντία Πηλεΐωνος ὑπερθύμοιο μάχεσθαι;οὐ μὲν γὰρ νῦν πρῶτα ποδώκεος ἄντʼ Ἀχιλῆοςστήσομαι, ἀλλʼ ἤδη με καὶ ἄλλοτε δουρὶ φόβησενἐξ Ἴδης, ὅτε βουσὶν ἐπήλυθεν ἡμετέρῃσι,πέρσε δὲ Λυρνησσὸν καὶ Πήδασον· αὐτὰρ ἐμὲ Ζεὺςεἰρύσαθʼ, ὅς μοι ἐπῶρσε μένος λαιψηρά τε γοῦνα.ἦ κʼ ἐδάμην ὑπὸ χερσὶν Ἀχιλλῆος καὶ Ἀθήνης,ἥ οἱ πρόσθεν ἰοῦσα τίθει φάος ἠδʼ ἐκέλευενἔγχεϊ χαλκείῳ Λέλεγας καὶ Τρῶας ἐναίρειν.τὼ οὐκ ἔστʼ Ἀχιλῆος ἐναντίον ἄνδρα μάχεσθαι·αἰεὶ γὰρ πάρα εἷς γε θεῶν ὃς λοιγὸν ἀμύνει.καὶ δʼ ἄλλως τοῦ γʼ ἰθὺ βέλος πέτετʼ, οὐδʼ ἀπολήγειπρὶν χροὸς ἀνδρομέοιο διελθέμεν. εἰ δὲ θεός περἶσον τείνειεν πολέμου τέλος, οὔ κε μάλα ῥέανικήσειʼ, οὐδʼ εἰ παγχάλκεος εὔχεται εἶναι.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·ἥρως ἀλλʼ ἄγε καὶ σὺ θεοῖς αἰειγενέτῃσινεὔχεο· καὶ δὲ σέ φασι Διὸς κούρης Ἀφροδίτηςἐκγεγάμεν, κεῖνος δὲ χερείονος ἐκ θεοῦ ἐστίν·ἣ μὲν γὰρ Διός ἐσθʼ, ἣ δʼ ἐξ ἁλίοιο γέροντος.ἀλλʼ ἰθὺς φέρε χαλκὸν ἀτειρέα, μηδέ σε πάμπανλευγαλέοις ἐπέεσσιν ἀποτρεπέτω καὶ ἀρειῇ.ὣς εἰπὼν ἔμπνευσε μένος μέγα ποιμένι λαῶν,βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ.οὐδʼ ἔλαθʼ Ἀγχίσαο πάϊς λευκώλενον Ἥρηνἀντία Πηλεΐωνος ἰὼν ἀνὰ οὐλαμὸν ἀνδρῶν·ἣ δʼ ἄμυδις στήσασα θεοὺς μετὰ μῦθον ἔειπε·φράζεσθον δὴ σφῶϊ Ποσείδαον καὶ Ἀθήνηἐν φρεσὶν ὑμετέρῃσιν, ὅπως ἔσται τάδε ἔργα.Αἰνείας ὅδʼ ἔβη κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷἀντία Πηλεΐωνος, ἀνῆκε δὲ Φοῖβος Ἀπόλλων.ἀλλʼ ἄγεθʼ, ἡμεῖς πέρ μιν ἀποτρωπῶμεν ὀπίσσωαὐτόθεν· ἤ τις ἔπειτα καὶ ἡμείων Ἀχιλῆϊπαρσταίη, δοίη δὲ κράτος μέγα, μηδέ τι θυμῷδευέσθω, ἵνα εἰδῇ ὅ μιν φιλέουσιν ἄριστοιἀθανάτων, οἳ δʼ αὖτʼ ἀνεμώλιοι οἳ τὸ πάρος περΤρωσὶν ἀμύνουσιν πόλεμον καὶ δηϊοτῆτα.πάντες δʼ Οὐλύμποιο κατήλθομεν ἀντιόωντεςτῆσδε μάχης, ἵνα μή τι μετὰ Τρώεσσι πάθῃσισήμερον· ὕστερον αὖτε τὰ πείσεται ἅσσά οἱ αἶσαγιγνομένῳ ἐπένησε λίνῳ ὅτε μιν τέκε μήτηρ.εἰ δʼ Ἀχιλεὺς οὐ ταῦτα θεῶν ἐκ πεύσεται ὀμφῆςδείσετʼ ἔπειθʼ, ὅτε κέν τις ἐναντίβιον θεὸς ἔλθῃἐν πολέμῳ· χαλεποὶ δὲ θεοὶ φαίνεσθαι ἐναργεῖς.τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Ποσειδάων ἐνοσίχθων·Ἥρη μὴ χαλέπαινε παρʼ ἐκ νόον· οὐδέ τί σε χρή.οὐκ ἂν ἔγωγʼ ἐθέλοιμι θεοὺς ἔριδι ξυνελάσσαιἡμέας τοὺς ἄλλους, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτεροί εἰμεν·ἀλλʼ ἡμεῖς μὲν ἔπειτα καθεζώμεσθα κιόντεςἐκ πάτου ἐς σκοπιήν, πόλεμος δʼ ἄνδρεσσι μελήσει.εἰ δέ κʼ Ἄρης ἄρχωσι μάχης ἢ Φοῖβος Ἀπόλλων,ἢ Ἀχιλῆʼ ἴσχωσι καὶ οὐκ εἰῶσι μάχεσθαι,αὐτίκʼ ἔπειτα καὶ ἄμμι παρʼ αὐτόθι νεῖκος ὀρεῖταιφυλόπιδος· μάλα δʼ ὦκα διακρινθέντας ὀΐωἂψ ἴμεν Οὔλυμπον δὲ θεῶν μεθʼ ὁμήγυριν ἄλλωνἡμετέρῃς ὑπὸ χερσὶν ἀναγκαίηφι δαμέντας.ὣς ἄρα φωνήσας ἡγήσατο κυανοχαίτηςτεῖχος ἐς ἀμφίχυτον Ἡρακλῆος θείοιοὑψηλόν, τό ῥά οἱ Τρῶες καὶ Παλλὰς Ἀθήνηποίεον, ὄφρα τὸ κῆτος ὑπεκπροφυγὼν ἀλέαιτο,ὁππότε μιν σεύαιτο ἀπʼ ἠϊόνος πεδίον δέ.ἔνθα Ποσειδάων κατʼ ἄρʼ ἕζετο καὶ θεοὶ ἄλλοι,ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ἄρρηκτον νεφέλην ὤμοισιν ἕσαντο·οἳ δʼ ἑτέρωσε καθῖζον ἐπʼ ὀφρύσι Καλλικολώνηςἀμφὶ σὲ ἤϊε Φοῖβε καὶ Ἄρηα πτολίπορθον.ὣς οἳ μέν ῥʼ ἑκάτερθε καθήατο μητιόωντεςβουλάς· ἀρχέμεναι δὲ δυσηλεγέος πολέμοιοὄκνεον ἀμφότεροι, Ζεὺς δʼ ἥμενος ὕψι κέλευε.τῶν δʼ ἅπαν ἐπλήσθη πεδίον καὶ λάμπετο χαλκῷἀνδρῶν ἠδʼ ἵππων· κάρκαιρε δὲ γαῖα πόδεσσινὀρνυμένων ἄμυδις. δύο δʼ ἀνέρες ἔξοχʼ ἄριστοιἐς μέσον ἀμφοτέρων συνίτην μεμαῶτε μάχεσθαιΑἰνείας τʼ Ἀγχισιάδης καὶ δῖος Ἀχιλλεύς.Αἰνείας δὲ πρῶτος ἀπειλήσας ἐβεβήκεινευστάζων κόρυθι βριαρῇ· ἀτὰρ ἀσπίδα θοῦρινπρόσθεν ἔχε στέρνοιο, τίνασσε δὲ χάλκεον ἔγχος.Πηλεΐδης δʼ ἑτέρωθεν ἐναντίον ὦρτο λέων ὣςσίντης, ὅν τε καὶ ἄνδρες ἀποκτάμεναι μεμάασινἀγρόμενοι πᾶς δῆμος· ὃ δὲ πρῶτον μὲν ἀτίζωνἔρχεται, ἀλλʼ ὅτε κέν τις ἀρηϊθόων αἰζηῶνδουρὶ βάλῃ ἐάλη τε χανών, περί τʼ ἀφρὸς ὀδόνταςγίγνεται, ἐν δέ τέ οἱ κραδίῃ στένει ἄλκιμον ἦτορ,οὐρῇ δὲ πλευράς τε καὶ ἰσχία ἀμφοτέρωθενμαστίεται, ἑὲ δʼ αὐτὸν ἐποτρύνει μαχέσασθαι,γλαυκιόων δʼ ἰθὺς φέρεται μένει, ἤν τινα πέφνῃἀνδρῶν, ἢ αὐτὸς φθίεται πρώτῳ ἐν ὁμίλῳ·ὣς Ἀχιλῆʼ ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸς ἀγήνωρἀντίον ἐλθέμεναι μεγαλήτορος Αἰνείαο.οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντες,τὸν πρότερος προσέειπε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·Αἰνεία τί σὺ τόσσον ὁμίλου πολλὸν ἐπελθὼνἔστης; ἦ σέ γε θυμὸς ἐμοὶ μαχέσασθαι ἀνώγειἐλπόμενον Τρώεσσιν ἀνάξειν ἱπποδάμοισιτιμῆς τῆς Πριάμου; ἀτὰρ εἴ κεν ἔμʼ ἐξεναρίξῃς,οὔ τοι τοὔνεκά γε Πρίαμος γέρας ἐν χερὶ θήσει·εἰσὶν γάρ οἱ παῖδες, ὃ δʼ ἔμπεδος οὐδʼ ἀεσίφρων.ἦ νύ τί τοι Τρῶες τέμενος τάμον ἔξοχον ἄλλωνκαλὸν φυταλιῆς καὶ ἀρούρης, ὄφρα νέμηαιαἴ κεν ἐμὲ κτείνῃς; χαλεπῶς δέ σʼ ἔολπα τὸ ῥέξειν.ἤδη μὲν σέ γέ φημι καὶ ἄλλοτε δουρὶ φοβῆσαι.ἦ οὐ μέμνῃ ὅτε πέρ σε βοῶν ἄπο μοῦνον ἐόντασεῦα κατʼ Ἰδαίων ὀρέων ταχέεσσι πόδεσσικαρπαλίμως; τότε δʼ οὔ τι μετατροπαλίζεο φεύγων.ἔνθεν δʼ ἐς Λυρνησσὸν ὑπέκφυγες· αὐτὰρ ἐγὼ τὴνπέρσα μεθορμηθεὶς σὺν Ἀθήνῃ καὶ Διὶ πατρί,ληϊάδας δὲ γυναῖκας ἐλεύθερον ἦμαρ ἀπούραςἦγον· ἀτὰρ σὲ Ζεὺς ἐρρύσατο καὶ θεοὶ ἄλλοι.ἀλλʼ οὐ νῦν ἐρύεσθαι ὀΐομαι, ὡς ἐνὶ θυμῷβάλλεαι· ἀλλά σʼ ἔγωγʼ ἀναχωρήσαντα κελεύωἐς πληθὺν ἰέναι, μηδʼ ἀντίος ἵστασʼ ἐμεῖο,πρίν τι κακὸν παθέειν· ῥεχθὲν δέ τε νήπιος ἔγνω.τὸν δʼ αὖτʼ Αἰνείας ἀπαμείβετο φώνησέν τε·Πηλεΐδη μὴ δὴ ἐπέεσσί με νηπύτιον ὣςἔλπεο δειδίξεσθαι, ἐπεὶ σάφα οἶδα καὶ αὐτὸςἠμὲν κερτομίας ἠδʼ αἴσυλα μυθήσασθαι.ἴδμεν δʼ ἀλλήλων γενεήν, ἴδμεν δὲ τοκῆαςπρόκλυτʼ ἀκούοντες ἔπεα θνητῶν ἀνθρώπων·ὄψει δʼ οὔτʼ ἄρ πω σὺ ἐμοὺς ἴδες οὔτʼ ἄρʼ ἐγὼ σούς.φασὶ σὲ μὲν Πηλῆος ἀμύμονος ἔκγονον εἶναι,μητρὸς δʼ ἐκ Θέτιδος καλλιπλοκάμου ἁλοσύδνης·αὐτὰρ ἐγὼν υἱὸς μεγαλήτορος Ἀγχίσαοεὔχομαι ἐκγεγάμεν, μήτηρ δέ μοί ἐστʼ Ἀφροδίτη·τῶν δὴ νῦν ἕτεροί γε φίλον παῖδα κλαύσονταισήμερον· οὐ γάρ φημʼ ἐπέεσσί γε νηπυτίοισινὧδε διακρινθέντε μάχης ἐξαπονέεσθαι.εἰ δʼ ἐθέλεις καὶ ταῦτα δαήμεναι, ὄφρʼ ἐῢ εἰδῇςἡμετέρην γενεήν, πολλοὶ δέ μιν ἄνδρες ἴσασι·Δάρδανον αὖ πρῶτον τέκετο νεφεληγερέτα Ζεύς,κτίσσε δὲ Δαρδανίην, ἐπεὶ οὔ πω Ἴλιος ἱρὴἐν πεδίῳ πεπόλιστο πόλις μερόπων ἀνθρώπων,ἀλλʼ ἔθʼ ὑπωρείας ᾤκεον πολυπίδακος Ἴδης.Δάρδανος αὖ τέκεθʼ υἱὸν Ἐριχθόνιον βασιλῆα,ὃς δὴ ἀφνειότατος γένετο θνητῶν ἀνθρώπων·τοῦ τρισχίλιαι ἵπποι ἕλος κάτα βουκολέοντοθήλειαι, πώλοισιν ἀγαλλόμεναι ἀταλῇσι.τάων καὶ Βορέης ἠράσσατο βοσκομενάων,ἵππῳ δʼ εἰσάμενος παρελέξατο κυανοχαίτῃ·αἳ δʼ ὑποκυσάμεναι ἔτεκον δυοκαίδεκα πώλους.αἳ δʼ ὅτε μὲν σκιρτῷεν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουραν,ἄκρον ἐπʼ ἀνθερίκων καρπὸν θέον οὐδὲ κατέκλων·ἀλλʼ ὅτε δὴ σκιρτῷεν ἐπʼ εὐρέα νῶτα θαλάσσης,ἄκρον ἐπὶ ῥηγμῖνος ἁλὸς πολιοῖο θέεσκον.Τρῶα δʼ Ἐριχθόνιος τέκετο Τρώεσσιν ἄνακτα·Τρωὸς δʼ αὖ τρεῖς παῖδες ἀμύμονες ἐξεγένοντοἾλός τʼ Ἀσσάρακός τε καὶ ἀντίθεος Γανυμήδης,ὃς δὴ κάλλιστος γένετο θνητῶν ἀνθρώπων·τὸν καὶ ἀνηρείψαντο θεοὶ Διὶ οἰνοχοεύεινκάλλεος εἵνεκα οἷο ἵνʼ ἀθανάτοισι μετείη.Ἶλος δʼ αὖ τέκεθʼ υἱὸν ἀμύμονα Λαομέδοντα·Λαομέδων δʼ ἄρα Τιθωνὸν τέκετο Πρίαμόν τεΛάμπόν τε Κλυτίον θʼ Ἱκετάονά τʼ ὄζον Ἄρηος·Ἀσσάρακος δὲ Κάπυν, ὃ δʼ ἄρʼ Ἀγχίσην τέκε παῖδα·αὐτὰρ ἔμʼ Ἀγχίσης, Πρίαμος δʼ ἔτεχʼ Ἕκτορα δῖον.ταύτης τοι γενεῆς τε καὶ αἵματος εὔχομαι εἶναι.Ζεὺς δʼ ἀρετὴν ἄνδρεσσιν ὀφέλλει τε μινύθει τεὅππως κεν ἐθέλῃσιν· ὃ γὰρ κάρτιστος ἁπάντων.ἀλλʼ ἄγε μηκέτι ταῦτα λεγώμεθα νηπύτιοι ὣςἑσταότʼ ἐν μέσσῃ ὑσμίνῃ δηϊοτῆτος.ἔστι γὰρ ἀμφοτέροισιν ὀνείδεα μυθήσασθαιπολλὰ μάλʼ, οὐδʼ ἂν νηῦς ἑκατόζυγος ἄχθος ἄροιτο.στρεπτὴ δὲ γλῶσσʼ ἐστὶ βροτῶν, πολέες δʼ ἔνι μῦθοιπαντοῖοι, ἐπέων δὲ πολὺς νομὸς ἔνθα καὶ ἔνθα.ὁπποῖόν κʼ εἴπῃσθα ἔπος, τοῖόν κʼ ἐπακούσαις.ἀλλὰ τί ἢ ἔριδας καὶ νείκεα νῶϊν ἀνάγκηνεικεῖν ἀλλήλοισιν ἐναντίον ὥς τε γυναῖκας,αἵ τε χολωσάμεναι ἔριδος πέρι θυμοβόροιονεικεῦσʼ ἀλλήλῃσι μέσην ἐς ἄγυιαν ἰοῦσαιπόλλʼ ἐτεά τε καὶ οὐκί· χόλος δέ τε καὶ τὰ κελεύει.ἀλκῆς δʼ οὔ μʼ ἐπέεσσιν ἀποτρέψεις μεμαῶταπρὶν χαλκῷ μαχέσασθαι ἐναντίον· ἀλλʼ ἄγε θᾶσσονγευσόμεθʼ ἀλλήλων χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν.ἦ ῥα καὶ ἐν δεινῷ σάκει ἤλασεν ὄβριμον ἔγχοςσμερδαλέῳ· μέγα δʼ ἀμφὶ σάκος μύκε δουρὸς ἀκωκῇ.Πηλεΐδης δὲ σάκος μὲν ἀπὸ ἕο χειρὶ παχείῃἔσχετο ταρβήσας· φάτο γὰρ δολιχόσκιον ἔγχοςῥέα διελεύσεσθαι μεγαλήτορος Αἰνείαονήπιος, οὐδʼ ἐνόησε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸνὡς οὐ ῥηΐδιʼ ἐστὶ θεῶν ἐρικυδέα δῶραἀνδράσι γε θνητοῖσι δαμήμεναι οὐδʼ ὑποείκειν.οὐδὲ τότʼ Αἰνείαο δαΐφρονος ὄβριμον ἔγχοςῥῆξε σάκος· χρυσὸς γὰρ ἐρύκακε, δῶρα θεοῖο·ἀλλὰ δύω μὲν ἔλασσε διὰ πτύχας, αἳ δʼ ἄρʼ ἔτι τρεῖςἦσαν, ἐπεὶ πέντε πτύχας ἤλασε κυλλοποδίων,τὰς δύο χαλκείας, δύο δʼ ἔνδοθι κασσιτέροιο,τὴν δὲ μίαν χρυσῆν, τῇ ῥʼ ἔσχετο μείλινον ἔγχος.δεύτερος αὖτʼ Ἀχιλεὺς προΐει δολιχόσκιον ἔγχος,καὶ βάλεν Αἰνείαο κατʼ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσηνἄντυγʼ ὕπο πρώτην, ᾗ λεπτότατος θέε χαλκός,λεπτοτάτη δʼ ἐπέην ῥινὸς βοός· ἣ δὲ διὰ πρὸΠηλιὰς ἤϊξεν μελίη, λάκε δʼ ἀσπὶς ὑπʼ αὐτῆς.Αἰνείας δʼ ἐάλη καὶ ἀπὸ ἕθεν ἀσπίδʼ ἀνέσχεδείσας· ἐγχείη δʼ ἄρʼ ὑπὲρ νώτου ἐνὶ γαίῃἔστη ἱεμένη, διὰ δʼ ἀμφοτέρους ἕλε κύκλουςἀσπίδος ἀμφιβρότης· ὃ δʼ ἀλευάμενος δόρυ μακρὸνἔστη, κὰδ δʼ ἄχος οἱ χύτο μυρίον ὀφθαλμοῖσι,ταρβήσας ὅ οἱ ἄγχι πάγη βέλος. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςἐμμεμαὼς ἐπόρουσεν ἐρυσσάμενος ξίφος ὀξὺσμερδαλέα ἰάχων· ὃ δὲ χερμάδιον λάβε χειρὶΑἰνείας, μέγα ἔργον, ὃ οὐ δύο γʼ ἄνδρε φέροιεν,οἷοι νῦν βροτοί εἰσʼ· ὃ δέ μιν ῥέα πάλλε καὶ οἶος.ἔνθά κεν Αἰνείας μὲν ἐπεσσύμενον βάλε πέτρῳἢ κόρυθʼ ἠὲ σάκος, τό οἱ ἤρκεσε λυγρὸν ὄλεθρον,τὸν δέ κε Πηλεΐδης σχεδὸν ἄορι θυμὸν ἀπηύρα,εἰ μὴ ἄρʼ ὀξὺ νόησε Ποσειδάων ἐνοσίχθων·αὐτίκα δʼ ἀθανάτοισι θεοῖς μετὰ μῦθον ἔειπεν·ὢ πόποι ἦ μοι ἄχος μεγαλήτορος Αἰνείαο,ὃς τάχα Πηλεΐωνι δαμεὶς Ἄϊδος δὲ κάτεισιπειθόμενος μύθοισιν Ἀπόλλωνος ἑκάτοιονήπιος, οὐδέ τί οἱ χραισμήσει λυγρὸν ὄλεθρον.ἀλλὰ τί ἢ νῦν οὗτος ἀναίτιος ἄλγεα πάσχειμὰψ ἕνεκʼ ἀλλοτρίων ἀχέων, κεχαρισμένα δʼ αἰεὶδῶρα θεοῖσι δίδωσι τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν;ἀλλʼ ἄγεθʼ ἡμεῖς πέρ μιν ὑπὲκ θανάτου ἀγάγωμεν,μή πως καὶ Κρονίδης κεχολώσεται, αἴ κεν Ἀχιλλεὺςτόνδε κατακτείνῃ· μόριμον δέ οἵ ἐστʼ ἀλέασθαι,ὄφρα μὴ ἄσπερμος γενεὴ καὶ ἄφαντος ὄληταιΔαρδάνου, ὃν Κρονίδης περὶ πάντων φίλατο παίδωνοἳ ἕθεν ἐξεγένοντο γυναικῶν τε θνητάων.ἤδη γὰρ Πριάμου γενεὴν ἔχθηρε Κρονίων·νῦν δὲ δὴ Αἰνείαο βίη Τρώεσσιν ἀνάξεικαὶ παίδων παῖδες, τοί κεν μετόπισθε γένωνται.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη·ἐννοσίγαιʼ, αὐτὸς σὺ μετὰ φρεσὶ σῇσι νόησονΑἰνείαν ἤ κέν μιν ἐρύσσεαι ἦ κεν ἐάσῃςΠηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ δαμήμεναι, ἐσθλὸν ἐόντα.ἤτοι μὲν γὰρ νῶϊ πολέας ὠμόσσαμεν ὅρκουςπᾶσι μετʼ ἀθανάτοισιν ἐγὼ καὶ Παλλὰς Ἀθήνημή ποτʼ ἐπὶ Τρώεσσιν ἀλεξήσειν κακὸν ἦμαρ,μηδʼ ὁπότʼ ἂν Τροίη μαλερῷ πυρὶ πᾶσα δάηταικαιομένη, καίωσι δʼ ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν.αὐτὰρ ἐπεὶ τό γʼ ἄκουσε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,βῆ ῥʼ ἴμεν ἄν τε μάχην καὶ ἀνὰ κλόνον ἐγχειάων,ἷξε δʼ ὅθʼ Αἰνείας ἠδʼ ὃ κλυτὸς ἦεν Ἀχιλλεύς.αὐτίκα τῷ μὲν ἔπειτα κατʼ ὀφθαλμῶν χέεν ἀχλὺνΠηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ· ὃ δὲ μελίην εὔχαλκονἀσπίδος ἐξέρυσεν μεγαλήτορος Αἰνείαο·καὶ τὴν μὲν προπάροιθε ποδῶν Ἀχιλῆος ἔθηκεν,Αἰνείαν δʼ ἔσσευεν ἀπὸ χθονὸς ὑψόσʼ ἀείρας.πολλὰς δὲ στίχας ἡρώων, πολλὰς δὲ καὶ ἵππωνΑἰνείας ὑπερᾶλτο θεοῦ ἀπὸ χειρὸς ὀρούσας,ἷξε δʼ ἐπʼ ἐσχατιὴν πολυάϊκος πολέμοιο,ἔνθά τε Καύκωνες πόλεμον μέτα θωρήσσοντο.τῷ δὲ μάλʼ ἐγγύθεν ἦλθε Ποσειδάων ἐνοσίχθων,καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Αἰνεία, τίς σʼ ὧδε θεῶν ἀτέοντα κελεύειἀντία Πηλεΐωνος ὑπερθύμοιο μάχεσθαι,ὃς σεῦ ἅμα κρείσσων καὶ φίλτερος ἀθανάτοισιν;ἀλλʼ ἀναχωρῆσαι ὅτε κεν συμβλήσεαι αὐτῷ,μὴ καὶ ὑπὲρ μοῖραν δόμον Ἄϊδος εἰσαφίκηαι.αὐτὰρ ἐπεί κʼ Ἀχιλεὺς θάνατον καὶ πότμον ἐπίσπῃ,θαρσήσας δὴ ἔπειτα μετὰ πρώτοισι μάχεσθαι·οὐ μὲν γάρ τίς σʼ ἄλλος Ἀχαιῶν ἐξεναρίξει.ὣς εἰπὼν λίπεν αὐτόθʼ, ἐπεὶ διεπέφραδε πάντα.αἶψα δʼ ἔπειτʼ Ἀχιλῆος ἀπʼ ὀφθαλμῶν σκέδασʼ ἀχλὺνθεσπεσίην· ὃ δʼ ἔπειτα μέγʼ ἔξιδεν ὀφθαλμοῖσιν,ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·ὢ πόποι ἦ μέγα θαῦμα τόδʼ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι·ἔγχος μὲν τόδε κεῖται ἐπὶ χθονός, οὐδέ τι φῶταλεύσσω, τῷ ἐφέηκα κατακτάμεναι μενεαίνων.ἦ ῥα καὶ Αἰνείας φίλος ἀθανάτοισι θεοῖσινἦεν· ἀτάρ μιν ἔφην μὰψ αὔτως εὐχετάασθαι.ἐρρέτω· οὔ οἱ θυμὸς ἐμεῦ ἔτι πειρηθῆναιἔσσεται, ὃς καὶ νῦν φύγεν ἄσμενος ἐκ θανάτοιο.ἀλλʼ ἄγε δὴ Δαναοῖσι φιλοπτολέμοισι κελεύσαςτῶν ἄλλων Τρώων πειρήσομαι ἀντίος ἐλθών.ἦ, καὶ ἐπὶ στίχας ἆλτο, κέλευε δὲ φωτὶ ἑκάστῳ·μηκέτι νῦν Τρώων ἑκὰς ἕστατε δῖοι Ἀχαιοί,ἀλλʼ ἄγʼ ἀνὴρ ἄντʼ ἀνδρὸς ἴτω, μεμάτω δὲ μάχεσθαι.ἀργαλέον δέ μοί ἐστι καὶ ἰφθίμῳ περ ἐόντιτοσσούσδʼ ἀνθρώπους ἐφέπειν καὶ πᾶσι μάχεσθαι·οὐδέ κʼ Ἄρης, ὅς περ θεὸς ἄμβροτος, οὐδέ κʼ Ἀθήνητοσσῆσδʼ ὑσμίνης ἐφέποι στόμα καὶ πονέοιτο·ἀλλʼ ὅσσον μὲν ἐγὼ δύναμαι χερσίν τε ποσίν τεκαὶ σθένει, οὔ μʼ ἔτι φημὶ μεθησέμεν οὐδʼ ἠβαιόν,ἀλλὰ μάλα στιχὸς εἶμι διαμπερές, οὐδέ τινʼ οἴωΤρώων χαιρήσειν, ὅς τις σχεδὸν ἔγχεος ἔλθῃ.ὣς φάτʼ ἐποτρύνων· Τρώεσσι δὲ φαίδιμος Ἕκτωρκέκλεθʼ ὁμοκλήσας, φάτο δʼ ἴμεναι ἄντʼ Ἀχιλῆος·Τρῶες ὑπέρθυμοι μὴ δείδιτε Πηλεΐωνα.καί κεν ἐγὼ ἐπέεσσι καὶ ἀθανάτοισι μαχοίμην,ἔγχεϊ δʼ ἀργαλέον, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτεροί εἰσιν.οὐδʼ Ἀχιλεὺς πάντεσσι τέλος μύθοις ἐπιθήσει,ἀλλὰ τὸ μὲν τελέει, τὸ δὲ καὶ μεσσηγὺ κολούει.τοῦ δʼ ἐγὼ ἀντίος εἶμι καὶ εἰ πυρὶ χεῖρας ἔοικεν,εἰ πυρὶ χεῖρας ἔοικε, μένος δʼ αἴθωνι σιδήρῳ.ὣς φάτʼ ἐποτρύνων, οἳ δʼ ἀντίοι ἔγχεʼ ἄειρανΤρῶες· τῶν δʼ ἄμυδις μίχθη μένος, ὦρτο δʼ ἀϋτή.καὶ τότʼ ἄρʼ Ἕκτορα εἶπε παραστὰς Φοῖβος Ἀπόλλων·Ἕκτορ μηκέτι πάμπαν Ἀχιλλῆϊ προμάχιζε,ἀλλὰ κατὰ πληθύν τε καὶ ἐκ φλοίσβοιο δέδεξο,μή πώς σʼ ἠὲ βάλῃ ἠὲ σχεδὸν ἄορι τύψῃ.ὣς ἔφαθʼ, Ἕκτωρ δʼ αὖτις ἐδύσετο οὐλαμὸν ἀνδρῶνταρβήσας, ὅτʼ ἄκουσε θεοῦ ὄπα φωνήσαντος.ἐν δʼ Ἀχιλεὺς Τρώεσσι θόρε φρεσὶν εἱμένος ἀλκὴνσμερδαλέα ἰάχων, πρῶτον δʼ ἕλεν Ἰφιτίωναἐσθλὸν Ὀτρυντεΐδην πολέων ἡγήτορα λαῶν,ὃν νύμφη τέκε νηῒς Ὀτρυντῆϊ πτολιπόρθῳΤμώλῳ ὕπο νιφόεντι Ὕδης ἐν πίονι δήμῳ·τὸν δʼ ἰθὺς μεμαῶτα βάλʼ ἔγχεϊ δῖος Ἀχιλλεὺςμέσσην κὰκ κεφαλήν· ἣ δʼ ἄνδιχα πᾶσα κεάσθη,δούπησεν δὲ πεσών, ὃ δʼ ἐπεύξατο δῖος Ἀχιλλεύς·κεῖσαι Ὀτρυντεΐδη πάντων ἐκπαγλότατʼ ἀνδρῶν·ἐνθάδε τοι θάνατος, γενεὴ δέ τοί ἐστʼ ἐπὶ λίμνῃΓυγαίῃ, ὅθι τοι τέμενος πατρώϊόν ἐστινὝλλῳ ἐπʼ ἰχθυόεντι καὶ Ἕρμῳ δινήεντι.ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος, τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.τὸν μὲν Ἀχαιῶν ἵπποι ἐπισσώτροις δατέοντοπρώτῃ ἐν ὑσμίνῃ· ὃ δʼ ἐπʼ αὐτῷ Δημολέονταἐσθλὸν ἀλεξητῆρα μάχης Ἀντήνορος υἱὸννύξε κατὰ κρόταφον, κυνέης διὰ χαλκοπαρῄου.οὐδʼ ἄρα χαλκείη κόρυς ἔσχεθεν, ἀλλὰ διʼ αὐτῆςαἰχμὴ ἱεμένη ῥῆξʼ ὀστέον, ἐγκέφαλος δὲἔνδον ἅπας πεπάλακτο· δάμασσε δέ μιν μεμαῶτα.Ἱπποδάμαντα δʼ ἔπειτα καθʼ ἵππων ἀΐξανταπρόσθεν ἕθεν φεύγοντα μετάφρενον οὔτασε δουρί.αὐτὰρ ὃ θυμὸν ἄϊσθε καὶ ἤρυγεν, ὡς ὅτε ταῦροςἤρυγεν ἑλκόμενος Ἑλικώνιον ἀμφὶ ἄνακτακούρων ἑλκόντων· γάνυται δέ τε τοῖς ἐνοσίχθων·ὣς ἄρα τόν γʼ ἐρυγόντα λίπʼ ὀστέα θυμὸς ἀγήνωρ·αὐτὰρ ὃ βῆ σὺν δουρὶ μετʼ ἀντίθεον ΠολύδωρονΠριαμίδην. τὸν δʼ οὔ τι πατὴρ εἴασκε μάχεσθαι,οὕνεκά οἱ μετὰ παισὶ νεώτατος ἔσκε γόνοιο,καί οἱ φίλτατος ἔσκε, πόδεσσι δὲ πάντας ἐνίκαδὴ τότε νηπιέῃσι ποδῶν ἀρετὴν ἀναφαίνωνθῦνε διὰ προμάχων, εἷος φίλον ὤλεσε θυμόν.τὸν βάλε μέσσον ἄκοντι ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺςνῶτα παραΐσσοντος, ὅθι ζωστῆρος ὀχῆεςχρύσειοι σύνεχον καὶ διπλόος ἤντετο θώρηξ·ἀντικρὺ δὲ διέσχε παρʼ ὀμφαλὸν ἔγχεος αἰχμή,γνὺξ δʼ ἔριπʼ οἰμώξας, νεφέλη δέ μιν ἀμφεκάλυψεκυανέη, προτὶ οἷ δʼ ἔλαβʼ ἔντερα χερσὶ λιασθείς.Ἕκτωρ δʼ ὡς ἐνόησε κασίγνητον Πολύδωρονἔντερα χερσὶν ἔχοντα λιαζόμενον ποτὶ γαίηκάρ ῥά οἱ ὀφθαλμῶν κέχυτʼ ἀχλύς· οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ ἔτληδηρὸν ἑκὰς στρωφᾶσθʼ, ἀλλʼ ἀντίος ἦλθʼ Ἀχιλῆϊὀξὺ δόρυ κραδάων φλογὶ εἴκελος· αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςὡς εἶδʼ, ὣς ἀνεπᾶλτο, καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·ἐγγὺς ἀνὴρ ὃς ἐμόν γε μάλιστʼ ἐσεμάσσατο θυμόν,ὅς μοι ἑταῖρον ἔπεφνε τετιμένον· οὐδʼ ἂν ἔτι δὴνἀλλήλους πτώσσοιμεν ἀνὰ πτολέμοιο γεφύρας.ἦ, καὶ ὑπόδρα ἰδὼν προσεφώνεεν Ἕκτορα δῖον·ἆσσον ἴθʼ ὥς κεν θᾶσσον ὀλέθρου πείραθʼ ἵκηαι.τὸν δʼ οὐ ταρβήσας προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·Πηλεΐδη μὴ δὴ ἐπέεσσί με νηπύτιον ὣς