νῦν δʼ ἐπεὶ οὖν Πάτροκλε σεῦ ὕστερος εἶμʼ ὑπὸ γαῖαν,οὔ σε πρὶν κτεριῶ πρίν γʼ Ἕκτορος ἐνθάδʼ ἐνεῖκαιτεύχεα καὶ κεφαλὴν μεγαθύμου σοῖο φονῆος·δώδεκα δὲ προπάροιθε πυρῆς ἀποδειροτομήσωΤρώων ἀγλαὰ τέκνα σέθεν κταμένοιο χολωθείς.τόφρα δέ μοι παρὰ νηυσὶ κορωνίσι κείσεαι αὔτως,ἀμφὶ δὲ σὲ Τρῳαὶ καὶ Δαρδανίδες βαθύκολποικλαύσονται νύκτάς τε καὶ ἤματα δάκρυ χέουσαι,τὰς αὐτοὶ καμόμεσθα βίηφί τε δουρί τε μακρῷπιείρας πέρθοντε πόλεις μερόπων ἀνθρώπων.ὣς εἰπὼν ἑτάροισιν ἐκέκλετο δῖος Ἀχιλλεὺςἀμφὶ πυρὶ στῆσαι τρίποδα μέγαν, ὄφρα τάχισταΠάτροκλον λούσειαν ἄπο βρότον αἱματόεντα.οἳ δὲ λοετροχόον τρίποδʼ ἵστασαν ἐν πυρὶ κηλέῳ,ἐν δʼ ἄρʼ ὕδωρ ἔχεαν, ὑπὸ δὲ ξύλα δαῖον ἑλόντες.γάστρην μὲν τρίποδος πῦρ ἄμφεπε, θέρμετο δʼ ὕδωρ·αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ ζέσσεν ὕδωρ ἐνὶ ἤνοπι χαλκῷ,