Αἴαντʼ Ἀργείων ἡγήτορε Μηριόνη τενῦν τις ἐνηείης Πατροκλῆος δειλοῖομνησάσθω· πᾶσιν γὰρ ἐπίστατο μείλιχος εἶναιζωὸς ἐών· νῦν αὖ θάνατος καὶ μοῖρα κιχάνει.ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη ξανθὸς Μενέλαος,πάντοσε παπταίνων ὥς τʼ αἰετός, ὅν ῥά τέ φασινὀξύτατον δέρκεσθαι ὑπουρανίων πετεηνῶν,ὅν τε καὶ ὑψόθʼ ἐόντα πόδας ταχὺς οὐκ ἔλαθε πτὼξθάμνῳ ὑπʼ ἀμφικόμῳ κατακείμενος, ἀλλά τʼ ἐπʼ αὐτῷἔσσυτο, καί τέ μιν ὦκα λαβὼν ἐξείλετο θυμόν.ὣς τότε σοὶ Μενέλαε διοτρεφὲς ὄσσε φαεινὼπάντοσε δινείσθην πολέων κατὰ ἔθνος ἑταίρων,εἴ που Νέστορος υἱὸν ἔτι ζώοντα ἴδοιτο.τὸν δὲ μάλʼ αἶψʼ ἐνόησε μάχης ἐπʼ ἀριστερὰ πάσηςθαρσύνονθʼ ἑτάρους καὶ ἐποτρύνοντα μάχεσθαι,ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος προσέφη ξανθὸς Μενέλαος·Ἀντίλοχʼ εἰ δʼ ἄγε δεῦρο διοτρεφὲς ὄφρα πύθηαι