ὦσε δόρυ πρυμνόν, διὰ δὲ γλῶσσαν τάμε μέσσην.ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, κατὰ δʼ ἡνία χεῦεν ἔραζε.καὶ τά γε Μηριόνης ἔλαβεν χείρεσσι φίλῃσικύψας ἐκ πεδίοιο, καὶ Ἰδομενῆα προσηύδα·μάστιε νῦν εἷός κε θοὰς ἐπὶ νῆας ἵκηαι·γιγνώσκεις δὲ καὶ αὐτὸς ὅ τʼ οὐκέτι κάρτος Ἀχαιῶν.ὣς ἔφατʼ, Ἰδομενεὺς δʼ ἵμασεν καλλίτριχας ἵππουςνῆας ἔπι γλαφυράς· δὴ γὰρ δέος ἔμπεσε θυμῷ.οὐδʼ ἔλαθʼ Αἴαντα μεγαλήτορα καὶ ΜενέλαονΖεύς, ὅτε δὴ Τρώεσσι δίδου ἑτεραλκέα νίκην.τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε μέγας Τελαμώνιος Αἴας·ὢ πόποι ἤδη μέν κε καὶ ὃς μάλα νήπιός ἐστιγνοίη ὅτι Τρώεσσι πατὴρ Ζεὺς αὐτὸς ἀρήγει.τῶν μὲν γὰρ πάντων βέλεʼ ἅπτεται ὅς τις ἀφήῃἢ κακὸς ἢ ἀγαθός· Ζεὺς δʼ ἔμπης πάντʼ ἰθύνει·ἡμῖν δʼ αὔτως πᾶσιν ἐτώσια πίπτει ἔραζε.ἀλλʼ ἄγετʼ αὐτοί περ φραζώμεθα μῆτιν ἀρίστην,ἠμὲν ὅπως τὸν νεκρὸν ἐρύσσομεν, ἠδὲ καὶ αὐτοὶχάρμα φίλοις ἑτάροισι γενώμεθα νοστήσαντες,οἵ που δεῦρʼ ὁρόωντες ἀκηχέδατʼ, οὐδʼ ἔτι φασὶνἝκτορος ἀνδροφόνοιο μένος καὶ χεῖρας ἀάπτουςσχήσεσθʼ, ἀλλʼ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέεσθαι.εἴη δʼ ὅς τις ἑταῖρος ἀπαγγείλειε τάχισταΠηλεΐδῃ, ἐπεὶ οὔ μιν ὀΐομαι οὐδὲ πεπύσθαιλυγρῆς ἀγγελίης, ὅτι οἱ φίλος ὤλεθʼ ἑταῖρος.ἀλλʼ οὔ πῃ δύναμαι ἰδέειν τοιοῦτον Ἀχαιῶν·ἠέρι γὰρ κατέχονται ὁμῶς αὐτοί τε καὶ ἵπποι.Ζεῦ πάτερ ἀλλὰ σὺ ῥῦσαι ὑπʼ ἠέρος υἷας Ἀχαιῶν,ποίησον δʼ αἴθρην, δὸς δʼ ὀφθαλμοῖσιν ἰδέσθαι·ἐν δὲ φάει καὶ ὄλεσσον, ἐπεί νύ τοι εὔαδεν οὕτως.ὣς φάτο, τὸν δὲ πατὴρ ὀλοφύρατο δάκρυ χέοντα·αὐτίκα δʼ ἠέρα μὲν σκέδασεν καὶ ἀπῶσεν ὀμίχλην,ἠέλιος δʼ ἐπέλαμψε, μάχη δʼ ἐπὶ πᾶσα φαάνθη·καὶ τότʼ ἄρʼ Αἴας εἶπε βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον·