βεβλήκει θώρηκα κατὰ στῆθος παρὰ μαζόν·ἐν καυλῷ δʼ ἐάγη δολιχὸν δόρυ, τοὶ δὲ βόησανΤρῶες· ὃ δʼ Ἰδομενῆος ἀκόντισε Δευκαλίδαοδίφρῳ ἐφεσταότος· τοῦ μέν ῥʼ ἀπὸ τυτθὸν ἅμαρτεν·αὐτὰρ ὃ Μηριόναο ὀπάονά θʼ ἡνίοχόν τεΚοίρανον, ὅς ῥʼ ἐκ Λύκτου ἐϋκτιμένης ἕπετʼ αὐτῷ·πεζὸς γὰρ τὰ πρῶτα λιπὼν νέας ἀμφιελίσσαςἤλυθε, καί κε Τρωσὶ μέγα κράτος ἐγγυάλιξεν,εἰ μὴ Κοίρανος ὦκα ποδώκεας ἤλασεν ἵππους·καὶ τῷ μὲν φάος ἦλθεν, ἄμυνε δὲ νηλεὲς ἦμαρ,αὐτὸς δʼ ὤλεσε θυμὸν ὑφʼ Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο·τὸν βάλʼ ὑπὸ γναθμοῖο καὶ οὔατος, ἐκ δʼ ἄρʼ ὀδόνταςὦσε δόρυ πρυμνόν, διὰ δὲ γλῶσσαν τάμε μέσσην.ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, κατὰ δʼ ἡνία χεῦεν ἔραζε.καὶ τά γε Μηριόνης ἔλαβεν χείρεσσι φίλῃσικύψας ἐκ πεδίοιο, καὶ Ἰδομενῆα προσηύδα·μάστιε νῦν εἷός κε θοὰς ἐπὶ νῆας ἵκηαι·γιγνώσκεις δὲ καὶ αὐτὸς ὅ τʼ οὐκέτι κάρτος Ἀχαιῶν.ὣς ἔφατʼ, Ἰδομενεὺς δʼ ἵμασεν καλλίτριχας ἵππουςνῆας ἔπι γλαφυράς· δὴ γὰρ δέος ἔμπεσε θυμῷ.οὐδʼ ἔλαθʼ Αἴαντα μεγαλήτορα καὶ ΜενέλαονΖεύς, ὅτε δὴ Τρώεσσι δίδου ἑτεραλκέα νίκην.τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε μέγας Τελαμώνιος Αἴας·ὢ πόποι ἤδη μέν κε καὶ ὃς μάλα νήπιός ἐστιγνοίη ὅτι Τρώεσσι πατὴρ Ζεὺς αὐτὸς ἀρήγει.τῶν μὲν γὰρ πάντων βέλεʼ ἅπτεται ὅς τις ἀφήῃἢ κακὸς ἢ ἀγαθός· Ζεὺς δʼ ἔμπης πάντʼ ἰθύνει·ἡμῖν δʼ αὔτως πᾶσιν ἐτώσια πίπτει ἔραζε.ἀλλʼ ἄγετʼ αὐτοί περ φραζώμεθα μῆτιν ἀρίστην,ἠμὲν ὅπως τὸν νεκρὸν ἐρύσσομεν, ἠδὲ καὶ αὐτοὶχάρμα φίλοις ἑτάροισι γενώμεθα νοστήσαντες,οἵ που δεῦρʼ ὁρόωντες ἀκηχέδατʼ, οὐδʼ ἔτι φασὶνἝκτορος ἀνδροφόνοιο μένος καὶ χεῖρας ἀάπτουςσχήσεσθʼ, ἀλλʼ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέεσθαι.εἴη δʼ ὅς τις ἑταῖρος ἀπαγγείλειε τάχισταΠηλεΐδῃ, ἐπεὶ οὔ μιν ὀΐομαι οὐδὲ πεπύσθαιλυγρῆς ἀγγελίης, ὅτι οἱ φίλος ὤλεθʼ ἑταῖρος.ἀλλʼ οὔ πῃ δύναμαι ἰδέειν τοιοῦτον Ἀχαιῶν·ἠέρι γὰρ κατέχονται ὁμῶς αὐτοί τε καὶ ἵπποι.Ζεῦ πάτερ ἀλλὰ σὺ ῥῦσαι ὑπʼ ἠέρος υἷας Ἀχαιῶν,ποίησον δʼ αἴθρην, δὸς δʼ ὀφθαλμοῖσιν ἰδέσθαι·ἐν δὲ φάει καὶ ὄλεσσον, ἐπεί νύ τοι εὔαδεν οὕτως.ὣς φάτο, τὸν δὲ πατὴρ ὀλοφύρατο δάκρυ χέοντα·αὐτίκα δʼ ἠέρα μὲν σκέδασεν καὶ ἀπῶσεν ὀμίχλην,ἠέλιος δʼ ἐπέλαμψε, μάχη δʼ ἐπὶ πᾶσα φαάνθη·καὶ τότʼ ἄρʼ Αἴας εἶπε βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον·σκέπτεο νῦν Μενέλαε διοτρεφὲς αἴ κεν ἴδηαιζωὸν ἔτʼ Ἀντίλοχον μεγαθύμου Νέστορος υἱόν,ὄτρυνον δʼ Ἀχιλῆϊ δαΐφρονι θᾶσσον ἰόνταεἰπεῖν ὅττι ῥά οἱ πολὺ φίλτατος ὤλεθʼ ἑταῖρος.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος,βῆ δʼ ἰέναι ὥς τίς τε λέων ἀπὸ μεσσαύλοιο,ὅς τʼ ἐπεὶ ἄρ κε κάμῃσι κύνας τʼ ἄνδρας τʼ ἐρεθίζων,οἵ τέ μιν οὐκ εἰῶσι βοῶν ἐκ πῖαρ ἑλέσθαιπάννυχοι ἐγρήσσοντες· ὃ δὲ κρειῶν ἐρατίζωνἰθύει, ἀλλʼ οὔ τι πρήσσει· θαμέες γὰρ ἄκοντεςἀντίον ἀΐσσουσι θρασειάων ἀπὸ χειρῶν,καιόμεναί τε δεταί, τάς τε τρεῖ ἐσσύμενός περ·ἠῶθεν δʼ ἀπονόσφιν ἔβη τετιηότι θυμῷ·ὣς ἀπὸ Πατρόκλοιο βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαοςἤϊε πόλλʼ ἀέκων· περὶ γὰρ δίε μή μιν Ἀχαιοὶἀργαλέου πρὸ φόβοιο ἕλωρ δηΐοισι λίποιεν.πολλὰ δὲ Μηριόνῃ τε καὶ Αἰάντεσσʼ ἐπέτελλεν·Αἴαντʼ Ἀργείων ἡγήτορε Μηριόνη τενῦν τις ἐνηείης Πατροκλῆος δειλοῖομνησάσθω· πᾶσιν γὰρ ἐπίστατο μείλιχος εἶναιζωὸς ἐών· νῦν αὖ θάνατος καὶ μοῖρα κιχάνει.ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη ξανθὸς Μενέλαος,πάντοσε παπταίνων ὥς τʼ αἰετός, ὅν ῥά τέ φασινὀξύτατον δέρκεσθαι ὑπουρανίων πετεηνῶν,ὅν τε καὶ ὑψόθʼ ἐόντα πόδας ταχὺς οὐκ ἔλαθε πτὼξθάμνῳ ὑπʼ ἀμφικόμῳ κατακείμενος, ἀλλά τʼ ἐπʼ αὐτῷἔσσυτο, καί τέ μιν ὦκα λαβὼν ἐξείλετο θυμόν.ὣς τότε σοὶ Μενέλαε διοτρεφὲς ὄσσε φαεινὼπάντοσε δινείσθην πολέων κατὰ ἔθνος ἑταίρων,εἴ που Νέστορος υἱὸν ἔτι ζώοντα ἴδοιτο.τὸν δὲ μάλʼ αἶψʼ ἐνόησε μάχης ἐπʼ ἀριστερὰ πάσηςθαρσύνονθʼ ἑτάρους καὶ ἐποτρύνοντα μάχεσθαι,ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος προσέφη ξανθὸς Μενέλαος·Ἀντίλοχʼ εἰ δʼ ἄγε δεῦρο διοτρεφὲς ὄφρα πύθηαιλυγρῆς ἀγγελίης, ἣ μὴ ὤφελλε γενέσθαι.ἤδη μὲν σὲ καὶ αὐτὸν ὀΐομαι εἰσορόωνταγιγνώσκειν ὅτι πῆμα θεὸς Δαναοῖσι κυλίνδει,νίκη δὲ Τρώων· πέφαται δʼ ὤριστος ἈχαιῶνΠάτροκλος, μεγάλη δὲ ποθὴ Δαναοῖσι τέτυκται.ἀλλὰ σύ γʼ αἶψʼ Ἀχιλῆϊ θέων ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶνεἰπεῖν, αἴ κε τάχιστα νέκυν ἐπὶ νῆα σαώσῃγυμνόν· ἀτὰρ τά γε τεύχεʼ ἔχει κορυθαίολος Ἕκτωρ.ὣς ἔφατʼ, Ἀντίλοχος δὲ κατέστυγε μῦθον ἀκούσας·δὴν δέ μιν ἀμφασίη ἐπέων λάβε, τὼ δέ οἱ ὄσσεδακρυόφι πλῆσθεν, θαλερὴ δέ οἱ ἔσχετο φωνή.ἀλλʼ οὐδʼ ὧς Μενελάου ἐφημοσύνης ἀμέλησε,βῆ δὲ θέειν, τὰ δὲ τεύχεʼ ἀμύμονι δῶκεν ἑταίρῳΛαοδόκῳ, ὅς οἱ σχεδὸν ἔστρεφε μώνυχας ἵππους.τὸν μὲν δάκρυ χέοντα πόδες φέρον ἐκ πολέμοιοΠηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ κακὸν ἔπος ἀγγελέοντα.οὐδʼ ἄρα σοὶ Μενέλαε διοτρεφὲς ἤθελε θυμὸςτειρομένοις ἑτάροισιν ἀμυνέμεν, ἔνθεν ἀπῆλθενἈντίλοχος, μεγάλη δὲ ποθὴ Πυλίοισιν ἐτύχθη·ἀλλʼ ὅ γε τοῖσιν μὲν Θρασυμήδεα δῖον ἀνῆκεν,αὐτὸς δʼ αὖτʼ ἐπὶ Πατρόκλῳ ἥρωϊ βεβήκει,στῆ δὲ παρʼ Αἰάντεσσι θέων, εἶθαρ δὲ προσηύδα·κεῖνον μὲν δὴ νηυσὶν ἐπιπροέηκα θοῇσινἐλθεῖν εἰς Ἀχιλῆα πόδας ταχύν· οὐδέ μιν οἴωνῦν ἰέναι μάλα περ κεχολωμένον Ἕκτορι δίῳ·οὐ γάρ πως ἂν γυμνὸς ἐὼν Τρώεσσι μάχοιτο.ἡμεῖς δʼ αὐτοί περ φραζώμεθα μῆτιν ἀρίστην,ἠμὲν ὅπως τὸν νεκρὸν ἐρύσσομεν, ἠδὲ καὶ αὐτοὶΤρώων ἐξ ἐνοπῆς θάνατον καὶ κῆρα φύγωμεν.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα μέγας Τελαμώνιος Αἴας·πάντα κατʼ αἶσαν ἔειπες ἀγακλεὲς ὦ Μενέλαε·ἀλλὰ σὺ μὲν καὶ Μηριόνης ὑποδύντε μάλʼ ὦκανεκρὸν ἀείραντες φέρετʼ ἐκ πόνου· αὐτὰρ ὄπισθενῶϊ μαχησόμεθα Τρωσίν τε καὶ Ἕκτορι δίῳἶσον θυμὸν ἔχοντες ὁμώνυμοι, οἳ τὸ πάρος περμίμνομεν ὀξὺν Ἄρηα παρʼ ἀλλήλοισι μένοντες.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα νεκρὸν ἀπὸ χθονὸς ἀγκάζοντοὕψι μάλα μεγάλως· ἐπὶ δʼ ἴαχε λαὸς ὄπισθεΤρωϊκός, ὡς εἴδοντο νέκυν αἴροντας Ἀχαιούς.ἴθυσαν δὲ κύνεσσιν ἐοικότες, οἵ τʼ ἐπὶ κάπρῳβλημένῳ ἀΐξωσι πρὸ κούρων θηρητήρων·ἕως μὲν γάρ τε θέουσι διαρραῖσαι μεμαῶτες,ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἐν τοῖσιν ἑλίξεται ἀλκὶ πεποιθώς,ἄψ τʼ ἀνεχώρησαν διά τʼ ἔτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος.ὣς Τρῶες εἷος μὲν ὁμιλαδὸν αἰὲν ἕποντονύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν·ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ Αἴαντε μεταστρεφθέντε κατʼ αὐτοὺςσταίησαν, τῶν δὲ τράπετο χρώς, οὐδέ τις ἔτληπρόσσω ἀΐξας περὶ νεκροῦ δηριάασθαι.ὣς οἵ γʼ ἐμμεμαῶτε νέκυν φέρον ἐκ πολέμοιονῆας ἔπι γλαφυράς· ἐπὶ δὲ πτόλεμος τέτατό σφινἄγριος ἠΰτε πῦρ, τό τʼ ἐπεσσύμενον πόλιν ἀνδρῶνὄρμενον ἐξαίφνης φλεγέθει, μινύθουσι δὲ οἶκοιἐν σέλαϊ μεγάλῳ· τὸ δʼ ἐπιβρέμει ἲς ἀνέμοιο.ὣς μὲν τοῖς ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν αἰχμητάωνἀζηχὴς ὀρυμαγδὸς ἐπήϊεν ἐρχομένοισιν·οἳ δʼ ὥς θʼ ἡμίονοι κρατερὸν μένος ἀμφιβαλόντεςἕλκωσʼ ἐξ ὄρεος κατὰ παιπαλόεσσαν ἀταρπὸνἢ δοκὸν ἠὲ δόρυ μέγα νήϊον· ἐν δέ τε θυμὸςτείρεθʼ ὁμοῦ καμάτῳ τε καὶ ἱδρῷ σπευδόντεσσιν·ὣς οἵ γʼ ἐμμεμαῶτε νέκυν φέρον. αὐτὰρ ὄπισθενΑἴαντʼ ἰσχανέτην, ὥς τε πρὼν ἰσχάνει ὕδωρὑλήεις πεδίοιο διαπρύσιον τετυχηκώς,ὅς τε καὶ ἰφθίμων ποταμῶν ἀλεγεινὰ ῥέεθραἴσχει, ἄφαρ δέ τε πᾶσι ῥόον πεδίον δὲ τίθησιπλάζων· οὐδέ τί μιν σθένεϊ ῥηγνῦσι ῥέοντες·ὣς αἰεὶ Αἴαντε μάχην ἀνέεργον ὀπίσσωΤρώων· οἳ δʼ ἅμʼ ἕποντο, δύω δʼ ἐν τοῖσι μάλισταΑἰνείας τʼ Ἀγχισιάδης καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ.τῶν δʼ ὥς τε ψαρῶν νέφος ἔρχεται ἠὲ κολοιῶνοὖλον κεκλήγοντες, ὅτε προΐδωσιν ἰόντακίρκον, ὅ τε σμικρῇσι φόνον φέρει ὀρνίθεσσιν,ὣς ἄρʼ ὑπʼ Αἰνείᾳ τε καὶ Ἕκτορι κοῦροι Ἀχαιῶνοὖλον κεκλήγοντες ἴσαν, λήθοντο δὲ χάρμης.πολλὰ δὲ τεύχεα καλὰ πέσον περί τʼ ἀμφί τε τάφρονφευγόντων Δαναῶν· πολέμου δʼ οὐ γίγνετʼ ἐρωή.

ὣς οἳ μὲν μάρναντο δέμας πυρὸς αἰθομένοιο,Ἀντίλοχος δʼ Ἀχιλῆϊ πόδας ταχὺς ἄγγελος ἦλθε.τὸν δʼ εὗρε προπάροιθε νεῶν ὀρθοκραιράωντὰ φρονέοντʼ ἀνὰ θυμὸν ἃ δὴ τετελεσμένα ἦεν·ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·ὤ μοι ἐγώ, τί τʼ ἄρʼ αὖτε κάρη κομόωντες Ἀχαιοὶνηυσὶν ἔπι κλονέονται ἀτυζόμενοι πεδίοιο;μὴ δή μοι τελέσωσι θεοὶ κακὰ κήδεα θυμῷ,ὥς ποτέ μοι μήτηρ διεπέφραδε καί μοι ἔειπεΜυρμιδόνων τὸν ἄριστον ἔτι ζώοντος ἐμεῖοχερσὶν ὕπο Τρώων λείψειν φάος ἠελίοιο.ἦ μάλα δὴ τέθνηκε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱὸςσχέτλιος· ἦ τʼ ἐκέλευον ἀπωσάμενον δήϊον πῦρἂψ ἐπὶ νῆας ἴμεν, μηδʼ Ἕκτορι ἶφι μάχεσθαι.εἷος ὃ ταῦθʼ ὥρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν,τόφρά οἱ ἐγγύθεν ἦλθεν ἀγαυοῦ Νέστορος υἱὸςδάκρυα θερμὰ χέων, φάτο δʼ ἀγγελίην ἀλεγεινήν·ὤ μοι Πηλέος υἱὲ δαΐφρονος ἦ μάλα λυγρῆςπεύσεαι ἀγγελίης, ἣ μὴ ὤφελλε γενέσθαι.κεῖται Πάτροκλος, νέκυος δὲ δὴ ἀμφιμάχονταιγυμνοῦ· ἀτὰρ τά γε τεύχεʼ ἔχει κορυθαίολος Ἕκτωρ.ὣς φάτο, τὸν δʼ ἄχεος νεφέλη ἐκάλυψε μέλαινα·ἀμφοτέρῃσι δὲ χερσὶν ἑλὼν κόνιν αἰθαλόεσσανχεύατο κὰκ κεφαλῆς, χαρίεν δʼ ᾔσχυνε πρόσωπον·νεκταρέῳ δὲ χιτῶνι μέλαινʼ ἀμφίζανε τέφρη.αὐτὸς δʼ ἐν κονίῃσι μέγας μεγαλωστὶ τανυσθεὶςκεῖτο, φίλῃσι δὲ χερσὶ κόμην ᾔσχυνε δαΐζων.δμῳαὶ δʼ ἃς Ἀχιλεὺς ληΐσσατο Πάτροκλός τεθυμὸν ἀκηχέμεναι μεγάλʼ ἴαχον, ἐκ δὲ θύραζεἔδραμον ἀμφʼ Ἀχιλῆα δαΐφρονα, χερσὶ δὲ πᾶσαιστήθεα πεπλήγοντο, λύθεν δʼ ὑπὸ γυῖα ἑκάστης.Ἀντίλοχος δʼ ἑτέρωθεν ὀδύρετο δάκρυα λείβωνχεῖρας ἔχων Ἀχιλῆος· ὃ δʼ ἔστενε κυδάλιμον κῆρ·δείδιε γὰρ μὴ λαιμὸν ἀπαμήσειε σιδήρῳ.σμερδαλέον δʼ ᾤμωξεν· ἄκουσε δὲ πότνια μήτηρἡμένη ἐν βένθεσσιν ἁλὸς παρὰ πατρὶ γέροντι,κώκυσέν τʼ ἄρʼ ἔπειτα· θεαὶ δέ μιν ἀμφαγέροντοπᾶσαι ὅσαι κατὰ βένθος ἁλὸς Νηρηΐδες ἦσαν.ἔνθʼ ἄρʼ ἔην Γλαύκη τε Θάλειά τε Κυμοδόκη τεΝησαίη Σπειώ τε Θόη θʼ Ἁλίη τε βοῶπιςΚυμοθόη τε καὶ Ἀκταίη καὶ Λιμνώρειακαὶ Μελίτη καὶ Ἴαιρα καὶ Ἀμφιθόη καὶ ἈγαυὴΔωτώ τε Πρωτώ τε Φέρουσά τε Δυναμένη τεΔεξαμένη τε καὶ Ἀμφινόμη καὶ ΚαλλιάνειραΔωρὶς καὶ Πανόπη καὶ ἀγακλειτὴ ΓαλάτειαΝημερτής τε καὶ Ἀψευδὴς καὶ Καλλιάνασσα·ἔνθα δʼ ἔην Κλυμένη Ἰάνειρά τε καὶ ἸάνασσαΜαῖρα καὶ Ὠρείθυια ἐϋπλόκαμός τʼ Ἀμάθειαἄλλαι θʼ αἳ κατὰ βένθος ἁλὸς Νηρηΐδες ἦσαν.τῶν δὲ καὶ ἀργύφεον πλῆτο σπέος· αἳ δʼ ἅμα πᾶσαιστήθεα πεπλήγοντο, Θέτις δʼ ἐξῆρχε γόοιο·κλῦτε κασίγνηται Νηρηΐδες, ὄφρʼ ἐῢ πᾶσαιεἴδετʼ ἀκούουσαι ὅσʼ ἐμῷ ἔνι κήδεα θυμῷ.ὤ μοι ἐγὼ δειλή, ὤ μοι δυσαριστοτόκεια,ἥ τʼ ἐπεὶ ἂρ τέκον υἱὸν ἀμύμονά τε κρατερόν τεἔξοχον ἡρώων· ὃ δʼ ἀνέδραμεν ἔρνεϊ ἶσος·τὸν μὲν ἐγὼ θρέψασα φυτὸν ὣς γουνῷ ἀλωῆςνηυσὶν ἐπιπροέηκα κορωνίσιν Ἴλιον εἴσωΤρωσὶ μαχησόμενον· τὸν δʼ οὐχ ὑποδέξομαι αὖτιςοἴκαδε νοστήσαντα δόμον Πηλήϊον εἴσω.ὄφρα δέ μοι ζώει καὶ ὁρᾷ φάος ἠελίοιοἄχνυται, οὐδέ τί οἱ δύναμαι χραισμῆσαι ἰοῦσα.ἀλλʼ εἶμʼ, ὄφρα ἴδωμι φίλον τέκος, ἠδʼ ἐπακούσωὅττί μιν ἵκετο πένθος ἀπὸ πτολέμοιο μένοντα.ὣς ἄρα φωνήσασα λίπε σπέος· αἳ δὲ σὺν αὐτῇδακρυόεσσαι ἴσαν, περὶ δέ σφισι κῦμα θαλάσσηςῥήγνυτο· ταὶ δʼ ὅτε δὴ Τροίην ἐρίβωλον ἵκοντοἀκτὴν εἰσανέβαινον ἐπισχερώ, ἔνθα θαμειαὶΜυρμιδόνων εἴρυντο νέες ταχὺν ἀμφʼ Ἀχιλῆα.τῷ δὲ βαρὺ στενάχοντι παρίστατο πότνια μήτηρ,ὀξὺ δὲ κωκύσασα κάρη λάβε παιδὸς ἑοῖο,καί ῥʼ ὀλοφυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·τέκνον τί κλαίεις; τί δέ σε φρένας ἵκετο πένθος;ἐξαύδα, μὴ κεῦθε· τὰ μὲν δή τοι τετέλεσταιἐκ Διός, ὡς ἄρα δὴ πρίν γʼ εὔχεο χεῖρας ἀνασχὼνπάντας ἐπὶ πρύμνῃσιν ἀλήμεναι υἷας Ἀχαιῶνσεῦ ἐπιδευομένους, παθέειν τʼ ἀεκήλια ἔργα.τὴν δὲ βαρὺ στενάχων προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·μῆτερ ἐμή, τὰ μὲν ἄρ μοι Ὀλύμπιος ἐξετέλεσσεν·ἀλλὰ τί μοι τῶν ἦδος ἐπεὶ φίλος ὤλεθʼ ἑταῖροςΠάτροκλος, τὸν ἐγὼ περὶ πάντων τῖον ἑταίρωνἶσον ἐμῇ κεφαλῇ; τὸν ἀπώλεσα, τεύχεα δʼ Ἕκτωρδῃώσας ἀπέδυσε πελώρια θαῦμα ἰδέσθαικαλά· τὰ μὲν Πηλῆϊ θεοὶ δόσαν ἀγλαὰ δῶραἤματι τῷ ὅτε σε βροτοῦ ἀνέρος ἔμβαλον εὐνῇ.αἴθʼ ὄφελες σὺ μὲν αὖθι μετʼ ἀθανάτῃς ἁλίῃσιναίειν, Πηλεὺς δὲ θνητὴν ἀγαγέσθαι ἄκοιτιν.νῦν δʼ ἵνα καὶ σοὶ πένθος ἐνὶ φρεσὶ μυρίον εἴηπαιδὸς ἀποφθιμένοιο, τὸν οὐχ ὑποδέξεαι αὖτιςοἴκαδε νοστήσαντʼ, ἐπεὶ οὐδʼ ἐμὲ θυμὸς ἄνωγεζώειν οὐδʼ ἄνδρεσσι μετέμμεναι, αἴ κε μὴ Ἕκτωρπρῶτος ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ τυπεὶς ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσῃ,Πατρόκλοιο δʼ ἕλωρα Μενοιτιάδεω ἀποτίσῃ.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε Θέτις κατὰ δάκρυ χέουσα·ὠκύμορος δή μοι τέκος ἔσσεαι, οἷʼ ἀγορεύεις·αὐτίκα γάρ τοι ἔπειτα μεθʼ Ἕκτορα πότμος ἑτοῖμος.τὴν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·αὐτίκα τεθναίην, ἐπεὶ οὐκ ἄρʼ ἔμελλον ἑταίρῳκτεινομένῳ ἐπαμῦναι· ὃ μὲν μάλα τηλόθι πάτρηςἔφθιτʼ, ἐμεῖο δὲ δῆσεν ἀρῆς ἀλκτῆρα γενέσθαι.νῦν δʼ ἐπεὶ οὐ νέομαί γε φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν,οὐδέ τι Πατρόκλῳ γενόμην φάος οὐδʼ ἑτάροισιτοῖς ἄλλοις, οἳ δὴ πολέες δάμεν Ἕκτορι δίῳ,ἀλλʼ ἧμαι παρὰ νηυσὶν ἐτώσιον ἄχθος ἀρούρης,τοῖος ἐὼν οἷος οὔ τις Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνωνἐν πολέμῳ· ἀγορῇ δέ τʼ ἀμείνονές εἰσι καὶ ἄλλοι.ὡς ἔρις ἔκ τε θεῶν ἔκ τʼ ἀνθρώπων ἀπόλοιτοκαὶ χόλος, ὅς τʼ ἐφέηκε πολύφρονά περ χαλεπῆναι,ὅς τε πολὺ γλυκίων μέλιτος καταλειβομένοιοἀνδρῶν ἐν στήθεσσιν ἀέξεται ἠΰτε καπνός·ὡς ἐμὲ νῦν ἐχόλωσεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων.ἀλλὰ τὰ μὲν προτετύχθαι ἐάσομεν ἀχνύμενοί περ,θυμὸν ἐνὶ στήθεσσι φίλον δαμάσαντες ἀνάγκῃ·νῦν δʼ εἶμʼ ὄφρα φίλης κεφαλῆς ὀλετῆρα κιχείωἝκτορα· κῆρα δʼ ἐγὼ τότε δέξομαι ὁππότε κεν δὴΖεὺς ἐθέλῃ τελέσαι ἠδʼ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι.οὐδὲ γὰρ οὐδὲ βίη Ἡρακλῆος φύγε κῆρα,ὅς περ φίλτατος ἔσκε Διὶ Κρονίωνι ἄνακτι·ἀλλά ἑ μοῖρα δάμασσε καὶ ἀργαλέος χόλος Ἥρης.ὣς καὶ ἐγών, εἰ δή μοι ὁμοίη μοῖρα τέτυκται,κείσομʼ ἐπεί κε θάνω· νῦν δὲ κλέος ἐσθλὸν ἀροίμην,καί τινα Τρωϊάδων καὶ Δαρδανίδων βαθυκόλπωνἀμφοτέρῃσιν χερσὶ παρειάων ἁπαλάωνδάκρυʼ ὀμορξαμένην ἁδινὸν στοναχῆσαι ἐφείην,γνοῖεν δʼ ὡς δὴ δηρὸν ἐγὼ πολέμοιο πέπαυμαι·μὴ δέ μʼ ἔρυκε μάχης φιλέουσά περ· οὐδέ με πείσεις.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα θεὰ Θέτις ἀργυρόπεζα·ναὶ δὴ ταῦτά γε τέκνον ἐτήτυμον οὐ κακόν ἐστιτειρομένοις ἑτάροισιν ἀμυνέμεν αἰπὺν ὄλεθρον.ἀλλά τοι ἔντεα καλὰ μετὰ Τρώεσσιν ἔχονταιχάλκεα μαρμαίροντα· τὰ μὲν κορυθαίολος Ἕκτωραὐτὸς ἔχων ὤμοισιν ἀγάλλεται· οὐδέ ἕ φημιδηρὸν ἐπαγλαϊεῖσθαι, ἐπεὶ φόνος ἐγγύθεν αὐτῷ.ἀλλὰ σὺ μὲν μή πω καταδύσεο μῶλον Ἄρηοςπρίν γʼ ἐμὲ δεῦρʼ ἐλθοῦσαν ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἴδηαι·ἠῶθεν γὰρ νεῦμαι ἅμʼ ἠελίῳ ἀνιόντιτεύχεα καλὰ φέρουσα παρʼ Ἡφαίστοιο ἄνακτος.ὣς ἄρα φωνήσασα πάλιν τράπεθʼ υἷος ἑοῖο,καὶ στρεφθεῖσʼ ἁλίῃσι κασιγνήτῃσι μετηύδα·ὑμεῖς μὲν νῦν δῦτε θαλάσσης εὐρέα κόλπονὀψόμεναί τε γέρονθʼ ἅλιον καὶ δώματα πατρός,καί οἱ πάντʼ ἀγορεύσατʼ· ἐγὼ δʼ ἐς μακρὸν Ὄλυμπονεἶμι παρʼ Ἥφαιστον κλυτοτέχνην, αἴ κʼ ἐθέλῃσινυἱεῖ ἐμῷ δόμεναι κλυτὰ τεύχεα παμφανόωντα.ὣς ἔφαθʼ, αἳ δʼ ὑπὸ κῦμα θαλάσσης αὐτίκʼ ἔδυσαν·ἣ δʼ αὖτʼ Οὔλυμπον δὲ θεὰ Θέτις ἀργυρόπεζαἤϊεν ὄφρα φίλῳ παιδὶ κλυτὰ τεύχεʼ ἐνείκαι.τὴν μὲν ἄρʼ Οὔλυμπον δὲ πόδες φέρον· αὐτὰρ Ἀχαιοὶθεσπεσίῳ ἀλαλητῷ ὑφʼ Ἕκτορος ἀνδροφόνοιοφεύγοντες νῆάς τε καὶ Ἑλλήσποντον ἵκοντο.οὐδέ κε Πάτροκλόν περ ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶἐκ βελέων ἐρύσαντο νέκυν θεράποντʼ Ἀχιλῆος·αὖτις γὰρ δὴ τόν γε κίχον λαός τε καὶ ἵπποιἝκτωρ τε Πριάμοιο πάϊς φλογὶ εἴκελος ἀλκήν.τρὶς μέν μιν μετόπισθε ποδῶν λάβε φαίδιμος Ἕκτωρἑλκέμεναι μεμαώς, μέγα δὲ Τρώεσσιν ὁμόκλα·τρὶς δὲ δύʼ Αἴαντες θοῦριν ἐπιειμένοι ἀλκὴννεκροῦ ἀπεστυφέλιξαν· ὃ δʼ ἔμπεδον ἀλκὶ πεποιθὼςἄλλοτʼ ἐπαΐξασκε κατὰ μόθον, ἄλλοτε δʼ αὖτεστάσκε μέγα ἰάχων· ὀπίσω δʼ οὐ χάζετο πάμπαν.ὡς δʼ ἀπὸ σώματος οὔ τι λέοντʼ αἴθωνα δύνανταιποιμένες ἄγραυλοι μέγα πεινάοντα δίεσθαι,ὥς ῥα τὸν οὐκ ἐδύναντο δύω Αἴαντε κορυστὰἝκτορα Πριαμίδην ἀπὸ νεκροῦ δειδίξασθαι.καί νύ κεν εἴρυσσέν τε καὶ ἄσπετον ἤρατο κῦδος,εἰ μὴ Πηλεΐωνι ποδήνεμος ὠκέα Ἶριςἄγγελος ἦλθε θέουσʼ ἀπʼ Ὀλύμπου θωρήσσεσθαικρύβδα Διὸς ἄλλων τε θεῶν· πρὸ γὰρ ἧκέ μιν Ἥρη.ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ὄρσεο Πηλεΐδη, πάντων ἐκπαγλότατʼ ἀνδρῶν·Πατρόκλῳ ἐπάμυνον, οὗ εἵνεκα φύλοπις αἰνὴἕστηκε πρὸ νεῶν· οἳ δʼ ἀλλήλους ὀλέκουσινοἳ μὲν ἀμυνόμενοι νέκυος πέρι τεθνηῶτος,οἳ δὲ ἐρύσσασθαι ποτὶ Ἴλιον ἠνεμόεσσανΤρῶες ἐπιθύουσι· μάλιστα δὲ φαίδιμος Ἕκτωρἑλκέμεναι μέμονεν· κεφαλὴν δέ ἑ θυμὸς ἄνωγεπῆξαι ἀνὰ σκολόπεσσι ταμόνθʼ ἁπαλῆς ἀπὸ δειρῆς.ἀλλʼ ἄνα μηδʼ ἔτι κεῖσο· σέβας δέ σε θυμὸν ἱκέσθωΠάτροκλον Τρῳῇσι κυσὶν μέλπηθρα γενέσθαι·σοὶ λώβη, αἴ κέν τι νέκυς ᾐσχυμμένος ἔλθῃ.τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·Ἶρι θεὰ τίς γάρ σε θεῶν ἐμοὶ ἄγγελον ἧκε;τὸν δʼ αὖτε προσέειπε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις·Ἥρη με προέηκε Διὸς κυδρὴ παράκοιτις·οὐδʼ οἶδε Κρονίδης ὑψίζυγος οὐδέ τις ἄλλοςἀθανάτων, οἳ Ὄλυμπον ἀγάννιφον ἀμφινέμονται.τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·πῶς τὰρ ἴω μετὰ μῶλον; ἔχουσι δὲ τεύχεʼ ἐκεῖνοι·μήτηρ δʼ οὔ με φίλη πρίν γʼ εἴα θωρήσσεσθαιπρίν γʼ αὐτὴν ἐλθοῦσαν ἐν ὀφθαλμοῖσιν ἴδωμαι·στεῦτο γὰρ Ἡφαίστοιο πάρʼ οἰσέμεν ἔντεα καλά.ἄλλου δʼ οὔ τευ οἶδα τεῦ ἂν κλυτὰ τεύχεα δύω,εἰ μὴ Αἴαντός γε σάκος Τελαμωνιάδαο.ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὅ γʼ ἔλπομʼ ἐνὶ πρώτοισιν ὁμιλεῖἔγχεϊ δηϊόων περὶ Πατρόκλοιο θανόντος.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις·εὖ νυ καὶ ἡμεῖς ἴδμεν ὅ τοι κλυτὰ τεύχεʼ ἔχονται·ἀλλʼ αὔτως ἐπὶ τάφρον ἰὼν Τρώεσσι φάνηθι,αἴ κέ σʼ ὑποδείσαντες ἀπόσχωνται πολέμοιοΤρῶες, ἀναπνεύσωσι δʼ ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶντειρόμενοι· ὀλίγη δέ τʼ ἀνάπνευσις πολέμοιο.ἣ μὲν ἄρʼ ὣς εἰποῦσʼ ἀπέβη πόδας ὠκέα Ἶρις,αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς ὦρτο Διῒ φίλος· ἀμφὶ δʼ Ἀθήνηὤμοις ἰφθίμοισι βάλʼ αἰγίδα θυσσανόεσσαν,ἀμφὶ δέ οἱ κεφαλῇ νέφος ἔστεφε δῖα θεάωνχρύσεον, ἐκ δʼ αὐτοῦ δαῖε φλόγα παμφανόωσαν.ὡς δʼ ὅτε καπνὸς ἰὼν ἐξ ἄστεος αἰθέρʼ ἵκηταιτηλόθεν ἐκ νήσου, τὴν δήϊοι ἀμφιμάχωνται,οἵ τε πανημέριοι στυγερῷ κρίνονται Ἄρηϊἄστεος ἐκ σφετέρου· ἅμα δʼ ἠελίῳ καταδύντιπυρσοί τε φλεγέθουσιν ἐπήτριμοι, ὑψόσε δʼ αὐγὴγίγνεται ἀΐσσουσα περικτιόνεσσιν ἰδέσθαι,αἴ κέν πως σὺν νηυσὶν ἄρεω ἀλκτῆρες ἵκωνται·ὣς ἀπʼ Ἀχιλλῆος κεφαλῆς σέλας αἰθέρʼ ἵκανε·στῆ δʼ ἐπὶ τάφρον ἰὼν ἀπὸ τείχεος, οὐδʼ ἐς Ἀχαιοὺςμίσγετο· μητρὸς γὰρ πυκινὴν ὠπίζετʼ ἐφετμήν.ἔνθα στὰς ἤϋσʼ, ἀπάτερθε δὲ Παλλὰς Ἀθήνηφθέγξατʼ· ἀτὰρ Τρώεσσιν ἐν ἄσπετον ὦρσε κυδοιμόν.ὡς δʼ ὅτʼ ἀριζήλη φωνή, ὅτε τʼ ἴαχε σάλπιγξἄστυ περιπλομένων δηΐων ὕπο θυμοραϊστέων,ὣς τότʼ ἀριζήλη φωνὴ γένετʼ Αἰακίδαο.οἳ δʼ ὡς οὖν ἄϊον ὄπα χάλκεον Αἰακίδαο,πᾶσιν ὀρίνθη θυμός· ἀτὰρ καλλίτριχες ἵπποιἂψ ὄχεα τρόπεον· ὄσσοντο γὰρ ἄλγεα θυμῷ.ἡνίοχοι δʼ ἔκπληγεν, ἐπεὶ ἴδον ἀκάματον πῦρδεινὸν ὑπὲρ κεφαλῆς μεγαθύμου Πηλεΐωνοςδαιόμενον· τὸ δὲ δαῖε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη.τρὶς μὲν ὑπὲρ τάφρου μεγάλʼ ἴαχε δῖος Ἀχιλλεύς,τρὶς δὲ κυκήθησαν Τρῶες κλειτοί τʼ ἐπίκουροι.ἔνθα δὲ καὶ τότʼ ὄλοντο δυώδεκα φῶτες ἄριστοιἀμφὶ σφοῖς ὀχέεσσι καὶ ἔγχεσιν. αὐτὰρ Ἀχαιοὶἀσπασίως Πάτροκλον ὑπʼ ἐκ βελέων ἐρύσαντεςκάτθεσαν ἐν λεχέεσσι· φίλοι δʼ ἀμφέσταν ἑταῖροιμυρόμενοι· μετὰ δέ σφι ποδώκης εἵπετʼ Ἀχιλλεὺςδάκρυα θερμὰ χέων, ἐπεὶ εἴσιδε πιστὸν ἑταῖρονκείμενον ἐν φέρτρῳ δεδαϊγμένον ὀξέϊ χαλκῷ,τόν ῥʼ ἤτοι μὲν ἔπεμπε σὺν ἵπποισιν καὶ ὄχεσφινἐς πόλεμον, οὐδʼ αὖτις ἐδέξατο νοστήσαντα.Ἠέλιον δʼ ἀκάμαντα βοῶπις πότνια Ἥρηπέμψεν ἐπʼ Ὠκεανοῖο ῥοὰς ἀέκοντα νέεσθαι·