Ἕκτορα δʼ ἐγγύθεν ἱστάμενος ὄτρυνεν ἈπόλλωνΦαίνοπι Ἀσιάδῃ ἐναλίγκιος, ὅς οἱ ἁπάντωνξείνων φίλτατος ἔσκεν Ἀβυδόθι οἰκία ναίων·τῷ μιν ἐεισάμενος προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων·Ἕκτορ τίς κέ σʼ ἔτʼ ἄλλος Ἀχαιῶν ταρβήσειεν;οἷον δὴ Μενέλαον ὑπέτρεσας, ὃς τὸ πάρος γεμαλθακὸς αἰχμητής· νῦν δʼ οἴχεται οἶος ἀείραςνεκρὸν ὑπʼ ἐκ Τρώων, σὸν δʼ ἔκτανε πιστὸν ἑταῖρονἐσθλὸν ἐνὶ προμάχοισι Ποδῆν υἱὸν Ἠετίωνος.ὣς φάτο, τὸν δʼ ἄχεος νεφέλη ἐκάλυψε μέλαινα,βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ.καὶ τότʼ ἄρα Κρονίδης ἕλετʼ αἰγίδα θυσσανόεσσανμαρμαρέην, Ἴδην δὲ κατὰ νεφέεσσι κάλυψεν,ἀστράψας δὲ μάλα μεγάλʼ ἔκτυπε, τὴν δὲ τίναξε,νίκην δὲ Τρώεσσι δίδου, ἐφόβησε δʼ Ἀχαιούς.πρῶτος Πηνέλεως Βοιώτιος ἦρχε φόβοιο.βλῆτο γὰρ ὦμον δουρὶ πρόσω τετραμμένος αἰεὶἄκρον ἐπιλίγδην· γράψεν δέ οἱ ὀστέον ἄχριςαἰχμὴ Πουλυδάμαντος· ὃ γάρ ῥʼ ἔβαλε σχεδὸν ἐλθών.Λήϊτον αὖθʼ Ἕκτωρ σχεδὸν οὔτασε χεῖρʼ ἐπὶ καρπῷυἱὸν Ἀλεκτρυόνος μεγαθύμου, παῦσε δὲ χάρμης·τρέσσε δὲ παπτήνας, ἐπεὶ οὐκέτι ἔλπετο θυμῷἔγχος ἔχων ἐν χειρὶ μαχήσεσθαι Τρώεσσιν.Ἕκτορα δʼ Ἰδομενεὺς μετὰ Λήϊτον ὁρμηθένταβεβλήκει θώρηκα κατὰ στῆθος παρὰ μαζόν·ἐν καυλῷ δʼ ἐάγη δολιχὸν δόρυ, τοὶ δὲ βόησανΤρῶες· ὃ δʼ Ἰδομενῆος ἀκόντισε Δευκαλίδαοδίφρῳ ἐφεσταότος· τοῦ μέν ῥʼ ἀπὸ τυτθὸν ἅμαρτεν·αὐτὰρ ὃ Μηριόναο ὀπάονά θʼ ἡνίοχόν τεΚοίρανον, ὅς ῥʼ ἐκ Λύκτου ἐϋκτιμένης ἕπετʼ αὐτῷ·πεζὸς γὰρ τὰ πρῶτα λιπὼν νέας ἀμφιελίσσαςἤλυθε, καί κε Τρωσὶ μέγα κράτος ἐγγυάλιξεν,εἰ μὴ Κοίρανος ὦκα ποδώκεας ἤλασεν ἵππους·καὶ τῷ μὲν φάος ἦλθεν, ἄμυνε δὲ νηλεὲς ἦμαρ,αὐτὸς δʼ ὤλεσε θυμὸν ὑφʼ Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο·τὸν βάλʼ ὑπὸ γναθμοῖο καὶ οὔατος, ἐκ δʼ ἄρʼ ὀδόνταςὦσε δόρυ πρυμνόν, διὰ δὲ γλῶσσαν τάμε μέσσην.ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, κατὰ δʼ ἡνία χεῦεν ἔραζε.καὶ τά γε Μηριόνης ἔλαβεν χείρεσσι φίλῃσικύψας ἐκ πεδίοιο, καὶ Ἰδομενῆα προσηύδα·μάστιε νῦν εἷός κε θοὰς ἐπὶ νῆας ἵκηαι·γιγνώσκεις δὲ καὶ αὐτὸς ὅ τʼ οὐκέτι κάρτος Ἀχαιῶν.ὣς ἔφατʼ, Ἰδομενεὺς δʼ ἵμασεν καλλίτριχας ἵππουςνῆας ἔπι γλαφυράς· δὴ γὰρ δέος ἔμπεσε θυμῷ.οὐδʼ ἔλαθʼ Αἴαντα μεγαλήτορα καὶ ΜενέλαονΖεύς, ὅτε δὴ Τρώεσσι δίδου ἑτεραλκέα νίκην.τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε μέγας Τελαμώνιος Αἴας·ὢ πόποι ἤδη μέν κε καὶ ὃς μάλα νήπιός ἐστιγνοίη ὅτι Τρώεσσι πατὴρ Ζεὺς αὐτὸς ἀρήγει.τῶν μὲν γὰρ πάντων βέλεʼ ἅπτεται ὅς τις ἀφήῃἢ κακὸς ἢ ἀγαθός· Ζεὺς δʼ ἔμπης πάντʼ ἰθύνει·ἡμῖν δʼ αὔτως πᾶσιν ἐτώσια πίπτει ἔραζε.ἀλλʼ ἄγετʼ αὐτοί περ φραζώμεθα μῆτιν ἀρίστην,ἠμὲν ὅπως τὸν νεκρὸν ἐρύσσομεν, ἠδὲ καὶ αὐτοὶχάρμα φίλοις ἑτάροισι γενώμεθα νοστήσαντες,οἵ που δεῦρʼ ὁρόωντες ἀκηχέδατʼ, οὐδʼ ἔτι φασὶνἝκτορος ἀνδροφόνοιο μένος καὶ χεῖρας ἀάπτουςσχήσεσθʼ, ἀλλʼ ἐν νηυσὶ μελαίνῃσιν πεσέεσθαι.εἴη δʼ ὅς τις ἑταῖρος ἀπαγγείλειε τάχισταΠηλεΐδῃ, ἐπεὶ οὔ μιν ὀΐομαι οὐδὲ πεπύσθαιλυγρῆς ἀγγελίης, ὅτι οἱ φίλος ὤλεθʼ ἑταῖρος.ἀλλʼ οὔ πῃ δύναμαι ἰδέειν τοιοῦτον Ἀχαιῶν·ἠέρι γὰρ κατέχονται ὁμῶς αὐτοί τε καὶ ἵπποι.Ζεῦ πάτερ ἀλλὰ σὺ ῥῦσαι ὑπʼ ἠέρος υἷας Ἀχαιῶν,ποίησον δʼ αἴθρην, δὸς δʼ ὀφθαλμοῖσιν ἰδέσθαι·ἐν δὲ φάει καὶ ὄλεσσον, ἐπεί νύ τοι εὔαδεν οὕτως.ὣς φάτο, τὸν δὲ πατὴρ ὀλοφύρατο δάκρυ χέοντα·αὐτίκα δʼ ἠέρα μὲν σκέδασεν καὶ ἀπῶσεν ὀμίχλην,ἠέλιος δʼ ἐπέλαμψε, μάχη δʼ ἐπὶ πᾶσα φαάνθη·καὶ τότʼ ἄρʼ Αἴας εἶπε βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον·σκέπτεο νῦν Μενέλαε διοτρεφὲς αἴ κεν ἴδηαιζωὸν ἔτʼ Ἀντίλοχον μεγαθύμου Νέστορος υἱόν,ὄτρυνον δʼ Ἀχιλῆϊ δαΐφρονι θᾶσσον ἰόνταεἰπεῖν ὅττι ῥά οἱ πολὺ φίλτατος ὤλεθʼ ἑταῖρος.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος,βῆ δʼ ἰέναι ὥς τίς τε λέων ἀπὸ μεσσαύλοιο,ὅς τʼ ἐπεὶ ἄρ κε κάμῃσι κύνας τʼ ἄνδρας τʼ ἐρεθίζων,οἵ τέ μιν οὐκ εἰῶσι βοῶν ἐκ πῖαρ ἑλέσθαιπάννυχοι ἐγρήσσοντες· ὃ δὲ κρειῶν ἐρατίζωνἰθύει, ἀλλʼ οὔ τι πρήσσει· θαμέες γὰρ ἄκοντεςἀντίον ἀΐσσουσι θρασειάων ἀπὸ χειρῶν,καιόμεναί τε δεταί, τάς τε τρεῖ ἐσσύμενός περ·ἠῶθεν δʼ ἀπονόσφιν ἔβη τετιηότι θυμῷ·ὣς ἀπὸ Πατρόκλοιο βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαοςἤϊε πόλλʼ ἀέκων· περὶ γὰρ δίε μή μιν Ἀχαιοὶἀργαλέου πρὸ φόβοιο ἕλωρ δηΐοισι λίποιεν.πολλὰ δὲ Μηριόνῃ τε καὶ Αἰάντεσσʼ ἐπέτελλεν·Αἴαντʼ Ἀργείων ἡγήτορε Μηριόνη τενῦν τις ἐνηείης Πατροκλῆος δειλοῖομνησάσθω· πᾶσιν γὰρ ἐπίστατο μείλιχος εἶναιζωὸς ἐών· νῦν αὖ θάνατος καὶ μοῖρα κιχάνει.ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη ξανθὸς Μενέλαος,πάντοσε παπταίνων ὥς τʼ αἰετός, ὅν ῥά τέ φασινὀξύτατον δέρκεσθαι ὑπουρανίων πετεηνῶν,ὅν τε καὶ ὑψόθʼ ἐόντα πόδας ταχὺς οὐκ ἔλαθε πτὼξθάμνῳ ὑπʼ ἀμφικόμῳ κατακείμενος, ἀλλά τʼ ἐπʼ αὐτῷἔσσυτο, καί τέ μιν ὦκα λαβὼν ἐξείλετο θυμόν.ὣς τότε σοὶ Μενέλαε διοτρεφὲς ὄσσε φαεινὼπάντοσε δινείσθην πολέων κατὰ ἔθνος ἑταίρων,εἴ που Νέστορος υἱὸν ἔτι ζώοντα ἴδοιτο.τὸν δὲ μάλʼ αἶψʼ ἐνόησε μάχης ἐπʼ ἀριστερὰ πάσηςθαρσύνονθʼ ἑτάρους καὶ ἐποτρύνοντα μάχεσθαι,ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος προσέφη ξανθὸς Μενέλαος·Ἀντίλοχʼ εἰ δʼ ἄγε δεῦρο διοτρεφὲς ὄφρα πύθηαιλυγρῆς ἀγγελίης, ἣ μὴ ὤφελλε γενέσθαι.ἤδη μὲν σὲ καὶ αὐτὸν ὀΐομαι εἰσορόωνταγιγνώσκειν ὅτι πῆμα θεὸς Δαναοῖσι κυλίνδει,νίκη δὲ Τρώων· πέφαται δʼ ὤριστος ἈχαιῶνΠάτροκλος, μεγάλη δὲ ποθὴ Δαναοῖσι τέτυκται.ἀλλὰ σύ γʼ αἶψʼ Ἀχιλῆϊ θέων ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶνεἰπεῖν, αἴ κε τάχιστα νέκυν ἐπὶ νῆα σαώσῃγυμνόν· ἀτὰρ τά γε τεύχεʼ ἔχει κορυθαίολος Ἕκτωρ.ὣς ἔφατʼ, Ἀντίλοχος δὲ κατέστυγε μῦθον ἀκούσας·δὴν δέ μιν ἀμφασίη ἐπέων λάβε, τὼ δέ οἱ ὄσσεδακρυόφι πλῆσθεν, θαλερὴ δέ οἱ ἔσχετο φωνή.ἀλλʼ οὐδʼ ὧς Μενελάου ἐφημοσύνης ἀμέλησε,βῆ δὲ θέειν, τὰ δὲ τεύχεʼ ἀμύμονι δῶκεν ἑταίρῳΛαοδόκῳ, ὅς οἱ σχεδὸν ἔστρεφε μώνυχας ἵππους.τὸν μὲν δάκρυ χέοντα πόδες φέρον ἐκ πολέμοιοΠηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ κακὸν ἔπος ἀγγελέοντα.οὐδʼ ἄρα σοὶ Μενέλαε διοτρεφὲς ἤθελε θυμὸςτειρομένοις ἑτάροισιν ἀμυνέμεν, ἔνθεν ἀπῆλθενἈντίλοχος, μεγάλη δὲ ποθὴ Πυλίοισιν ἐτύχθη·ἀλλʼ ὅ γε τοῖσιν μὲν Θρασυμήδεα δῖον ἀνῆκεν,αὐτὸς δʼ αὖτʼ ἐπὶ Πατρόκλῳ ἥρωϊ βεβήκει,στῆ δὲ παρʼ Αἰάντεσσι θέων, εἶθαρ δὲ προσηύδα·κεῖνον μὲν δὴ νηυσὶν ἐπιπροέηκα θοῇσινἐλθεῖν εἰς Ἀχιλῆα πόδας ταχύν· οὐδέ μιν οἴωνῦν ἰέναι μάλα περ κεχολωμένον Ἕκτορι δίῳ·οὐ γάρ πως ἂν γυμνὸς ἐὼν Τρώεσσι μάχοιτο.ἡμεῖς δʼ αὐτοί περ φραζώμεθα μῆτιν ἀρίστην,ἠμὲν ὅπως τὸν νεκρὸν ἐρύσσομεν, ἠδὲ καὶ αὐτοὶΤρώων ἐξ ἐνοπῆς θάνατον καὶ κῆρα φύγωμεν.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα μέγας Τελαμώνιος Αἴας·πάντα κατʼ αἶσαν ἔειπες ἀγακλεὲς ὦ Μενέλαε·ἀλλὰ σὺ μὲν καὶ Μηριόνης ὑποδύντε μάλʼ ὦκανεκρὸν ἀείραντες φέρετʼ ἐκ πόνου· αὐτὰρ ὄπισθενῶϊ μαχησόμεθα Τρωσίν τε καὶ Ἕκτορι δίῳἶσον θυμὸν ἔχοντες ὁμώνυμοι, οἳ τὸ πάρος περμίμνομεν ὀξὺν Ἄρηα παρʼ ἀλλήλοισι μένοντες.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα νεκρὸν ἀπὸ χθονὸς ἀγκάζοντοὕψι μάλα μεγάλως· ἐπὶ δʼ ἴαχε λαὸς ὄπισθεΤρωϊκός, ὡς εἴδοντο νέκυν αἴροντας Ἀχαιούς.ἴθυσαν δὲ κύνεσσιν ἐοικότες, οἵ τʼ ἐπὶ κάπρῳβλημένῳ ἀΐξωσι πρὸ κούρων θηρητήρων·ἕως μὲν γάρ τε θέουσι διαρραῖσαι μεμαῶτες,ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ ἐν τοῖσιν ἑλίξεται ἀλκὶ πεποιθώς,ἄψ τʼ ἀνεχώρησαν διά τʼ ἔτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος.ὣς Τρῶες εἷος μὲν ὁμιλαδὸν αἰὲν ἕποντονύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν·ἀλλʼ ὅτε δή ῥʼ Αἴαντε μεταστρεφθέντε κατʼ αὐτοὺςσταίησαν, τῶν δὲ τράπετο χρώς, οὐδέ τις ἔτληπρόσσω ἀΐξας περὶ νεκροῦ δηριάασθαι.ὣς οἵ γʼ ἐμμεμαῶτε νέκυν φέρον ἐκ πολέμοιονῆας ἔπι γλαφυράς· ἐπὶ δὲ πτόλεμος τέτατό σφινἄγριος ἠΰτε πῦρ, τό τʼ ἐπεσσύμενον πόλιν ἀνδρῶνὄρμενον ἐξαίφνης φλεγέθει, μινύθουσι δὲ οἶκοιἐν σέλαϊ μεγάλῳ· τὸ δʼ ἐπιβρέμει ἲς ἀνέμοιο.ὣς μὲν τοῖς ἵππων τε καὶ ἀνδρῶν αἰχμητάωνἀζηχὴς ὀρυμαγδὸς ἐπήϊεν ἐρχομένοισιν·οἳ δʼ ὥς θʼ ἡμίονοι κρατερὸν μένος ἀμφιβαλόντεςἕλκωσʼ ἐξ ὄρεος κατὰ παιπαλόεσσαν ἀταρπὸνἢ δοκὸν ἠὲ δόρυ μέγα νήϊον· ἐν δέ τε θυμὸςτείρεθʼ ὁμοῦ καμάτῳ τε καὶ ἱδρῷ σπευδόντεσσιν·ὣς οἵ γʼ ἐμμεμαῶτε νέκυν φέρον. αὐτὰρ ὄπισθενΑἴαντʼ ἰσχανέτην, ὥς τε πρὼν ἰσχάνει ὕδωρὑλήεις πεδίοιο διαπρύσιον τετυχηκώς,ὅς τε καὶ ἰφθίμων ποταμῶν ἀλεγεινὰ ῥέεθραἴσχει, ἄφαρ δέ τε πᾶσι ῥόον πεδίον δὲ τίθησιπλάζων· οὐδέ τί μιν σθένεϊ ῥηγνῦσι ῥέοντες·ὣς αἰεὶ Αἴαντε μάχην ἀνέεργον ὀπίσσωΤρώων· οἳ δʼ ἅμʼ ἕποντο, δύω δʼ ἐν τοῖσι μάλισταΑἰνείας τʼ Ἀγχισιάδης καὶ φαίδιμος Ἕκτωρ.τῶν δʼ ὥς τε ψαρῶν νέφος ἔρχεται ἠὲ κολοιῶν