τόν ῥα κατὰ ζωστῆρα βάλε ξανθὸς Μενέλαοςἀΐξαντα φόβον δέ, διὰ πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσε·δούπησεν δὲ πεσών· ἀτὰρ Ἀτρεΐδης Μενέλαοςνεκρὸν ὑπʼ ἐκ Τρώων ἔρυσεν μετὰ ἔθνος ἑταίρων.Ἕκτορα δʼ ἐγγύθεν ἱστάμενος ὄτρυνεν ἈπόλλωνΦαίνοπι Ἀσιάδῃ ἐναλίγκιος, ὅς οἱ ἁπάντωνξείνων φίλτατος ἔσκεν Ἀβυδόθι οἰκία ναίων·τῷ μιν ἐεισάμενος προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων·Ἕκτορ τίς κέ σʼ ἔτʼ ἄλλος Ἀχαιῶν ταρβήσειεν;οἷον δὴ Μενέλαον ὑπέτρεσας, ὃς τὸ πάρος γεμαλθακὸς αἰχμητής· νῦν δʼ οἴχεται οἶος ἀείραςνεκρὸν ὑπʼ ἐκ Τρώων, σὸν δʼ ἔκτανε πιστὸν ἑταῖρονἐσθλὸν ἐνὶ προμάχοισι Ποδῆν υἱὸν Ἠετίωνος.ὣς φάτο, τὸν δʼ ἄχεος νεφέλη ἐκάλυψε μέλαινα,βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ.καὶ τότʼ ἄρα Κρονίδης ἕλετʼ αἰγίδα θυσσανόεσσανμαρμαρέην, Ἴδην δὲ κατὰ νεφέεσσι κάλυψεν,