ὣς φάτο, γήθησεν δὲ θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη,ὅττί ῥά οἱ πάμπρωτα θεῶν ἠρήσατο πάντων.ἐν δὲ βίην ὤμοισι καὶ ἐν γούνεσσιν ἔθηκε,καί οἱ μυίης θάρσος ἐνὶ στήθεσσιν ἐνῆκεν,ἥ τε καὶ ἐργομένη μάλα περ χροὸς ἀνδρομέοιοἰσχανάᾳ δακέειν, λαρόν τέ οἱ αἷμʼ ἀνθρώπου·τοίου μιν θάρσευς πλῆσε φρένας ἀμφὶ μελαίνας,βῆ δʼ ἐπὶ Πατρόκλῳ, καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ.ἔσκε δʼ ἐνὶ Τρώεσσι Ποδῆς υἱὸς Ἠετίωνοςἀφνειός τʼ ἀγαθός τε· μάλιστα δέ μιν τίεν Ἕκτωρδήμου, ἐπεί οἱ ἑταῖρος ἔην φίλος εἰλαπιναστής·τόν ῥα κατὰ ζωστῆρα βάλε ξανθὸς Μενέλαοςἀΐξαντα φόβον δέ, διὰ πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσε·δούπησεν δὲ πεσών· ἀτὰρ Ἀτρεΐδης Μενέλαοςνεκρὸν ὑπʼ ἐκ Τρώων ἔρυσεν μετὰ ἔθνος ἑταίρων.Ἕκτορα δʼ ἐγγύθεν ἱστάμενος ὄτρυνεν ἈπόλλωνΦαίνοπι Ἀσιάδῃ ἐναλίγκιος, ὅς οἱ ἁπάντων