ἀνθρώπους ἀνέπαυσεν ἐπὶ χθονί, μῆλα δὲ κήδει,ὣς ἣ πορφυρέῃ νεφέλῃ πυκάσασα ἓ αὐτὴνδύσετʼ Ἀχαιῶν ἔθνος, ἔγειρε δὲ φῶτα ἕκαστον.πρῶτον δʼ Ἀτρέος υἱὸν ἐποτρύνουσα προσηύδαἴφθιμον Μενέλαον· ὃ γάρ ῥά οἱ ἐγγύθεν ἦεν·εἰσαμένη Φοίνικι δέμας καὶ ἀτειρέα φωνήν·σοὶ μὲν δὴ Μενέλαε κατηφείη καὶ ὄνειδοςἔσσεται εἴ κʼ Ἀχιλῆος ἀγαυοῦ πιστὸν ἑταῖροντείχει ὕπο Τρώων ταχέες κύνες ἑλκήσουσιν.ἀλλʼ ἔχεο κρατερῶς, ὄτρυνε δὲ λαὸν ἅπαντα.τὴν δʼ αὖτε προσέειπε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος·Φοῖνιξ ἄττα γεραιὲ παλαιγενές, εἰ γὰρ Ἀθήνηδοίη κάρτος ἐμοί, βελέων δʼ ἀπερύκοι ἐρωήν·τώ κεν ἔγωγʼ ἐθέλοιμι παρεστάμεναι καὶ ἀμύνεινΠατρόκλῳ· μάλα γάρ με θανὼν ἐσεμάσσατο θυμόν.ἀλλʼ Ἕκτωρ πυρὸς αἰνὸν ἔχει μένος, οὐδʼ ἀπολήγειχαλκῷ δηϊόων· τῷ γὰρ Ζεὺς κῦδος ὀπάζει.ὣς φάτο, γήθησεν δὲ θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη,ὅττί ῥά οἱ πάμπρωτα θεῶν ἠρήσατο πάντων.ἐν δὲ βίην ὤμοισι καὶ ἐν γούνεσσιν ἔθηκε,καί οἱ μυίης θάρσος ἐνὶ στήθεσσιν ἐνῆκεν,ἥ τε καὶ ἐργομένη μάλα περ χροὸς ἀνδρομέοιοἰσχανάᾳ δακέειν, λαρόν τέ οἱ αἷμʼ ἀνθρώπου·τοίου μιν θάρσευς πλῆσε φρένας ἀμφὶ μελαίνας,βῆ δʼ ἐπὶ Πατρόκλῳ, καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ.ἔσκε δʼ ἐνὶ Τρώεσσι Ποδῆς υἱὸς Ἠετίωνοςἀφνειός τʼ ἀγαθός τε· μάλιστα δέ μιν τίεν Ἕκτωρδήμου, ἐπεί οἱ ἑταῖρος ἔην φίλος εἰλαπιναστής·τόν ῥα κατὰ ζωστῆρα βάλε ξανθὸς Μενέλαοςἀΐξαντα φόβον δέ, διὰ πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσε·δούπησεν δὲ πεσών· ἀτὰρ Ἀτρεΐδης Μενέλαοςνεκρὸν ὑπʼ ἐκ Τρώων ἔρυσεν μετὰ ἔθνος ἑταίρων.Ἕκτορα δʼ ἐγγύθεν ἱστάμενος ὄτρυνεν ἈπόλλωνΦαίνοπι Ἀσιάδῃ ἐναλίγκιος, ὅς οἱ ἁπάντων