καρπαλίμως μάστιγα καὶ ἡνία λάζετο χερσίν,Αὐτομέδων δʼ ἀπόρουσε· νόησε δὲ φαίδιμος Ἕκτωρ,αὐτίκα δʼ Αἰνείαν προσεφώνεεν ἐγγὺς ἐόντα·Αἰνεία Τρώων βουληφόρε χαλκοχιτώνωνἵππω τώδʼ ἐνόησα ποδώκεος Αἰακίδαοἐς πόλεμον προφανέντε σὺν ἡνιόχοισι κακοῖσι·τώ κεν ἐελποίμην αἱρησέμεν, εἰ σύ γε θυμῷσῷ ἐθέλεις, ἐπεὶ οὐκ ἂν ἐφορμηθέντε γε νῶϊτλαῖεν ἐναντίβιον στάντες μαχέσασθαι Ἄρηϊ.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησεν ἐῢς πάϊς Ἀγχίσαο.τὼ δʼ ἰθὺς βήτην βοέῃς εἰλυμένω ὤμουςαὔῃσι στερεῇσι· πολὺς δʼ ἐπελήλατο χαλκός.τοῖσι δʼ ἅμα Χρομίος τε καὶ Ἄρητος θεοειδὴςἤϊσαν ἀμφότεροι· μάλα δέ σφισιν ἔλπετο θυμὸςαὐτώ τε κτενέειν ἐλάαν τʼ ἐριαύχενας ἵππουςνήπιοι, οὐδʼ ἄρʼ ἔμελλον ἀναιμωτί γε νέεσθαιαὖτις ἀπʼ Αὐτομέδοντος. ὃ δʼ εὐξάμενος Διὶ πατρὶ