πολλὰ δὲ μειλιχίοισι προσηύδα, πολλὰ δʼ ἀρειῇ·τὼ δʼ οὔτʼ ἂψ ἐπὶ νῆας ἐπὶ πλατὺν Ἑλλήσποντονἠθελέτην ἰέναι οὔτʼ ἐς πόλεμον μετʼ Ἀχαιούς,ἀλλʼ ὥς τε στήλη μένει ἔμπεδον, ἥ τʼ ἐπὶ τύμβῳἀνέρος ἑστήκῃ τεθνηότος ἠὲ γυναικός,ὣς μένον ἀσφαλέως περικαλλέα δίφρον ἔχοντεςοὔδει ἐνισκίμψαντε καρήατα· δάκρυα δέ σφιθερμὰ κατὰ βλεφάρων χαμάδις ῥέε μυρομένοισινἡνιόχοιο πόθῳ· θαλερὴ δʼ ἐμιαίνετο χαίτηζεύγλης ἐξεριποῦσα παρὰ ζυγὸν ἀμφοτέρωθεν.μυρομένω δʼ ἄρα τώ γε ἰδὼν ἐλέησε Κρονίων,κινήσας δὲ κάρη προτὶ ὃν μυθήσατο θυμόν·ἆ δειλώ, τί σφῶϊ δόμεν Πηλῆϊ ἄνακτιθνητῷ, ὑμεῖς δʼ ἐστὸν ἀγήρω τʼ ἀθανάτω τε;ἦ ἵνα δυστήνοισι μετʼ ἀνδράσιν ἄλγεʼ ἔχητον;οὐ μὲν γάρ τί πού ἐστιν ὀϊζυρώτερον ἀνδρὸςπάντων, ὅσσά τε γαῖαν ἔπι πνείει τε καὶ ἕρπει.