νόσφιν ἐμαρνάσθην, ἐπεὶ ὣς ἐπετέλλετο Νέστωρὀτρύνων πόλεμον δὲ μελαινάων ἀπὸ νηῶν.τοῖς δὲ πανημερίοις ἔριδος μέγα νεῖκος ὀρώρειἀργαλέης· καμάτῳ δὲ καὶ ἱδρῷ νωλεμὲς αἰεὶγούνατά τε κνῆμαί τε πόδες θʼ ὑπένερθεν ἑκάστουχεῖρές τʼ ὀφθαλμοί τε παλάσσετο μαρναμένοιινἀμφʼ ἀγαθὸν θεράποντα ποδώκεος Αἰακίδαο.ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ ταύροιο βοὸς μεγάλοιο βοείηνλαοῖσιν δώῃ τανύειν μεθύουσαν ἀλοιφῇ·δεξάμενοι δʼ ἄρα τοί γε διαστάντες τανύουσικυκλόσʼ, ἄφαρ δέ τε ἰκμὰς ἔβη, δύνει δέ τʼ ἀλοιφὴπολλῶν ἑλκόντων, τάνυται δέ τε πᾶσα διὰ πρό·ὣς οἵ γʼ ἔνθα καὶ ἔνθα νέκυν ὀλίγῃ ἐνὶ χώρῃεἵλκεον ἀμφότεροι· μάλα δέ σφισιν ἔλπετο θυμὸςΤρωσὶν μὲν ἐρύειν προτὶ Ἴλιον, αὐτὰρ Ἀχαιοῖςνῆας ἔπι γλαφυράς· περὶ δʼ αὐτοῦ μῶλος ὀρώρειἄγριος· οὐδέ κʼ Ἄρης λαοσσόος οὐδέ κʼ Ἀθήνητόν γε ἰδοῦσʼ ὀνόσαιτʼ, οὐδʼ εἰ μάλα μιν χόλος ἵκοι·τοῖον Ζεὺς ἐπὶ Πατρόκλῳ ἀνδρῶν τε καὶ ἵππωνἤματι τῷ ἐτάνυσσε κακὸν πόνον· οὐδʼ ἄρα πώ τιᾔδεε Πάτροκλον τεθνηότα δῖος Ἀχιλλεύς·πολλὸν γὰρ ῥʼ ἀπάνευθε νεῶν μάρναντο θοάωντείχει ὕπο Τρώων· τό μιν οὔ ποτε ἔλπετο θυμῷτεθνάμεν, ἀλλὰ ζωὸν ἐνιχριμφθέντα πύλῃσινἂψ ἀπονοστήσειν, ἐπεὶ οὐδὲ τὸ ἔλπετο πάμπανἐκπέρσειν πτολίεθρον ἄνευ ἕθεν, οὐδὲ σὺν αὐτῷ·πολλάκι γὰρ τό γε μητρὸς ἐπεύθετο νόσφιν ἀκούων,ἥ οἱ ἀπαγγέλλεσκε Διὸς μεγάλοιο νόημα.δὴ τότε γʼ οὔ οἱ ἔειπε κακὸν τόσον ὅσσον ἐτύχθημήτηρ, ὅττί ῥά οἱ πολὺ φίλτατος ὤλεθʼ ἑταῖρος.οἳ δʼ αἰεὶ περὶ νεκρὸν ἀκαχμένα δούρατʼ ἔχοντεςνωλεμὲς ἐγχρίμπτοντο καὶ ἀλλήλους ἐνάριζον·ὧδε δέ τις εἴπεσκεν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων·ὦ φίλοι οὐ μὰν ἧμιν ἐϋκλεὲς ἀπονέεσθαινῆας ἔπι γλαφυράς, ἀλλʼ αὐτοῦ γαῖα μέλαιναπᾶσι χάνοι· τό κεν ἧμιν ἄφαρ πολὺ κέρδιον εἴηεἰ τοῦτον Τρώεσσι μεθήσομεν ἱπποδάμοισινἄστυ πότι σφέτερον ἐρύσαι καὶ κῦδος ἀρέσθαι.ὣς δέ τις αὖ Τρώων μεγαθύμων αὐδήσασκεν·ὦ φίλοι, εἰ καὶ μοῖρα παρʼ ἀνέρι τῷδε δαμῆναιπάντας ὁμῶς, μή πώ τις ἐρωείτω πολέμοιο.ὣς ἄρα τις εἴπεσκε, μένος δʼ ὄρσασκεν ἑκάστου.ὣς οἳ μὲν μάρναντο, σιδήρειος δʼ ὀρυμαγδὸςχάλκεον οὐρανὸν ἷκε διʼ αἰθέρος ἀτρυγέτοιο·ἵπποι δʼ Αἰακίδαο μάχης ἀπάνευθεν ἐόντεςκλαῖον, ἐπεὶ δὴ πρῶτα πυθέσθην ἡνιόχοιοἐν κονίῃσι πεσόντος ὑφʼ Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο.ἦ μὰν Αὐτομέδων Διώρεος ἄλκιμος υἱὸςπολλὰ μὲν ἂρ μάστιγι θοῇ ἐπεμαίετο θείνων,πολλὰ δὲ μειλιχίοισι προσηύδα, πολλὰ δʼ ἀρειῇ·τὼ δʼ οὔτʼ ἂψ ἐπὶ νῆας ἐπὶ πλατὺν Ἑλλήσποντονἠθελέτην ἰέναι οὔτʼ ἐς πόλεμον μετʼ Ἀχαιούς,ἀλλʼ ὥς τε στήλη μένει ἔμπεδον, ἥ τʼ ἐπὶ τύμβῳἀνέρος ἑστήκῃ τεθνηότος ἠὲ γυναικός,ὣς μένον ἀσφαλέως περικαλλέα δίφρον ἔχοντεςοὔδει ἐνισκίμψαντε καρήατα· δάκρυα δέ σφιθερμὰ κατὰ βλεφάρων χαμάδις ῥέε μυρομένοισινἡνιόχοιο πόθῳ· θαλερὴ δʼ ἐμιαίνετο χαίτηζεύγλης ἐξεριποῦσα παρὰ ζυγὸν ἀμφοτέρωθεν.μυρομένω δʼ ἄρα τώ γε ἰδὼν ἐλέησε Κρονίων,κινήσας δὲ κάρη προτὶ ὃν μυθήσατο θυμόν·ἆ δειλώ, τί σφῶϊ δόμεν Πηλῆϊ ἄνακτιθνητῷ, ὑμεῖς δʼ ἐστὸν ἀγήρω τʼ ἀθανάτω τε;ἦ ἵνα δυστήνοισι μετʼ ἀνδράσιν ἄλγεʼ ἔχητον;οὐ μὲν γάρ τί πού ἐστιν ὀϊζυρώτερον ἀνδρὸςπάντων, ὅσσά τε γαῖαν ἔπι πνείει τε καὶ ἕρπει.ἀλλʼ οὐ μὰν ὑμῖν γε καὶ ἅρμασι δαιδαλέοισινἝκτωρ Πριαμίδης ἐποχήσεται· οὐ γὰρ ἐάσω.ἦ οὐχ ἅλις ὡς καὶ τεύχεʼ ἔχει καὶ ἐπεύχεται αὔτως;σφῶϊν δʼ ἐν γούνεσσι βαλῶ μένος ἠδʼ ἐνὶ θυμῷ,ὄφρα καὶ Αὐτομέδοντα σαώσετον ἐκ πολέμοιονῆας ἔπι γλαφυράς· ἔτι γάρ σφισι κῦδος ὀρέξωκτείνειν, εἰς ὅ κε νῆας ἐϋσσέλμους ἀφίκωνταιδύῃ τʼ ἠέλιος καὶ ἐπὶ κνέφας ἱερὸν ἔλθῃ·ὣς εἰπὼν ἵπποισιν ἐνέπνευσεν μένος ἠΰ.τὼ δʼ ἀπὸ χαιτάων κονίην οὖδας δὲ βαλόντεῥίμφα φέρον θοὸν ἅρμα μετὰ Τρῶας καὶ Ἀχαιούς.τοῖσι δʼ ἐπʼ Αὐτομέδων μάχετʼ ἀχνύμενός περ ἑταίρουἵπποις ἀΐσσων ὥς τʼ αἰγυπιὸς μετὰ χῆνας·ῥέα μὲν γὰρ φεύγεσκεν ὑπʼ ἐκ Τρώων ὀρυμαγδοῦ,ῥεῖα δʼ ἐπαΐξασκε πολὺν καθʼ ὅμιλον ὀπάζων.ἀλλʼ οὐχ ᾕρει φῶτας ὅτε σεύαιτο διώκειν·οὐ γάρ πως ἦν οἶον ἐόνθʼ ἱερῷ ἐνὶ δίφρῳἔγχει ἐφορμᾶσθαι καὶ ἐπίσχειν ὠκέας ἵππους.ὀψὲ δὲ δή μιν ἑταῖρος ἀνὴρ ἴδεν ὀφθαλμοῖσινἈλκιμέδων υἱὸς Λαέρκεος Αἱμονίδαο·στῆ δʼ ὄπιθεν δίφροιο καὶ Αὐτομέδοντα προσηύδα·Αὐτόμεδον, τίς τοί νυ θεῶν νηκερδέα βουλὴνἐν στήθεσσιν ἔθηκε, καὶ ἐξέλετο φρένας ἐσθλάς;οἷον πρὸς Τρῶας μάχεαι πρώτῳ ἐν ὁμίλῳ