ἄνδρες ἐπακτῆρες· ὃ δέ τε σθένεϊ βλεμεαίνει,πᾶν δέ τʼ ἐπισκύνιον κάτω ἕλκεται ὄσσε καλύπτων·ὣς Αἴας περὶ Πατρόκλῳ ἥρωϊ βεβήκει.Ἀτρεΐδης δʼ ἑτέρωθεν ἀρηΐφιλος Μενέλαοςἑστήκει, μέγα πένθος ἐνὶ στήθεσσιν ἀέξων.Γλαῦκος δʼ Ἱππολόχοιο πάϊς Λυκίων ἀγὸς ἀνδρῶνἝκτορʼ ὑπόδρα ἰδὼν χαλεπῷ ἠνίπαπε μύθῳ·Ἕκτορ εἶδος ἄριστε μάχης ἄρα πολλὸν ἐδεύεο.ἦ σʼ αὔτως κλέος ἐσθλὸν ἔχει φύξηλιν ἐόντα.φράζεο νῦν ὅππως κε πόλιν καὶ ἄστυ σαώσῃςοἶος σὺν λαοῖς τοὶ Ἰλίῳ ἐγγεγάασιν·οὐ γάρ τις Λυκίων γε μαχησόμενος Δαναοῖσινεἶσι περὶ πτόλιος, ἐπεὶ οὐκ ἄρα τις χάρις ἦενμάρνασθαι δηΐοισιν ἐπʼ ἀνδράσι νωλεμὲς αἰεί.πῶς κε σὺ χείρονα φῶτα σαώσειας μεθʼ ὅμιλονσχέτλιʼ, ἐπεὶ Σαρπηδόνʼ ἅμα ξεῖνον καὶ ἑταῖρονκάλλιπες Ἀργείοισιν ἕλωρ καὶ κύρμα γενέσθαι,ὅς τοι πόλλʼ ὄφελος γένετο πτόλεΐ τε καὶ αὐτῷζωὸς ἐών· νῦν δʼ οὔ οἱ ἀλαλκέμεναι κύνας ἔτλης.τὼ νῦν εἴ τις ἐμοὶ Λυκίων ἐπιπείσεται ἀνδρῶνοἴκαδʼ ἴμεν, Τροίῃ δὲ πεφήσεται αἰπὺς ὄλεθρος.εἰ γὰρ νῦν Τρώεσσι μένος πολυθαρσὲς ἐνείηἄτρομον, οἷόν τʼ ἄνδρας ἐσέρχεται οἳ περὶ πάτρηςἀνδράσι δυσμενέεσσι πόνον καὶ δῆριν ἔθεντο,αἶψά κε Πάτροκλον ἐρυσαίμεθα Ἴλιον εἴσω.εἰ δʼ οὗτος προτὶ ἄστυ μέγα Πριάμοιο ἄνακτοςἔλθοι τεθνηὼς καί μιν ἐρυσαίμεθα χάρμης,αἶψά κεν Ἀργεῖοι Σαρπηδόνος ἔντεα καλὰλύσειαν, καί κʼ αὐτὸν ἀγοίμεθα Ἴλιον εἴσω·τοίου γὰρ θεράπων πέφατʼ ἀνέρος, ὃς μέγʼ ἄριστοςἈργείων παρὰ νηυσὶ καὶ ἀγχέμαχοι θεράποντες.ἀλλὰ σύ γʼ Αἴαντος μεγαλήτορος οὐκ ἐτάλασσαςστήμεναι ἄντα κατʼ ὄσσε ἰδὼν δηΐων ἐν ἀϋτῇ,οὐδʼ ἰθὺς μαχέσασθαι, ἐπεὶ σέο φέρτερός ἐστι.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·Γλαῦκε τί ἢ δὲ σὺ τοῖος ἐὼν ὑπέροπλον ἔειπες;ὢ πόποι ἦ τʼ ἐφάμην σὲ περὶ φρένας ἔμμεναι ἄλλωντῶν ὅσσοι Λυκίην ἐριβώλακα ναιετάουσι·νῦν δέ σευ ὠνοσάμην πάγχυ φρένας οἷον ἔειπες,ὅς τέ με φῂς Αἴαντα πελώριον οὐχ ὑπομεῖναι.οὔ τοι ἐγὼν ἔρριγα μάχην οὐδὲ κτύπον ἵππων·ἀλλʼ αἰεί τε Διὸς κρείσσων νόος αἰγιόχοιο,ὅς τε καὶ ἄλκιμον ἄνδρα φοβεῖ καὶ ἀφείλετο νίκηνῥηϊδίως, ὁτὲ δʼ αὐτὸς ἐποτρύνει μαχέσασθαι.ἀλλʼ ἄγε δεῦρο πέπον, παρʼ ἔμʼ ἵστασο καὶ ἴδε ἔργον,ἠὲ πανημέριος κακὸς ἔσσομαι, ὡς ἀγορεύεις,ἦ τινα καὶ Δαναῶν ἀλκῆς μάλα περ μεμαῶτασχήσω ἀμυνέμεναι περὶ Πατρόκλοιο θανόντος.ὣς εἰπὼν Τρώεσσιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας·Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι ἀγχιμαχηταί,ἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς,ὄφρʼ ἂν ἐγὼν Ἀχιλῆος ἀμύμονος ἔντεα δύωκαλά, τὰ Πατρόκλοιο βίην ἐνάριξα κατακτάς.ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη κορυθαίολος Ἕκτωρδηΐου ἐκ πολέμοιο· θέων δʼ ἐκίχανεν ἑταίρουςὦκα μάλʼ οὔ πω τῆλε ποσὶ κραιπνοῖσι μετασπών,οἳ προτὶ ἄστυ φέρον κλυτὰ τεύχεα Πηλεΐωνος.στὰς δʼ ἀπάνευθε μάχης πολυδακρύου ἔντεʼ ἄμειβεν·ἤτοι ὃ μὲν τὰ ἃ δῶκε φέρειν προτὶ Ἴλιον ἱρὴνΤρωσὶ φιλοπτολέμοισιν, ὃ δʼ ἄμβροτα τεύχεα δῦνεΠηλεΐδεω Ἀχιλῆος ἅ οἱ θεοὶ Οὐρανίωνεςπατρὶ φίλῳ ἔπορον· ὃ δʼ ἄρα ᾧ παιδὶ ὄπασσεγηράς· ἀλλʼ οὐχ υἱὸς ἐν ἔντεσι πατρὸς ἐγήρα.τὸν δʼ ὡς οὖν ἀπάνευθεν ἴδεν νεφεληγερέτα Ζεὺςτεύχεσι Πηλεΐδαο κορυσσόμενον θείοιο,κινήσας ῥα κάρη προτὶ ὃν μυθήσατο θυμόν·ἆ δείλʼ οὐδέ τί τοι θάνατος καταθύμιός ἐστινὃς δή τοι σχεδὸν εἶσι· σὺ δʼ ἄμβροτα τεύχεα δύνειςἀνδρὸς ἀριστῆος, τόν τε τρομέουσι καὶ ἄλλοι·τοῦ δὴ ἑταῖρον ἔπεφνες ἐνηέα τε κρατερόν τε,τεύχεα δʼ οὐ κατὰ κόσμον ἀπὸ κρατός τε καὶ ὤμωνεἵλευ· ἀτάρ τοι νῦν γε μέγα κράτος ἐγγυαλίξω,τῶν ποινὴν ὅ τοι οὔ τι μάχης ἐκνοστήσαντιδέξεται Ἀνδρομάχη κλυτὰ τεύχεα Πηλεΐωνος.ἦ καὶ κυανέῃσιν ἐπʼ ὀφρύσι νεῦσε Κρονίων.Ἕκτορι δʼ ἥρμοσε τεύχεʼ ἐπὶ χροΐ, δῦ δέ μιν Ἄρηςδεινὸς ἐνυάλιος, πλῆσθεν δʼ ἄρα οἱ μέλεʼ ἐντὸςἀλκῆς καὶ σθένεος· μετὰ δὲ κλειτοὺς ἐπικούρουςβῆ ῥα μέγα ἰάχων· ἰνδάλλετο δέ σφισι πᾶσιτεύχεσι λαμπόμενος μεγαθύμου Πηλεΐωνος.ὄτρυνεν δὲ ἕκαστον ἐποιχόμενος ἐπέεσσιΜέσθλην τε Γλαῦκόν τε Μέδοντά τε Θερσίλοχόν τεἈστεροπαῖόν τε Δεισήνορά θʼ Ἱππόθοόν τεΦόρκυν τε Χρομίον τε καὶ Ἔννομον οἰωνιστήν·τοὺς ὅ γʼ ἐποτρύνων ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·κέκλυτε μυρία φῦλα περικτιόνων ἐπικούρων·οὐ γὰρ ἐγὼ πληθὺν διζήμενος οὐδὲ χατίζωνἐνθάδʼ ἀφʼ ὑμετέρων πολίων ἤγειρα ἕκαστον,ἀλλʼ ἵνα μοι Τρώων ἀλόχους καὶ νήπια τέκναπροφρονέως ῥύοισθε φιλοπτολέμων ὑπʼ Ἀχαιῶν.τὰ φρονέων δώροισι κατατρύχω καὶ ἐδωδῇλαούς, ὑμέτερον δὲ ἑκάστου θυμὸν ἀέξω.τώ τις νῦν ἰθὺς τετραμμένος ἢ ἀπολέσθωἠὲ σαωθήτω· ἣ γὰρ πολέμου ὀαριστύς.ὃς δέ κε Πάτροκλον καὶ τεθνηῶτά περ ἔμπηςΤρῶας ἐς ἱπποδάμους ἐρύσῃ, εἴξῃ δέ οἱ Αἴας,ἥμισυ τῷ ἐνάρων ἀποδάσσομαι, ἥμισυ δʼ αὐτὸςἕξω ἐγώ· τὸ δέ οἱ κλέος ἔσσεται ὅσσον ἐμοί περ.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἰθὺς Δαναῶν βρίσαντες ἔβησανδούρατʼ ἀνασχόμενοι· μάλα δέ σφισιν ἔλπετο θυμὸςνεκρὸν ὑπʼ Αἴαντος ἐρύειν Τελαμωνιάδαονήπιοι· ἦ τε πολέσσιν ἐπʼ αὐτῷ θυμὸν ἀπηύρα.καὶ τότʼ ἄρʼ Αἴας εἶπε βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον·ὦ πέπον ὦ Μενέλαε διοτρεφὲς οὐκέτι νῶϊἔλπομαι αὐτώ περ νοστησέμεν ἐκ πολέμοιο.οὔ τι τόσον νέκυος περιδείδια Πατρόκλοιο,ὅς κε τάχα Τρώων κορέει κύνας ἠδʼ οἰωνούς,ὅσσον ἐμῇ κεφαλῇ περιδείδια μή τι πάθῃσι,καὶ σῇ, ἐπεὶ πολέμοιο νέφος περὶ πάντα καλύπτειἝκτωρ, ἡμῖν δʼ αὖτʼ ἀναφαίνεται αἰπὺς ὄλεθρος.ἀλλʼ ἄγʼ ἀριστῆας Δαναῶν κάλει, ἤν τις ἀκούσῃ.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαος,ἤϋσεν δὲ διαπρύσιον Δαναοῖσι γεγωνώς·ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςοἵ τε παρʼ Ἀτρεΐδῃς Ἀγαμέμνονι καὶ Μενελάῳδήμια πίνουσιν καὶ σημαίνουσιν ἕκαστοςλαοῖς· ἐκ δὲ Διὸς τιμὴ καὶ κῦδος ὀπηδεῖ.ἀργαλέον δέ μοί ἐστι διασκοπιᾶσθαι ἕκαστονἡγεμόνων· τόσση γὰρ ἔρις πολέμοιο δέδηεν·ἀλλά τις αὐτὸς ἴτω, νεμεσιζέσθω δʼ ἐνὶ θυμῷΠάτροκλον Τρῳῇσι κυσὶν μέλπηθρα γενέσθαι.ὣς ἔφατʼ, ὀξὺ δʼ ἄκουσεν Ὀϊλῆος ταχὺς Αἴας·πρῶτος δʼ ἀντίος ἦλθε θέων ἀνὰ δηϊοτῆτα,τὸν δὲ μετʼ Ἰδομενεὺς καὶ ὀπάων ἸδομενῆοςΜηριόνης ἀτάλαντος Ἐνυαλίῳ ἀνδρειφόντῃ.τῶν δʼ ἄλλων τίς κεν ᾗσι φρεσὶν οὐνόματʼ εἴποι,ὅσσοι δὴ μετόπισθε μάχην ἤγειραν Ἀχαιῶν;Τρῶες δὲ προὔτυψαν ἀολλέες· ἦρχε δʼ ἄρʼ Ἕκτωρ.ὡς δʼ ὅτʼ ἐπὶ προχοῇσι διιπετέος ποταμοῖοβέβρυχεν μέγα κῦμα ποτὶ ῥόον, ἀμφὶ δέ τʼ ἄκραιἠϊόνες βοόωσιν ἐρευγομένης ἁλὸς ἔξω,τόσσῃ ἄρα Τρῶες ἰαχῇ ἴσαν. αὐτὰρ Ἀχαιοὶἕστασαν ἀμφὶ Μενοιτιάδῃ ἕνα θυμὸν ἔχοντεςφραχθέντες σάκεσιν χαλκήρεσιν· ἀμφὶ δʼ ἄρά σφιλαμπρῇσιν κορύθεσσι Κρονίων ἠέρα πολλὴνχεῦʼ, ἐπεὶ οὐδὲ Μενοιτιάδην ἔχθαιρε πάρος γε,ὄφρα ζωὸς ἐὼν θεράπων ἦν Αἰακίδαο·μίσησεν δʼ ἄρα μιν δηΐων κυσὶ κύρμα γενέσθαιΤρῳῇσιν· τὼ καί οἱ ἀμυνέμεν ὦρσεν ἑταίρους.ὦσαν δὲ πρότεροι Τρῶες ἑλίκωπας Ἀχαιούς·