εἰ δέ που Αἴαντός γε βοὴν ἀγαθοῖο πυθοίμην,ἄμφω κʼ αὖτις ἰόντες ἐπιμνησαίμεθα χάρμηςκαὶ πρὸς δαίμονά περ, εἴ πως ἐρυσαίμεθα νεκρὸνΠηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ· κακῶν δέ κε φέρτατον εἴη.εἷος ὁ ταῦθʼ ὅρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸντόφρα δʼ ἐπὶ Τρώων στίχες ἤλυθον· ἦρχε δʼ ἄρʼ Ἕκτωρ.αὐτὰρ ὅ γʼ ἐξοπίσω ἀνεχάζετο, λεῖπε δὲ νεκρὸνἐντροπαλιζόμενος ὥς τε λὶς ἠϋγένειος,ὅν ῥα κύνες τε καὶ ἄνδρες ἀπὸ σταθμοῖο δίωνταιἔγχεσι καὶ φωνῇ· τοῦ δʼ ἐν φρεσὶν ἄλκιμον ἦτορπαχνοῦται, ἀέκων δέ τʼ ἔβη ἀπὸ μεσσαύλοιο·ὣς ἀπὸ Πατρόκλοιο κίε ξανθὸς Μενέλαος.στῆ δὲ μεταστρεφθεὶς ἐπεὶ ἵκετο ἔθνος ἑταίρωνπαπταίνων Αἴαντα μέγαν Τελαμώνιον υἱόν.τὸν δὲ μάλʼ αἶψʼ ἐνόησε μάχης ἐπʼ ἀριστερὰ πάσηςθαρσύνονθʼ ἑτάρους καὶ ἐποτρύνοντα μάχεσθαι·θεσπέσιον γάρ σφιν φόβον ἔμβαλε Φοῖβος Ἀπόλλων·βῆ δὲ θέειν, εἶθαρ δὲ παριστάμενος ἔπος ηὔδα.Αἶαν δεῦρο πέπον, περὶ Πατρόκλοιο θανόντοςσπεύσομεν, αἴ κε νέκυν περ Ἀχιλλῆϊ προφέρωμενγυμνόν· ἀτὰρ τά γε τεύχεʼ ἔχει κορυθαίολος Ἕκτωρ.ὣς ἔφατʼ, Αἴαντι δὲ δαΐφρονι θυμὸν ὄρινε·βῆ δὲ διὰ προμάχων, ἅμα δὲ ξανθὸς Μενέλαος.Ἕκτωρ μὲν Πάτροκλον ἐπεὶ κλυτὰ τεύχεʼ ἀπηύρα,ἕλχʼ ἵνʼ ἀπʼ ὤμοιιν κεφαλὴν τάμοι ὀξέϊ χαλκῷ,τὸν δὲ νέκυν Τρῳῇσιν ἐρυσσάμενος κυσὶ δοίη.Αἴας δʼ ἐγγύθεν ἦλθε φέρων σάκος ἠΰτε πύργον·Ἕκτωρ δʼ ἂψ ἐς ὅμιλον ἰὼν ἀνεχάζεθʼ ἑταίρων,ἐς δίφρον δʼ ἀνόρουσε· δίδου δʼ ὅ γε τεύχεα καλὰΤρωσὶ φέρειν προτὶ ἄστυ, μέγα κλέος ἔμμεναι αὐτῷ.Αἴας δʼ ἀμφὶ Μενοιτιάδῃ σάκος εὐρὺ καλύψαςἑστήκει ὥς τίς τε λέων περὶ οἷσι τέκεσσιν,ᾧ ῥά τε νήπιʼ ἄγοντι συναντήσωνται ἐν ὕλῃἄνδρες ἐπακτῆρες· ὃ δέ τε σθένεϊ βλεμεαίνει,