Τρωϊάδας δὲ γυναῖκας ἐλεύθερον ἦμαρ ἀπούραςἄξειν ἐν νήεσσι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαννήπιε· τάων δὲ πρόσθʼ Ἕκτορος ὠκέες ἵπποιποσσὶν ὀρωρέχαται πολεμίζειν· ἔγχεϊ δʼ αὐτὸςΤρωσὶ φιλοπτολέμοισι μεταπρέπω, ὅ σφιν ἀμύνωἦμαρ ἀναγκαῖον· σὲ δέ τʼ ἐνθάδε γῦπες ἔδονται.ἆ δείλʼ, οὐδέ τοι ἐσθλὸς ἐὼν χραίσμησεν Ἀχιλλεύς,ὅς πού τοι μάλα πολλὰ μένων ἐπετέλλετʼ ἰόντι·μή μοι πρὶν ἰέναι Πατρόκλεες ἱπποκέλευθενῆας ἔπι γλαφυρὰς πρὶν Ἕκτορος ἀνδροφόνοιοαἱματόεντα χιτῶνα περὶ στήθεσσι δαΐξαι.ὥς πού σε προσέφη, σοὶ δὲ φρένας ἄφρονι πεῖθε.τὸν δʼ ὀλιγοδρανέων προσέφης Πατρόκλεες ἱππεῦ·ἤδη νῦν Ἕκτορ μεγάλʼ εὔχεο· σοὶ γὰρ ἔδωκενίκην Ζεὺς Κρονίδης καὶ Ἀπόλλων, οἵ με δάμασσανῥηιδίως· αὐτοὶ γὰρ ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἕλοντο.τοιοῦτοι δʼ εἴ πέρ μοι ἐείκοσιν ἀντεβόλησαν,πάντές κʼ αὐτόθʼ ὄλοντο ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ δαμέντες.ἀλλά με μοῖρʼ ὀλοὴ καὶ Λητοῦς ἔκτανεν υἱός,ἀνδρῶν δʼ Εὔφορβος· σὺ δέ με τρίτος ἐξεναρίζεις.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν·οὔ θην οὐδʼ αὐτὸς δηρὸν βέῃ, ἀλλά τοι ἤδηἄγχι παρέστηκεν θάνατος καὶ μοῖρα κραταιὴχερσὶ δαμέντʼ Ἀχιλῆος ἀμύμονος Αἰακίδαο.ὣς ἄρα μιν εἰπόντα τέλος θανάτοιο κάλυψε·ψυχὴ δʼ ἐκ ῥεθέων πταμένη Ἄϊδος δὲ βεβήκειὃν πότμον γοόωσα λιποῦσʼ ἀνδροτῆτα καὶ ἥβην.τὸν καὶ τεθνηῶτα προσηύδα φαίδιμος Ἕκτωρ·Πατρόκλεις τί νύ μοι μαντεύεαι αἰπὺν ὄλεθρον;τίς δʼ οἶδʼ εἴ κʼ Ἀχιλεὺς Θέτιδος πάϊς ἠϋκόμοιοφθήῃ ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ τυπεὶς ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσαι;ὣς ἄρα φωνήσας δόρυ χάλκεον ἐξ ὠτειλῆςεἴρυσε λὰξ προσβάς, τὸν δʼ ὕπτιον ὦσʼ ἀπὸ δουρός.αὐτίκα δὲ ξὺν δουρὶ μετʼ Αὐτομέδοντα βεβήκειἀντίθεον θεράποντα ποδώκεος Αἰακίδαο·ἵετο γὰρ βαλέειν· τὸν δʼ ἔκφερον ὠκέες ἵπποιἄμβροτοι, οὓς Πηλῆϊ θεοὶ δόσαν ἀγλαὰ δῶρα.

οὐδʼ ἔλαθʼ Ἀτρέος υἱὸν ἀρηΐφιλον ΜενέλαονΠάτροκλος Τρώεσσι δαμεὶς ἐν δηϊοτῆτι.βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ,ἀμφὶ δʼ ἄρʼ αὐτῷ βαῖνʼ ὥς τις περὶ πόρτακι μήτηρπρωτοτόκος κινυρὴ οὐ πρὶν εἰδυῖα τόκοιο·ὣς περὶ Πατρόκλῳ βαῖνε ξανθὸς Μενέλαος.πρόσθε δέ οἱ δόρυ τʼ ἔσχε καὶ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην,τὸν κτάμεναι μεμαὼς ὅς τις τοῦ γʼ ἀντίος ἔλθοι.οὐδʼ ἄρα Πάνθου υἱὸς ἐϋμμελίης ἀμέλησεΠατρόκλοιο πεσόντος ἀμύμονος· ἄγχι δʼ ἄρʼ αὐτοῦἔστη, καὶ προσέειπεν ἀρηΐφιλον Μενέλαον·Ἀτρεΐδη Μενέλαε διοτρεφὲς ὄρχαμε λαῶνχάζεο, λεῖπε δὲ νεκρόν, ἔα δʼ ἔναρα βροτόεντα·οὐ γάρ τις πρότερος Τρώων κλειτῶν τʼ ἐπικούρωνΠάτροκλον βάλε δουρὶ κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην·τώ με ἔα κλέος ἐσθλὸν ἐνὶ Τρώεσσιν ἀρέσθαι,μή σε βάλω, ἀπὸ δὲ μελιηδέα θυμὸν ἕλωμαι.τὸν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη ξανθὸς Μενέλαος·Ζεῦ πάτερ οὐ μὲν καλὸν ὑπέρβιον εὐχετάασθαι.οὔτʼ οὖν παρδάλιος τόσσον μένος οὔτε λέοντοςοὔτε συὸς κάπρου ὀλοόφρονος, οὗ τε μέγιστοςθυμὸς ἐνὶ στήθεσσι περὶ σθένεϊ βλεμεαίνει,ὅσσον Πάνθου υἷες ἐϋμμελίαι φρονέουσιν.οὐδὲ μὲν οὐδὲ βίη Ὑπερήνορος ἱπποδάμοιοἧς ἥβης ἀπόνηθʼ, ὅτε μʼ ὤνατο καί μʼ ὑπέμεινεκαί μʼ ἔφατʼ ἐν Δαναοῖσιν ἐλέγχιστον πολεμιστὴνἔμμεναι· οὐδέ ἕ φημι πόδεσσί γε οἷσι κιόνταεὐφρῆναι ἄλοχόν τε φίλην κεδνούς τε τοκῆας.ὥς θην καὶ σὸν ἐγὼ λύσω μένος εἴ κέ μευ ἄνταστήῃς· ἀλλά σʼ ἔγωγʼ ἀναχωρήσαντα κελεύωἐς πληθὺν ἰέναι, μηδʼ ἀντίος ἵστασʼ ἐμεῖοπρίν τι κακὸν παθέειν· ῥεχθὲν δέ τε νήπιος ἔγνω.ὣς φάτο, τὸν δʼ οὐ πεῖθεν· ἀμειβόμενος δὲ προσηύδα·νῦν μὲν δὴ Μενέλαε διοτρεφὲς ἦ μάλα τείσειςγνωτὸν ἐμὸν τὸν ἔπεφνες, ἐπευχόμενος δʼ ἀγορεύεις,χήρωσας δὲ γυναῖκα μυχῷ θαλάμοιο νέοιο,ἀρητὸν δὲ τοκεῦσι γόον καὶ πένθος ἔθηκας.ἦ κέ σφιν δειλοῖσι γόου κατάπαυμα γενοίμηνεἴ κεν ἐγὼ κεφαλήν τε τεὴν καὶ τεύχεʼ ἐνείκαςΠάνθῳ ἐν χείρεσσι βάλω καὶ Φρόντιδι δίῃ.ἀλλʼ οὐ μὰν ἔτι δηρὸν ἀπείρητος πόνος ἔσταιοὐδʼ ἔτʼ ἀδήριτος ἤτʼ ἀλκῆς ἤτε φόβοιο.ὣς εἰπὼν οὔτησε κατʼ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην·οὐδʼ ἔρρηξεν χαλκός, ἀνεγνάμφθη δέ οἱ αἰχμὴἀσπίδʼ ἐνὶ κρατερῇ· ὃ δὲ δεύτερος ὄρνυτο χαλκῷἈτρεΐδης Μενέλαος ἐπευξάμενος Διὶ πατρί·ἂψ δʼ ἀναχαζομένοιο κατὰ στομάχοιο θέμεθλανύξʼ, ἐπὶ δʼ αὐτὸς ἔρεισε βαρείῃ χειρὶ πιθήσας·ἀντικρὺ δʼ ἁπαλοῖο διʼ αὐχένος ἤλυθʼ ἀκωκή,δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.αἵματί οἱ δεύοντο κόμαι Χαρίτεσσιν ὁμοῖαιπλοχμοί θʼ, οἳ χρυσῷ τε καὶ ἀργύρῳ ἐσφήκωντο.οἷον δὲ τρέφει ἔρνος ἀνὴρ ἐριθηλὲς ἐλαίηςχώρῳ ἐν οἰοπόλῳ, ὅθʼ ἅλις ἀναβέβροχεν ὕδωρ,καλὸν τηλεθάον· τὸ δέ τε πνοιαὶ δονέουσιπαντοίων ἀνέμων, καί τε βρύει ἄνθεϊ λευκῷ·ἐλθὼν δʼ ἐξαπίνης ἄνεμος σὺν λαίλαπι πολλῇβόθρου τʼ ἐξέστρεψε καὶ ἐξετάνυσσʼ ἐπὶ γαίῃ·τοῖον Πάνθου υἱὸν ἐϋμμελίην ΕὔφορβονἈτρεΐδης Μενέλαος ἐπεὶ κτάνε τεύχεʼ ἐσύλα.ὡς δʼ ὅτε τίς τε λέων ὀρεσίτροφος ἀλκὶ πεποιθὼςβοσκομένης ἀγέλης βοῦν ἁρπάσῃ ἥ τις ἀρίστη·τῆς δʼ ἐξ αὐχένʼ ἔαξε λαβὼν κρατεροῖσιν ὀδοῦσιπρῶτον, ἔπειτα δέ θʼ αἷμα καὶ ἔγκατα πάντα λαφύσσειδῃῶν· ἀμφὶ δὲ τόν γε κύνες τʼ ἄνδρές τε νομῆεςπολλὰ μάλʼ ἰύζουσιν ἀπόπροθεν οὐδʼ ἐθέλουσινἀντίον ἐλθέμεναι· μάλα γὰρ χλωρὸν δέος αἱρεῖ·ὣς τῶν οὔ τινι θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἐτόλμαἀντίον ἐλθέμεναι Μενελάου κυδαλίμοιο.ἔνθά κε ῥεῖα φέροι κλυτὰ τεύχεα ΠανθοΐδαοἈτρεΐδης, εἰ μή οἱ ἀγάσσατο Φοῖβος Ἀπόλλων,ὅς ῥά οἱ Ἕκτορʼ ἐπῶρσε θοῷ ἀτάλαντον Ἄρηϊἀνέρι εἰσάμενος Κικόνων ἡγήτορι Μέντῃ·καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἕκτορ νῦν σὺ μὲν ὧδε θέεις ἀκίχητα διώκωνἵππους Αἰακίδαο δαΐφρονος· οἳ δʼ ἀλεγεινοὶἀνδράσι γε θνητοῖσι δαμήμεναι ἠδʼ ὀχέεσθαιἄλλῳ γʼ ἢ Ἀχιλῆϊ, τὸν ἀθανάτη τέκε μήτηρ.τόφρα δέ τοι Μενέλαος ἀρήϊος Ἀτρέος υἱὸςΠατρόκλῳ περιβὰς Τρώων τὸν ἄριστον ἔπεφνεΠανθοΐδην Εὔφορβον, ἔπαυσε δὲ θούριδος ἀλκῆς.ὣς εἰπὼν ὃ μὲν αὖτις ἔβη θεὸς ἂμ πόνον ἀνδρῶν,Ἕκτορα δʼ αἰνὸν ἄχος πύκασε φρένας ἀμφὶ μελαίνας·πάπτηνεν δʼ ἄρʼ ἔπειτα κατὰ στίχας, αὐτίκα δʼ ἔγνωτὸν μὲν ἀπαινύμενον κλυτὰ τεύχεα, τὸν δʼ ἐπὶ γαίῃκείμενον· ἔρρει δʼ αἷμα κατʼ οὐταμένην ὠτειλήν.βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷὀξέα κεκλήγων φλογὶ εἴκελος Ἡφαίστοιοἀσβέστῳ· οὐδʼ υἱὸν λάθεν Ἀτρέος ὀξὺ βοήσας·ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·