ἐλθὼν ἐκ βελέων Σαρπηδόνα, καί μιν ἔπειταπολλὸν ἀπὸ πρὸ φέρων λοῦσον ποταμοῖο ῥοῇσιχρῖσόν τʼ ἀμβροσίῃ, περὶ δʼ ἄμβροτα εἵματα ἕσσον·πέμπε δέ μιν πομποῖσιν ἅμα κραιπνοῖσι φέρεσθαιὕπνῳ καὶ θανάτῳ διδυμάοσιν, οἵ ῥά μιν ὦκαθήσουσʼ ἐν Λυκίης εὐρείης πίονι δήμῳ,ἔνθά ἑ ταρχύσουσι κασίγνητοί τε ἔται τετύμβῳ τε στήλῃ τε· τὸ γὰρ γέρας ἐστὶ θανόντων.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἄρα πατρὸς ἀνηκούστησεν Ἀπόλλων.βῆ δὲ κατʼ Ἰδαίων ὀρέων ἐς φύλοπιν αἰνήν,αὐτίκα δʼ ἐκ βελέων Σαρπηδόνα δῖον ἀείραςπολλὸν ἀπὸ πρὸ φέρων λοῦσεν ποταμοῖο ῥοῇσιχρῖσέν τʼ ἀμβροσίῃ, περὶ δʼ ἄμβροτα εἵματα ἕσσε·πέμπε δέ μιν πομποῖσιν ἅμα κραιπνοῖσι φέρεσθαι,ὕπνῳ καὶ θανάτῳ διδυμάοσιν, οἵ ῥά μιν ὦκακάτθεσαν ἐν Λυκίης εὐρείης πίονι δήμῳ.Πάτροκλος δʼ ἵπποισι καὶ Αὐτομέδοντι κελεύσαςΤρῶας καὶ Λυκίους μετεκίαθε, καὶ μέγʼ ἀάσθηνήπιος· εἰ δὲ ἔπος Πηληϊάδαο φύλαξενἦ τʼ ἂν ὑπέκφυγε κῆρα κακὴν μέλανος θανάτοιο.ἀλλʼ αἰεί τε Διὸς κρείσσων νόος ἠέ περ ἀνδρῶν·ὅς τε καὶ ἄλκιμον ἄνδρα φοβεῖ καὶ ἀφείλετο νίκηνῥηϊδίως, ὅτε δʼ αὐτὸς ἐποτρύνῃσι μάχεσθαι·ὅς οἱ καὶ τότε θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἀνῆκεν.ἔνθα τίνα πρῶτον τίνα δʼ ὕστατον ἐξενάριξαςΠατρόκλεις, ὅτε δή σε θεοὶ θάνατον δὲ κάλεσσαν;Ἄδρηστον μὲν πρῶτα καὶ Αὐτόνοον καὶ Ἔχεκλονκαὶ Πέριμον Μεγάδην καὶ Ἐπίστορα καὶ Μελάνιππον,αὐτὰρ ἔπειτʼ Ἔλασον καὶ Μούλιον ἠδὲ Πυλάρτην·τοὺς ἕλεν· οἳ δʼ ἄλλοι φύγαδε μνώοντο ἕκαστος.ἔνθά κεν ὑψίπυλον Τροίην ἕλον υἷες ἈχαιῶνΠατρόκλου ὑπὸ χερσί, περὶ πρὸ γὰρ ἔγχεϊ θῦεν,εἰ μὴ Ἀπόλλων Φοῖβος ἐϋδμήτου ἐπὶ πύργουἔστη τῷ ὀλοὰ φρονέων, Τρώεσσι δʼ ἀρήγων.τρὶς μὲν ἐπʼ ἀγκῶνος βῆ τείχεος ὑψηλοῖοΠάτροκλος, τρὶς δʼ αὐτὸν ἀπεστυφέλιξεν Ἀπόλλωνχείρεσσʼ ἀθανάτῃσι φαεινὴν ἀσπίδα νύσσων.ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος,δεινὰ δʼ ὁμοκλήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·χάζεο διογενὲς Πατρόκλεες· οὔ νύ τοι αἶσασῷ ὑπὸ δουρὶ πόλιν πέρθαι Τρώων ἀγερώχων,οὐδʼ ὑπʼ Ἀχιλλῆος, ὅς περ σέο πολλὸν ἀμείνων.ὣς φάτο, Πάτροκλος δʼ ἀνεχάζετο πολλὸν ὀπίσσωμῆνιν ἀλευάμενος ἑκατηβόλου Ἀπόλλωνος.Ἕκτωρ δʼ ἐν Σκαιῇσι πύλῃς ἔχε μώνυχας ἵππους·δίζε γὰρ ἠὲ μάχοιτο κατὰ κλόνον αὖτις ἐλάσσας,ἦ λαοὺς ἐς τεῖχος ὁμοκλήσειεν ἀλῆναι.ταῦτʼ ἄρα οἱ φρονέοντι παρίστατο Φοῖβος Ἀπόλλωνἀνέρι εἰσάμενος αἰζηῷ τε κρατερῷ τεἈσίῳ, ὃς μήτρως ἦν Ἕκτορος ἱπποδάμοιοαὐτοκασίγνητος Ἑκάβης, υἱὸς δὲ Δύμαντος,ὃς Φρυγίῃ ναίεσκε ῥοῇς ἔπι Σαγγαρίοιο·τῷ μιν ἐεισάμενος προσέφη Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·Ἕκτορ τίπτε μάχης ἀποπαύεαι; οὐδέ τί σε χρή.αἴθʼ ὅσον ἥσσων εἰμί, τόσον σέο φέρτερος εἴην·τώ κε τάχα στυγερῶς πολέμου ἀπερωήσειας.ἀλλʼ ἄγε Πατρόκλῳ ἔφεπε κρατερώνυχας ἵππους,αἴ κέν πώς μιν ἕλῃς, δώῃ δέ τοι εὖχος Ἀπόλλων.ὣς εἰπὼν ὃ μὲν αὖτις ἔβη θεὸς ἂμ πόνον ἀνδρῶν,Κεβριόνῃ δʼ ἐκέλευσε δαΐφρονι φαίδιμος Ἕκτωρἵππους ἐς πόλεμον πεπληγέμεν. αὐτὰρ Ἀπόλλωνδύσεθʼ ὅμιλον ἰών, ἐν δὲ κλόνον Ἀργείοισινἧκε κακόν, Τρωσὶν δὲ καὶ Ἕκτορι κῦδος ὄπαζεν.Ἕκτωρ δʼ ἄλλους μὲν Δαναοὺς ἔα οὐδʼ ἐνάριζεν·αὐτὰρ ὃ Πατρόκλῳ ἔφεπε κρατερώνυχας ἵππους.Πάτροκλος δʼ ἑτέρωθεν ἀφʼ ἵππων ἆλτο χαμᾶζεσκαιῇ ἔγχος ἔχων· ἑτέρηφι δὲ λάζετο πέτρονμάρμαρον ὀκριόεντα τόν οἱ περὶ χεὶρ ἐκάλυψεν,ἧκε δʼ ἐρεισάμενος, οὐδὲ δὴν χάζετο φωτός,οὐδʼ ἁλίωσε βέλος, βάλε δʼ Ἕκτορος ἡνιοχῆαΚεβριόνην νόθον υἱὸν ἀγακλῆος Πριάμοιοἵππων ἡνίʼ ἔχοντα μετώπιον ὀξέϊ λᾶϊ.ἀμφοτέρας δʼ ὀφρῦς σύνελεν λίθος, οὐδέ οἱ ἔσχενὀστέον, ὀφθαλμοὶ δὲ χαμαὶ πέσον ἐν κονίῃσιναὐτοῦ πρόσθε ποδῶν· ὃ δʼ ἄρʼ ἀρνευτῆρι ἐοικὼςκάππεσʼ ἀπʼ εὐεργέος δίφρου, λίπε δʼ ὀστέα θυμός.τὸν δʼ ἐπικερτομέων προσέφης Πατρόκλεες ἱππεῦ·ὢ πόποι ἦ μάλʼ ἐλαφρὸς ἀνήρ, ὡς ῥεῖα κυβιστᾷ.εἰ δή που καὶ πόντῳ ἐν ἰχθυόεντι γένοιτο,πολλοὺς ἂν κορέσειεν ἀνὴρ ὅδε τήθεα διφῶννηὸς ἀποθρῴσκων, εἰ καὶ δυσπέμφελος εἴη,ὡς νῦν ἐν πεδίῳ ἐξ ἵππων ῥεῖα κυβιστᾷ.ἦ ῥα καὶ ἐν Τρώεσσι κυβιστητῆρες ἔασιν.ὣς εἰπὼν ἐπὶ Κεβριόνῃ ἥρωϊ βεβήκειοἶμα λέοντος ἔχων, ὅς τε σταθμοὺς κεραΐζωνἔβλητο πρὸς στῆθος, ἑή τέ μιν ὤλεσεν ἀλκή·ὣς ἐπὶ Κεβριόνῃ Πατρόκλεες ἆλσο μεμαώς.Ἕκτωρ δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ἀφʼ ἵππων ἆλτο χαμᾶζε.τὼ περὶ Κεβριόναο λέονθʼ ὣς δηρινθήτην,ὥ τʼ ὄρεος κορυφῇσι περὶ κταμένης ἐλάφοιοἄμφω πεινάοντε μέγα φρονέοντε μάχεσθον·ὣς περὶ Κεβριόναο δύω μήστωρες ἀϋτῆςΠάτροκλός τε Μενοιτιάδης καὶ φαίδιμος Ἕκτωρἵεντʼ ἀλλήλων ταμέειν χρόα νηλέϊ χαλκῷ.Ἕκτωρ μὲν κεφαλῆφιν ἐπεὶ λάβεν οὐχὶ μεθίει·Πάτροκλος δʼ ἑτέρωθεν ἔχεν ποδός· οἳ δὲ δὴ ἄλλοιΤρῶες καὶ Δαναοὶ σύναγον κρατερὴν ὑσμίνην.ὡς δʼ Εὖρός τε Νότος τʼ ἐριδαίνετον ἀλλήλοιινοὔρεος ἐν βήσσῃς βαθέην πελεμιζέμεν ὕληνφηγόν τε μελίην τε τανύφλοιόν τε κράνειαν,αἵ τε πρὸς ἀλλήλας ἔβαλον τανυήκεας ὄζουςἠχῇ θεσπεσίῃ, πάταγος δέ τε ἀγνυμενάων,ὣς Τρῶες καὶ Ἀχαιοὶ ἐπʼ ἀλλήλοισι θορόντεςδῄουν, οὐδʼ ἕτεροι μνώοντʼ ὀλοοῖο φόβοιο.πολλὰ δὲ Κεβριόνην ἀμφʼ ὀξέα δοῦρα πεπήγειἰοί τε πτερόεντες ἀπὸ νευρῆφι θορόντες,πολλὰ δὲ χερμάδια μεγάλʼ ἀσπίδας ἐστυφέλιξανμαρναμένων ἀμφʼ αὐτόν· ὃ δʼ ἐν στροφάλιγγι κονίηςκεῖτο μέγας μεγαλωστί, λελασμένος ἱπποσυνάων.ὄφρα μὲν Ἠέλιος μέσον οὐρανὸν ἀμφιβεβήκει,τόφρα μάλʼ ἀμφοτέρων βέλεʼ ἥπτετο, πῖπτε δὲ λαός·ἦμος δʼ Ἠέλιος μετενίσετο βουλυτὸν δέ,καὶ τότε δή ῥʼ ὑπὲρ αἶσαν Ἀχαιοὶ φέρτεροι ἦσαν.ἐκ μὲν Κεβριόνην βελέων ἥρωα ἔρυσσανΤρώων ἐξ ἐνοπῆς, καὶ ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἕλοντο,Πάτροκλος δὲ Τρωσὶ κακὰ φρονέων ἐνόρουσε.τρὶς μὲν ἔπειτʼ ἐπόρουσε θοῷ ἀτάλαντος Ἄρηϊσμερδαλέα ἰάχων, τρὶς δʼ ἐννέα φῶτας ἔπεφνεν.ἀλλʼ ὅτε δὴ τὸ τέταρτον ἐπέσσυτο δαίμονι ἶσος,ἔνθʼ ἄρα τοι Πάτροκλε φάνη βιότοιο τελευτή·ἤντετο γάρ τοι Φοῖβος ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃδεινός· ὃ μὲν τὸν ἰόντα κατὰ κλόνον οὐκ ἐνόησεν,ἠέρι γὰρ πολλῇ κεκαλυμμένος ἀντεβόλησε·στῆ δʼ ὄπιθεν, πλῆξεν δὲ μετάφρενον εὐρέε τʼ ὤμωχειρὶ καταπρηνεῖ, στρεφεδίνηθεν δέ οἱ ὄσσε.τοῦ δʼ ἀπὸ μὲν κρατὸς κυνέην βάλε Φοῖβος Ἀπόλλων·ἣ δὲ κυλινδομένη καναχὴν ἔχε ποσσὶν ὑφʼ ἵππωναὐλῶπις τρυφάλεια, μιάνθησαν δὲ ἔθειραιαἵματι καὶ κονίῃσι· πάρος γε μὲν οὐ θέμις ἦενἱππόκομον πήληκα μιαίνεσθαι κονίῃσιν,ἀλλʼ ἀνδρὸς θείοιο κάρη χαρίεν τε μέτωπονῥύετʼ Ἀχιλλῆος· τότε δὲ Ζεὺς Ἕκτορι δῶκενᾗ κεφαλῇ φορέειν, σχεδόθεν δέ οἱ ἦεν ὄλεθρος.πᾶν δέ οἱ ἐν χείρεσσιν ἄγη δολιχόσκιον ἔγχοςβριθὺ μέγα στιβαρὸν κεκορυθμένον· αὐτὰρ ἀπʼ ὤμωνἀσπὶς σὺν τελαμῶνι χαμαὶ πέσε τερμιόεσσα.λῦσε δέ οἱ θώρηκα ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων.τὸν δʼ ἄτη φρένας εἷλε, λύθεν δʼ ὑπὸ φαίδιμα γυῖα,στῆ δὲ ταφών· ὄπιθεν δὲ μετάφρενον ὀξέϊ δουρὶὤμων μεσσηγὺς σχεδόθεν βάλε Δάρδανος ἀνὴρΠανθοΐδης Εὔφορβος, ὃς ἡλικίην ἐκέκαστοἔγχεΐ θʼ ἱπποσύνῃ τε πόδεσσί τε καρπαλίμοισι·καὶ γὰρ δὴ τότε φῶτας ἐείκοσι βῆσεν ἀφʼ ἵππωνπρῶτʼ ἐλθὼν σὺν ὄχεσφι διδασκόμενος πολέμοιο·ὅς τοι πρῶτος ἐφῆκε βέλος Πατρόκλεες ἱππεῦοὐδὲ δάμασσʼ· ὃ μὲν αὖτις ἀνέδραμε, μίκτο δʼ ὁμίλῳ,ἐκ χροὸς ἁρπάξας δόρυ μείλινον, οὐδʼ ὑπέμεινεΠάτροκλον γυμνόν περ ἐόντʼ ἐν δηϊοτῆτι.Πάτροκλος δὲ θεοῦ πληγῇ καὶ δουρὶ δαμασθεὶςἂψ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρʼ ἀλεείνων.Ἕκτωρ δʼ ὡς εἶδεν Πατροκλῆα μεγάθυμονἂψ ἀναχαζόμενον βεβλημένον ὀξέϊ χαλκῷ,ἀγχίμολόν ῥά οἱ ἦλθε κατὰ στίχας, οὖτα δὲ δουρὶνείατον ἐς κενεῶνα, διὰ πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσε·δούπησεν δὲ πεσών, μέγα δʼ ἤκαχε λαὸν Ἀχαιῶν·ὡς δʼ ὅτε σῦν ἀκάμαντα λέων ἐβιήσατο χάρμῃ,ὥ τʼ ὄρεος κορυφῇσι μέγα φρονέοντε μάχεσθονπίδακος ἀμφʼ ὀλίγης· ἐθέλουσι δὲ πιέμεν ἄμφω·πολλὰ δέ τʼ ἀσθμαίνοντα λέων ἐδάμασσε βίηφιν·ὣς πολέας πεφνόντα Μενοιτίου ἄλκιμον υἱὸνἝκτωρ Πριαμίδης σχεδὸν ἔγχεϊ θυμὸν ἀπηύρα,καί οἱ ἐπευχόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Πάτροκλʼ ἦ που ἔφησθα πόλιν κεραϊξέμεν ἁμήν,Τρωϊάδας δὲ γυναῖκας ἐλεύθερον ἦμαρ ἀπούραςἄξειν ἐν νήεσσι φίλην ἐς πατρίδα γαῖαννήπιε· τάων δὲ πρόσθʼ Ἕκτορος ὠκέες ἵπποιποσσὶν ὀρωρέχαται πολεμίζειν· ἔγχεϊ δʼ αὐτὸςΤρωσὶ φιλοπτολέμοισι μεταπρέπω, ὅ σφιν ἀμύνωἦμαρ ἀναγκαῖον· σὲ δέ τʼ ἐνθάδε γῦπες ἔδονται.ἆ δείλʼ, οὐδέ τοι ἐσθλὸς ἐὼν χραίσμησεν Ἀχιλλεύς,ὅς πού τοι μάλα πολλὰ μένων ἐπετέλλετʼ ἰόντι·μή μοι πρὶν ἰέναι Πατρόκλεες ἱπποκέλευθενῆας ἔπι γλαφυρὰς πρὶν Ἕκτορος ἀνδροφόνοιοαἱματόεντα χιτῶνα περὶ στήθεσσι δαΐξαι.ὥς πού σε προσέφη, σοὶ δὲ φρένας ἄφρονι πεῖθε.τὸν δʼ ὀλιγοδρανέων προσέφης Πατρόκλεες ἱππεῦ·ἤδη νῦν Ἕκτορ μεγάλʼ εὔχεο· σοὶ γὰρ ἔδωκενίκην Ζεὺς Κρονίδης καὶ Ἀπόλλων, οἵ με δάμασσανῥηιδίως· αὐτοὶ γὰρ ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἕλοντο.τοιοῦτοι δʼ εἴ πέρ μοι ἐείκοσιν ἀντεβόλησαν,πάντές κʼ αὐτόθʼ ὄλοντο ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ δαμέντες.ἀλλά με μοῖρʼ ὀλοὴ καὶ Λητοῦς ἔκτανεν υἱός,ἀνδρῶν δʼ Εὔφορβος· σὺ δέ με τρίτος ἐξεναρίζεις.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν·οὔ θην οὐδʼ αὐτὸς δηρὸν βέῃ, ἀλλά τοι ἤδηἄγχι παρέστηκεν θάνατος καὶ μοῖρα κραταιὴχερσὶ δαμέντʼ Ἀχιλῆος ἀμύμονος Αἰακίδαο.ὣς ἄρα μιν εἰπόντα τέλος θανάτοιο κάλυψε·ψυχὴ δʼ ἐκ ῥεθέων πταμένη Ἄϊδος δὲ βεβήκειὃν πότμον γοόωσα λιποῦσʼ ἀνδροτῆτα καὶ ἥβην.τὸν καὶ τεθνηῶτα προσηύδα φαίδιμος Ἕκτωρ·Πατρόκλεις τί νύ μοι μαντεύεαι αἰπὺν ὄλεθρον;τίς δʼ οἶδʼ εἴ κʼ Ἀχιλεὺς Θέτιδος πάϊς ἠϋκόμοιοφθήῃ ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ τυπεὶς ἀπὸ θυμὸν ὀλέσσαι;ὣς ἄρα φωνήσας δόρυ χάλκεον ἐξ ὠτειλῆςεἴρυσε λὰξ προσβάς, τὸν δʼ ὕπτιον ὦσʼ ἀπὸ δουρός.αὐτίκα δὲ ξὺν δουρὶ μετʼ Αὐτομέδοντα βεβήκειἀντίθεον θεράποντα ποδώκεος Αἰακίδαο·ἵετο γὰρ βαλέειν· τὸν δʼ ἔκφερον ὠκέες ἵπποιἄμβροτοι, οὓς Πηλῆϊ θεοὶ δόσαν ἀγλαὰ δῶρα.

οὐδʼ ἔλαθʼ Ἀτρέος υἱὸν ἀρηΐφιλον ΜενέλαονΠάτροκλος Τρώεσσι δαμεὶς ἐν δηϊοτῆτι.βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷ,ἀμφὶ δʼ ἄρʼ αὐτῷ βαῖνʼ ὥς τις περὶ πόρτακι μήτηρπρωτοτόκος κινυρὴ οὐ πρὶν εἰδυῖα τόκοιο·ὣς περὶ Πατρόκλῳ βαῖνε ξανθὸς Μενέλαος.πρόσθε δέ οἱ δόρυ τʼ ἔσχε καὶ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην,τὸν κτάμεναι μεμαὼς ὅς τις τοῦ γʼ ἀντίος ἔλθοι.οὐδʼ ἄρα Πάνθου υἱὸς ἐϋμμελίης ἀμέλησεΠατρόκλοιο πεσόντος ἀμύμονος· ἄγχι δʼ ἄρʼ αὐτοῦἔστη, καὶ προσέειπεν ἀρηΐφιλον Μενέλαον·Ἀτρεΐδη Μενέλαε διοτρεφὲς ὄρχαμε λαῶνχάζεο, λεῖπε δὲ νεκρόν, ἔα δʼ ἔναρα βροτόεντα·οὐ γάρ τις πρότερος Τρώων κλειτῶν τʼ ἐπικούρωνΠάτροκλον βάλε δουρὶ κατὰ κρατερὴν ὑσμίνην·τώ με ἔα κλέος ἐσθλὸν ἐνὶ Τρώεσσιν ἀρέσθαι,μή σε βάλω, ἀπὸ δὲ μελιηδέα θυμὸν ἕλωμαι.τὸν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη ξανθὸς Μενέλαος·Ζεῦ πάτερ οὐ μὲν καλὸν ὑπέρβιον εὐχετάασθαι.οὔτʼ οὖν παρδάλιος τόσσον μένος οὔτε λέοντοςοὔτε συὸς κάπρου ὀλοόφρονος, οὗ τε μέγιστοςθυμὸς ἐνὶ στήθεσσι περὶ σθένεϊ βλεμεαίνει,ὅσσον Πάνθου υἷες ἐϋμμελίαι φρονέουσιν.οὐδὲ μὲν οὐδὲ βίη Ὑπερήνορος ἱπποδάμοιοἧς ἥβης ἀπόνηθʼ, ὅτε μʼ ὤνατο καί μʼ ὑπέμεινεκαί μʼ ἔφατʼ ἐν Δαναοῖσιν ἐλέγχιστον πολεμιστὴνἔμμεναι· οὐδέ ἕ φημι πόδεσσί γε οἷσι κιόνταεὐφρῆναι ἄλοχόν τε φίλην κεδνούς τε τοκῆας.ὥς θην καὶ σὸν ἐγὼ λύσω μένος εἴ κέ μευ ἄνταστήῃς· ἀλλά σʼ ἔγωγʼ ἀναχωρήσαντα κελεύωἐς πληθὺν ἰέναι, μηδʼ ἀντίος ἵστασʼ ἐμεῖοπρίν τι κακὸν παθέειν· ῥεχθὲν δέ τε νήπιος ἔγνω.ὣς φάτο, τὸν δʼ οὐ πεῖθεν· ἀμειβόμενος δὲ προσηύδα·νῦν μὲν δὴ Μενέλαε διοτρεφὲς ἦ μάλα τείσειςγνωτὸν ἐμὸν τὸν ἔπεφνες, ἐπευχόμενος δʼ ἀγορεύεις,χήρωσας δὲ γυναῖκα μυχῷ θαλάμοιο νέοιο,ἀρητὸν δὲ τοκεῦσι γόον καὶ πένθος ἔθηκας.ἦ κέ σφιν δειλοῖσι γόου κατάπαυμα γενοίμηνεἴ κεν ἐγὼ κεφαλήν τε τεὴν καὶ τεύχεʼ ἐνείκαςΠάνθῳ ἐν χείρεσσι βάλω καὶ Φρόντιδι δίῃ.ἀλλʼ οὐ μὰν ἔτι δηρὸν ἀπείρητος πόνος ἔσταιοὐδʼ ἔτʼ ἀδήριτος ἤτʼ ἀλκῆς ἤτε φόβοιο.ὣς εἰπὼν οὔτησε κατʼ ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσην·οὐδʼ ἔρρηξεν χαλκός, ἀνεγνάμφθη δέ οἱ αἰχμὴἀσπίδʼ ἐνὶ κρατερῇ· ὃ δὲ δεύτερος ὄρνυτο χαλκῷἈτρεΐδης Μενέλαος ἐπευξάμενος Διὶ πατρί·ἂψ δʼ ἀναχαζομένοιο κατὰ στομάχοιο θέμεθλανύξʼ, ἐπὶ δʼ αὐτὸς ἔρεισε βαρείῃ χειρὶ πιθήσας·ἀντικρὺ δʼ ἁπαλοῖο διʼ αὐχένος ἤλυθʼ ἀκωκή,δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχεʼ ἐπʼ αὐτῷ.αἵματί οἱ δεύοντο κόμαι Χαρίτεσσιν ὁμοῖαιπλοχμοί θʼ, οἳ χρυσῷ τε καὶ ἀργύρῳ ἐσφήκωντο.οἷον δὲ τρέφει ἔρνος ἀνὴρ ἐριθηλὲς ἐλαίηςχώρῳ ἐν οἰοπόλῳ, ὅθʼ ἅλις ἀναβέβροχεν ὕδωρ,καλὸν τηλεθάον· τὸ δέ τε πνοιαὶ δονέουσιπαντοίων ἀνέμων, καί τε βρύει ἄνθεϊ λευκῷ·ἐλθὼν δʼ ἐξαπίνης ἄνεμος σὺν λαίλαπι πολλῇβόθρου τʼ ἐξέστρεψε καὶ ἐξετάνυσσʼ ἐπὶ γαίῃ·τοῖον Πάνθου υἱὸν ἐϋμμελίην ΕὔφορβονἈτρεΐδης Μενέλαος ἐπεὶ κτάνε τεύχεʼ ἐσύλα.ὡς δʼ ὅτε τίς τε λέων ὀρεσίτροφος ἀλκὶ πεποιθὼςβοσκομένης ἀγέλης βοῦν ἁρπάσῃ ἥ τις ἀρίστη·τῆς δʼ ἐξ αὐχένʼ ἔαξε λαβὼν κρατεροῖσιν ὀδοῦσιπρῶτον, ἔπειτα δέ θʼ αἷμα καὶ ἔγκατα πάντα λαφύσσειδῃῶν· ἀμφὶ δὲ τόν γε κύνες τʼ ἄνδρές τε νομῆεςπολλὰ μάλʼ ἰύζουσιν ἀπόπροθεν οὐδʼ ἐθέλουσινἀντίον ἐλθέμεναι· μάλα γὰρ χλωρὸν δέος αἱρεῖ·ὣς τῶν οὔ τινι θυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν ἐτόλμαἀντίον ἐλθέμεναι Μενελάου κυδαλίμοιο.ἔνθά κε ῥεῖα φέροι κλυτὰ τεύχεα ΠανθοΐδαοἈτρεΐδης, εἰ μή οἱ ἀγάσσατο Φοῖβος Ἀπόλλων,ὅς ῥά οἱ Ἕκτορʼ ἐπῶρσε θοῷ ἀτάλαντον Ἄρηϊἀνέρι εἰσάμενος Κικόνων ἡγήτορι Μέντῃ·καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἕκτορ νῦν σὺ μὲν ὧδε θέεις ἀκίχητα διώκωνἵππους Αἰακίδαο δαΐφρονος· οἳ δʼ ἀλεγεινοὶἀνδράσι γε θνητοῖσι δαμήμεναι ἠδʼ ὀχέεσθαιἄλλῳ γʼ ἢ Ἀχιλῆϊ, τὸν ἀθανάτη τέκε μήτηρ.τόφρα δέ τοι Μενέλαος ἀρήϊος Ἀτρέος υἱὸςΠατρόκλῳ περιβὰς Τρώων τὸν ἄριστον ἔπεφνεΠανθοΐδην Εὔφορβον, ἔπαυσε δὲ θούριδος ἀλκῆς.ὣς εἰπὼν ὃ μὲν αὖτις ἔβη θεὸς ἂμ πόνον ἀνδρῶν,Ἕκτορα δʼ αἰνὸν ἄχος πύκασε φρένας ἀμφὶ μελαίνας·πάπτηνεν δʼ ἄρʼ ἔπειτα κατὰ στίχας, αὐτίκα δʼ ἔγνωτὸν μὲν ἀπαινύμενον κλυτὰ τεύχεα, τὸν δʼ ἐπὶ γαίῃκείμενον· ἔρρει δʼ αἷμα κατʼ οὐταμένην ὠτειλήν.βῆ δὲ διὰ προμάχων κεκορυθμένος αἴθοπι χαλκῷὀξέα κεκλήγων φλογὶ εἴκελος Ἡφαίστοιοἀσβέστῳ· οὐδʼ υἱὸν λάθεν Ἀτρέος ὀξὺ βοήσας·ὀχθήσας δʼ ἄρα εἶπε πρὸς ὃν μεγαλήτορα θυμόν·ὤ μοι ἐγὼν εἰ μέν κε λίπω κάτα τεύχεα καλὰΠάτροκλόν θʼ, ὃς κεῖται ἐμῆς ἕνεκʼ ἐνθάδε τιμῆς,μή τίς μοι Δαναῶν νεμεσήσεται ὅς κεν ἴδηται.εἰ δέ κεν Ἕκτορι μοῦνος ἐὼν καὶ Τρωσὶ μάχωμαιαἰδεσθείς, μή πώς με περιστήωσʼ ἕνα πολλοί·Τρῶας δʼ ἐνθάδε πάντας ἄγει κορυθαίολος Ἕκτωρ.ἀλλὰ τί ἤ μοι ταῦτα φίλος διελέξατο θυμός;ὁππότʼ ἀνὴρ ἐθέλῃ πρὸς δαίμονα φωτὶ μάχεσθαιὅν κε θεὸς τιμᾷ, τάχα οἱ μέγα πῆμα κυλίσθη.τώ μʼ οὔ τις Δαναῶν νεμεσήσεται ὅς κεν ἴδηταιἝκτορι χωρήσαντʼ, ἐπεὶ ἐκ θεόφιν πολεμίζει.εἰ δέ που Αἴαντός γε βοὴν ἀγαθοῖο πυθοίμην,ἄμφω κʼ αὖτις ἰόντες ἐπιμνησαίμεθα χάρμηςκαὶ πρὸς δαίμονά περ, εἴ πως ἐρυσαίμεθα νεκρὸνΠηλεΐδῃ Ἀχιλῆϊ· κακῶν δέ κε φέρτατον εἴη.εἷος ὁ ταῦθʼ ὅρμαινε κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸντόφρα δʼ ἐπὶ Τρώων στίχες ἤλυθον· ἦρχε δʼ ἄρʼ Ἕκτωρ.αὐτὰρ ὅ γʼ ἐξοπίσω ἀνεχάζετο, λεῖπε δὲ νεκρὸνἐντροπαλιζόμενος ὥς τε λὶς ἠϋγένειος,ὅν ῥα κύνες τε καὶ ἄνδρες ἀπὸ σταθμοῖο δίωνταιἔγχεσι καὶ φωνῇ· τοῦ δʼ ἐν φρεσὶν ἄλκιμον ἦτορπαχνοῦται, ἀέκων δέ τʼ ἔβη ἀπὸ μεσσαύλοιο·ὣς ἀπὸ Πατρόκλοιο κίε ξανθὸς Μενέλαος.στῆ δὲ μεταστρεφθεὶς ἐπεὶ ἵκετο ἔθνος ἑταίρωνπαπταίνων Αἴαντα μέγαν Τελαμώνιον υἱόν.τὸν δὲ μάλʼ αἶψʼ ἐνόησε μάχης ἐπʼ ἀριστερὰ πάσηςθαρσύνονθʼ ἑτάρους καὶ ἐποτρύνοντα μάχεσθαι·θεσπέσιον γάρ σφιν φόβον ἔμβαλε Φοῖβος Ἀπόλλων·βῆ δὲ θέειν, εἶθαρ δὲ παριστάμενος ἔπος ηὔδα.Αἶαν δεῦρο πέπον, περὶ Πατρόκλοιο θανόντοςσπεύσομεν, αἴ κε νέκυν περ Ἀχιλλῆϊ προφέρωμενγυμνόν· ἀτὰρ τά γε τεύχεʼ ἔχει κορυθαίολος Ἕκτωρ.ὣς ἔφατʼ, Αἴαντι δὲ δαΐφρονι θυμὸν ὄρινε·βῆ δὲ διὰ προμάχων, ἅμα δὲ ξανθὸς Μενέλαος.Ἕκτωρ μὲν Πάτροκλον ἐπεὶ κλυτὰ τεύχεʼ ἀπηύρα,ἕλχʼ ἵνʼ ἀπʼ ὤμοιιν κεφαλὴν τάμοι ὀξέϊ χαλκῷ,τὸν δὲ νέκυν Τρῳῇσιν ἐρυσσάμενος κυσὶ δοίη.Αἴας δʼ ἐγγύθεν ἦλθε φέρων σάκος ἠΰτε πύργον·Ἕκτωρ δʼ ἂψ ἐς ὅμιλον ἰὼν ἀνεχάζεθʼ ἑταίρων,ἐς δίφρον δʼ ἀνόρουσε· δίδου δʼ ὅ γε τεύχεα καλὰΤρωσὶ φέρειν προτὶ ἄστυ, μέγα κλέος ἔμμεναι αὐτῷ.Αἴας δʼ ἀμφὶ Μενοιτιάδῃ σάκος εὐρὺ καλύψαςἑστήκει ὥς τίς τε λέων περὶ οἷσι τέκεσσιν,ᾧ ῥά τε νήπιʼ ἄγοντι συναντήσωνται ἐν ὕλῃἄνδρες ἐπακτῆρες· ὃ δέ τε σθένεϊ βλεμεαίνει,πᾶν δέ τʼ ἐπισκύνιον κάτω ἕλκεται ὄσσε καλύπτων·ὣς Αἴας περὶ Πατρόκλῳ ἥρωϊ βεβήκει.Ἀτρεΐδης δʼ ἑτέρωθεν ἀρηΐφιλος Μενέλαοςἑστήκει, μέγα πένθος ἐνὶ στήθεσσιν ἀέξων.Γλαῦκος δʼ Ἱππολόχοιο πάϊς Λυκίων ἀγὸς ἀνδρῶνἝκτορʼ ὑπόδρα ἰδὼν χαλεπῷ ἠνίπαπε μύθῳ·Ἕκτορ εἶδος ἄριστε μάχης ἄρα πολλὸν ἐδεύεο.ἦ σʼ αὔτως κλέος ἐσθλὸν ἔχει φύξηλιν ἐόντα.φράζεο νῦν ὅππως κε πόλιν καὶ ἄστυ σαώσῃςοἶος σὺν λαοῖς τοὶ Ἰλίῳ ἐγγεγάασιν·οὐ γάρ τις Λυκίων γε μαχησόμενος Δαναοῖσινεἶσι περὶ πτόλιος, ἐπεὶ οὐκ ἄρα τις χάρις ἦεν