ὥρῃ ἐν εἰαρινῇ, ὅτε τε γλάγος ἄγγεα δεύει·ὣς ἄρα τοὶ περὶ νεκρὸν ὁμίλεον, οὐδέ ποτε Ζεὺςτρέψεν ἀπὸ κρατερῆς ὑσμίνης ὄσσε φαεινώ,ἀλλὰ κατʼ αὐτοὺς αἰὲν ὅρα καὶ φράζετο θυμῷ,πολλὰ μάλʼ ἀμφὶ φόνῳ Πατρόκλου μερμηρίζων,ἢ ἤδη καὶ κεῖνον ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃαὐτοῦ ἐπʼ ἀντιθέῳ Σαρπηδόνι φαίδιμος Ἕκτωρχαλκῷ δῃώσῃ, ἀπό τʼ ὤμων τεύχεʼ ἕληται,ἦ ἔτι καὶ πλεόνεσσιν ὀφέλλειεν πόνον αἰπύν.ὧδε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναιὄφρʼ ἠῢς θεράπων Πηληϊάδεω Ἀχιλῆοςἐξαῦτις Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα χαλκοκορυστὴνὤσαιτο προτὶ ἄστυ, πολέων δʼ ἀπὸ θυμὸν ἕλοιτο.Ἕκτορι δὲ πρωτίστῳ ἀνάλκιδα θυμὸν ἐνῆκεν·ἐς δίφρον δʼ ἀναβὰς φύγαδʼ ἔτραπε, κέκλετο δʼ ἄλλουςΤρῶας φευγέμεναι· γνῶ γὰρ Διὸς ἱρὰ τάλαντα.ἔνθʼ οὐδʼ ἴφθιμοι Λύκιοι μένον, ἀλλὰ φόβηθενπάντες, ἐπεὶ βασιλῆα ἴδον βεβλαμμένον ἦτορκείμενον ἐν νεκύων ἀγύρει· πολέες γὰρ ἐπʼ αὐτῷκάππεσον, εὖτʼ ἔριδα κρατερὴν ἐτάνυσσε Κρονίων.οἳ δʼ ἄρʼ ἀπʼ ὤμοιιν Σαρπηδόνος ἔντεʼ ἕλοντοχάλκεα μαρμαίροντα, τὰ μὲν κοίλας ἐπὶ νῆας