ἕλκος, ὃ δή μιν Τεῦκρος ἐπεσσύμενον βάλεν ἰῷτείχεος ὑψηλοῖο, ἀρὴν ἑτάροισιν ἀμύνων.εὐχόμενος δʼ ἄρα εἶπεν ἑκηβόλῳ Ἀπόλλωνι·κλῦθι ἄναξ ὅς που Λυκίης ἐν πίονι δήμῳεἲς ἢ ἐνὶ Τροίῃ· δύνασαι δὲ σὺ πάντοσʼ ἀκούεινἀνέρι κηδομένῳ, ὡς νῦν ἐμὲ κῆδος ἱκάνει.ἕλκος μὲν γὰρ ἔχω τόδε καρτερόν, ἀμφὶ δέ μοι χεὶρὀξείῃς ὀδύνῃσιν ἐλήλαται, οὐδέ μοι αἷματερσῆναι δύναται, βαρύθει δέ μοι ὦμος ὑπʼ αὐτοῦ·ἔγχος δʼ οὐ δύναμαι σχεῖν ἔμπεδον, οὐδὲ μάχεσθαιἐλθὼν δυσμενέεσσιν. ἀνὴρ δʼ ὤριστος ὄλωλεΣαρπηδὼν Διὸς υἱός· ὃ δʼ οὐ οὗ παιδὸς ἀμύνει.ἀλλὰ σύ πέρ μοι ἄναξ τόδε καρτερὸν ἕλκος ἄκεσσαι,κοίμησον δʼ ὀδύνας, δὸς δὲ κράτος, ὄφρʼ ἑτάροισικεκλόμενος Λυκίοισιν ἐποτρύνω πολεμίζειν,αὐτός τʼ ἀμφὶ νέκυι κατατεθνηῶτι μάχωμαι.ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος, τοῦ δʼ ἔκλυε Φοῖβος Ἀπόλλων.αὐτίκα παῦσʼ ὀδύνας ἀπὸ δʼ ἕλκεος ἀργαλέοιοαἷμα μέλαν τέρσηνε, μένος δέ οἱ ἔμβαλε θυμῷ.Γλαῦκος δʼ ἔγνω ᾗσιν ἐνὶ φρεσὶ γήθησέν τεὅττί οἱ ὦκʼ ἤκουσε μέγας θεὸς εὐξαμένοιο.πρῶτα μὲν ὄτρυνεν Λυκίων ἡγήτορας ἄνδρας