ὤλετό τε στενάχων ὑπὸ γαμφηλῇσι λέοντος,ὣς ὑπὸ Πατρόκλῳ Λυκίων ἀγὸς ἀσπιστάωνκτεινόμενος μενέαινε, φίλον δʼ ὀνόμηνεν ἑταῖρον·Γλαῦκε πέπον πολεμιστὰ μετʼ ἀνδράσι νῦν σε μάλα χρὴαἰχμητήν τʼ ἔμεναι καὶ θαρσαλέον πολεμιστήν·νῦν τοι ἐελδέσθω πόλεμος κακός, εἰ θοός ἐσσι.πρῶτα μὲν ὄτρυνον Λυκίων ἡγήτορας ἄνδραςπάντῃ ἐποιχόμενος Σαρπηδόνος ἀμφιμάχεσθαι·αὐτὰρ ἔπειτα καὶ αὐτὸς ἐμεῦ πέρι μάρναο χαλκῷ.σοὶ γὰρ ἐγὼ καὶ ἔπειτα κατηφείη καὶ ὄνειδοςἔσσομαι ἤματα πάντα διαμπερές, εἴ κέ μʼ Ἀχαιοὶτεύχεα συλήσωσι νεῶν ἐν ἀγῶνι πεσόντα.ἀλλʼ ἔχεο κρατερῶς, ὄτρυνε δὲ λαὸν ἅπαντα.ὣς ἄρα μιν εἰπόντα τέλος θανάτοιο κάλυψενὀφθαλμοὺς ῥῖνάς θʼ· ὃ δὲ λὰξ ἐν στήθεσι βαίνωνἐκ χροὸς ἕλκε δόρυ, προτὶ δὲ φρένες αὐτῷ ἕποντο·τοῖο δʼ ἅμα ψυχήν τε καὶ ἔγχεος ἐξέρυσʼ αἰχμήν.Μυρμιδόνες δʼ αὐτοῦ σχέθον ἵππους φυσιόωνταςἱεμένους φοβέεσθαι, ἐπεὶ λίπον ἅρματʼ ἀνάκτων.Γλαύκῳ δʼ αἰνὸν ἄχος γένετο φθογγῆς ἀΐοντι·ὠρίνθη δέ οἱ ἦτορ ὅ τʼ οὐ δύνατο προσαμῦναι.χειρὶ δʼ ἑλὼν ἐπίεζε βραχίονα· τεῖρε γὰρ αὐτὸν