ὦμον ἄφαρ· πρυμνὸν δὲ βραχίονα δουρὸς ἀκωκὴδρύψʼ ἀπὸ μυώνων, ἀπὸ δʼ ὀστέον ἄχρις ἄραξε·δούπησεν δὲ πεσών, κατὰ δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν.ὣς τὼ μὲν δοιοῖσι κασιγνήτοισι δαμέντεβήτην εἰς Ἔρεβος Σαρπηδόνος ἐσθλοὶ ἑταῖροιυἷες ἀκοντισταὶ Ἀμισωδάρου, ὅς ῥα Χίμαιρανθρέψεν ἀμαιμακέτην πολέσιν κακὸν ἀνθρώποισιν.Αἴας δὲ Κλεόβουλον Ὀϊλιάδης ἐπορούσαςζωὸν ἕλε βλαφθέντα κατὰ κλόνον· ἀλλά οἱ αὖθιλῦσε μένος πλήξας ξίφει αὐχένα κωπήεντι.πᾶν δʼ ὑπεθερμάνθη ξίφος αἵματι· τὸν δὲ κατʼ ὄσσεἔλλαβε πορφύρεος θάνατος καὶ μοῖρα κραταιή.Πηνέλεως δὲ Λύκων τε συνέδραμον· ἔγχεσι μὲν γὰρἤμβροτον ἀλλήλων, μέλεον δʼ ἠκόντισαν ἄμφω·τὼ δʼ αὖτις ξιφέεσσι συνέδραμον. ἔνθα Λύκων μὲνἱπποκόμου κόρυθος φάλον ἤλασεν, ἀμφὶ δὲ καυλὸνφάσγανον ἐρραίσθη· ὃ δʼ ὑπʼ οὔατος αὐχένα θεῖνεΠηνέλεως, πᾶν δʼ εἴσω ἔδυ ξίφος, ἔσχεθε δʼ οἶονδέρμα, παρηέρθη δὲ κάρη, ὑπέλυντο δὲ γυῖα.Μηριόνης δʼ Ἀκάμαντα κιχεὶς ποσὶ καρπαλίμοισινύξʼ ἵππων ἐπιβησόμενον κατὰ δεξιὸν ὦμον·ἤριπε δʼ ἐξ ὀχέων, κατὰ δʼ ὀφθαλμῶν κέχυτʼ ἀχλύς.Ἰδομενεὺς δʼ Ἐρύμαντα κατὰ στόμα νηλέϊ χαλκῷνύξε· τὸ δʼ ἀντικρὺ δόρυ χάλκεον ἐξεπέρησενέρθεν ὑπʼ ἐγκεφάλοιο, κέασσε δʼ ἄρʼ ὀστέα λευκά·ἐκ δʼ ἐτίναχθεν ὀδόντες, ἐνέπλησθεν δέ οἱ ἄμφωαἵματος ὀφθαλμοί· τὸ δʼ ἀνὰ στόμα καὶ κατὰ ῥῖναςπρῆσε χανών· θανάτου δὲ μέλαν νέφος ἀμφεκάλυψεν.οὗτοι ἄρʼ ἡγεμόνες Δαναῶν ἕλον ἄνδρα ἕκαστος.ὡς δὲ λύκοι ἄρνεσσιν ἐπέχραον ἢ ἐρίφοισισίνται ὑπʼ ἐκ μήλων αἱρεύμενοι, αἵ τʼ ἐν ὄρεσσιποιμένος ἀφραδίῃσι διέτμαγεν· οἳ δὲ ἰδόντεςαἶψα διαρπάζουσιν ἀνάλκιδα θυμὸν ἐχούσας·ὣς Δαναοὶ Τρώεσσιν ἐπέχραον· οἳ δὲ φόβοιοδυσκελάδου μνήσαντο, λάθοντο δὲ θούριδος ἀλκῆς.Αἴας δʼ ὃ μέγας αἰὲν ἐφʼ Ἕκτορι χαλκοκορυστῇἵετʼ ἀκοντίσσαι· ὃ δὲ ἰδρείῃ πολέμοιοἀσπίδι ταυρείῃ κεκαλυμμένος εὐρέας ὤμουςσκέπτετʼ ὀϊστῶν τε ῥοῖζον καὶ δοῦπον ἀκόντων.ἦ μὲν δὴ γίγνωσκε μάχης ἑτεραλκέα νίκην·ἀλλὰ καὶ ὧς ἀνέμιμνε, σάω δʼ ἐρίηρας ἑταίρους.ὡς δʼ ὅτʼ ἀπʼ Οὐλύμπου νέφος ἔρχεται οὐρανὸν εἴσωαἰθέρος ἐκ δίης, ὅτε τε Ζεὺς λαίλαπα τείνῃ,ὣς τῶν ἐκ νηῶν γένετο ἰαχή τε φόβος τε,οὐδὲ κατὰ μοῖραν πέραον πάλιν. Ἕκτορα δʼ ἵπποιἔκφερον ὠκύποδες σὺν τεύχεσι, λεῖπε δὲ λαὸνΤρωϊκόν, οὓς ἀέκοντας ὀρυκτὴ τάφρος ἔρυκε.πολλοὶ δʼ ἐν τάφρῳ ἐρυσάρματες ὠκέες ἵπποιἄξαντʼ ἐν πρώτῳ ῥυμῷ λίπον ἅρματʼ ἀνάκτων,Πάτροκλος δʼ ἕπετο σφεδανὸν Δαναοῖσι κελεύωνΤρωσὶ κακὰ φρονέων· οἳ δὲ ἰαχῇ τε φόβῳ τεπάσας πλῆσαν ὁδούς, ἐπεὶ ἂρ τμάγεν· ὕψι δʼ ἀέλλησκίδναθʼ ὑπὸ νεφέων, τανύοντο δὲ μώνυχες ἵπποιἄψορρον προτὶ ἄστυ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων.Πάτροκλος δʼ ᾗ πλεῖστον ὀρινόμενον ἴδε λαόν,τῇ ῥʼ ἔχʼ ὁμοκλήσας· ὑπὸ δʼ ἄξοσι φῶτες ἔπιπτονπρηνέες ἐξ ὀχέων, δίφροι δʼ ἀνακυμβαλίαζον.ἀντικρὺ δʼ ἄρα τάφρον ὑπέρθορον ὠκέες ἵπποιἄμβροτοι, οὓς Πηλῆϊ θεοὶ δόσαν ἀγλαὰ δῶρα,πρόσσω ἱέμενοι, ἐπὶ δʼ Ἕκτορι κέκλετο θυμός·ἵετο γὰρ βαλέειν· τὸν δʼ ἔκφερον ὠκέες ἵπποι.ὡς δʼ ὑπὸ λαίλαπι πᾶσα κελαινὴ βέβριθε χθὼνἤματʼ ὀπωρινῷ, ὅτε λαβρότατον χέει ὕδωρΖεύς, ὅτε δή ῥʼ ἄνδρεσσι κοτεσσάμενος χαλεπήνῃ,οἳ βίῃ εἰν ἀγορῇ σκολιὰς κρίνωσι θέμιστας,ἐκ δὲ δίκην ἐλάσωσι θεῶν ὄπιν οὐκ ἀλέγοντες·τῶν δέ τε πάντες μὲν ποταμοὶ πλήθουσι ῥέοντες,πολλὰς δὲ κλιτῦς τότʼ ἀποτμήγουσι χαράδραι,ἐς δʼ ἅλα πορφυρέην μεγάλα στενάχουσι ῥέουσαιἐξ ὀρέων ἐπικάρ, μινύθει δέ τε ἔργʼ ἀνθρώπων·ὣς ἵπποι Τρῳαὶ μεγάλα στενάχοντο θέουσαι.Πάτροκλος δʼ ἐπεὶ οὖν πρώτας ἐπέκερσε φάλαγγας,ἂψ ἐπὶ νῆας ἔεργε παλιμπετές, οὐδὲ πόληοςεἴα ἱεμένους ἐπιβαινέμεν, ἀλλὰ μεσηγὺνηῶν καὶ ποταμοῦ καὶ τείχεος ὑψηλοῖοκτεῖνε μεταΐσσων, πολέων δʼ ἀπετίνυτο ποινήν.ἔνθʼ ἤτοι Πρόνοον πρῶτον βάλε δουρὶ φαεινῷστέρνον γυμνωθέντα παρʼ ἀσπίδα, λῦσε δὲ γυῖα·δούπησεν δὲ πεσών· ὃ δὲ Θέστορα Ἤνοπος υἱὸνδεύτερον ὁρμηθείς· ὃ μὲν εὐξέστῳ ἐνὶ δίφρῳἧστο ἀλείς· ἐκ γὰρ πλήγη φρένας, ἐκ δʼ ἄρα χειρῶνἡνία ἠΐχθησαν· ὃ δʼ ἔγχεϊ νύξε παραστὰςγναθμὸν δεξιτερόν, διὰ δʼ αὐτοῦ πεῖρεν ὀδόντων,ἕλκε δὲ δουρὸς ἑλὼν ὑπὲρ ἄντυγος, ὡς ὅτε τις φὼςπέτρῃ ἔπι προβλῆτι καθήμενος ἱερὸν ἰχθὺνἐκ πόντοιο θύραζε λίνῳ καὶ ἤνοπι χαλκῷ·ὣς ἕλκʼ ἐκ δίφροιο κεχηνότα δουρὶ φαεινῷ,κὰδ δʼ ἄρʼ ἐπὶ στόμʼ ἔωσε· πεσόντα δέ μιν λίπε θυμός.αὐτὰρ ἔπειτʼ Ἐρύλαον ἐπεσσύμενον βάλε πέτρῳμέσσην κὰκ κεφαλήν· ἣ δʼ ἄνδιχα πᾶσα κεάσθηἐν κόρυθι βριαρῇ· ὃ δʼ ἄρα πρηνὴς ἐπὶ γαίῃκάππεσεν, ἀμφὶ δέ μιν θάνατος χύτο θυμοραϊστής.αὐτὰρ ἔπειτʼ Ἐρύμαντα καὶ Ἀμφοτερὸν καὶ ἘπάλτηνΤληπόλεμόν τε Δαμαστορίδην Ἐχίον τε Πύριν τεἸφέα τʼ Εὔιππόν τε καὶ Ἀργεάδην Πολύμηλονπάντας ἐπασσυτέρους πέλασε χθονὶ πουλυβοτείρῃ.Σαρπηδὼν δʼ ὡς οὖν ἴδʼ ἀμιτροχίτωνας ἑταίρουςχέρσʼ ὕπο Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο δαμέντας,κέκλετʼ ἄρʼ ἀντιθέοισι καθαπτόμενος Λυκίοισιν·αἰδὼς ὦ Λύκιοι· πόσε φεύγετε; νῦν θοοὶ ἔστε.ἀντήσω γὰρ ἐγὼ τοῦδʼ ἀνέρος, ὄφρα δαείωὅς τις ὅδε κρατέει καὶ δὴ κακὰ πολλὰ ἔοργεΤρῶας, ἐπεὶ πολλῶν τε καὶ ἐσθλῶν γούνατʼ ἔλυσεν.ἦ ῥα, καὶ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζε.Πάτροκλος δʼ ἑτέρωθεν ἐπεὶ ἴδεν ἔκθορε δίφρου.οἳ δʼ ὥς τʼ αἰγυπιοὶ γαμψώνυχες ἀγκυλοχεῖλαιπέτρῃ ἐφʼ ὑψηλῇ μεγάλα κλάζοντε μάχωνται,ὣς οἳ κεκλήγοντες ἐπʼ ἀλλήλοισιν ὄρουσαν.τοὺς δὲ ἰδὼν ἐλέησε Κρόνου πάϊς ἀγκυλομήτεω,Ἥρην δὲ προσέειπε κασιγνήτην ἄλοχόν τε·ὤ μοι ἐγών, ὅ τέ μοι Σαρπηδόνα φίλτατον ἀνδρῶνμοῖρʼ ὑπὸ Πατρόκλοιο Μενοιτιάδαο δαμῆναι.διχθὰ δέ μοι κραδίη μέμονε φρεσὶν ὁρμαίνοντι,ἤ μιν ζωὸν ἐόντα μάχης ἄπο δακρυοέσσηςθείω ἀναρπάξας Λυκίης ἐν πίονι δήμῳ,ἦ ἤδη ὑπὸ χερσὶ Μενοιτιάδαο δαμάσσω.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη·αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες.ἄνδρα θνητὸν ἐόντα πάλαι πεπρωμένον αἴσῃἂψ ἐθέλεις θανάτοιο δυσηχέος ἐξαναλῦσαι;ἔρδʼ· ἀτὰρ οὔ τοι πάντες ἐπαινέομεν θεοὶ ἄλλοι.ἄλλο δέ τοι ἐρέω, σὺ δʼ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσιν·αἴ κε ζὼν πέμψῃς Σαρπηδόνα ὃν δὲ δόμον δέ,φράζεο μή τις ἔπειτα θεῶν ἐθέλῃσι καὶ ἄλλοςπέμπειν ὃν φίλον υἱὸν ἀπὸ κρατερῆς ὑσμίνης·πολλοὶ γὰρ περὶ ἄστυ μέγα Πριάμοιο μάχονταιυἱέες ἀθανάτων, τοῖσιν κότον αἰνὸν ἐνήσεις.