τὴν μὲν Ἐχεκλῆος κρατερὸν μένος Ἀκτορίδαοἠγάγετο πρὸς δώματʼ, ἐπεὶ πόρε μυρία ἕδνα,τὸν δʼ ὃ γέρων Φύλας εὖ ἔτρεφεν ἠδʼ ἀτίταλλενἀμφαγαπαζόμενος ὡς εἴ θʼ ἑὸν υἱὸν ἐόντα.τῆς δὲ τρίτης Πείσανδρος ἀρήϊος ἡγεμόνευεΜαιμαλίδης, ὃς πᾶσι μετέπρεπε Μυρμιδόνεσσινἔγχεϊ μάρνασθαι μετὰ Πηλεΐωνος ἑταῖρον.τῆς δὲ τετάρτης ἦρχε γέρων ἱππηλάτα Φοῖνιξ,πέμπτης δʼ Ἀλκιμέδων Λαέρκεος υἱὸς ἀμύμων.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντας ἅμʼ ἡγεμόνεσσιν Ἀχιλλεὺςστῆσεν ἐῢ κρίνας, κρατερὸν δʼ ἐπὶ μῦθον ἔτελλε·Μυρμιδόνες μή τίς μοι ἀπειλάων λελαθέσθω,ἃς ἐπὶ νηυσὶ θοῇσιν ἀπειλεῖτε Τρώεσσιπάνθʼ ὑπὸ μηνιθμόν, καί μʼ ᾐτιάασθε ἕκαστος·σχέτλιε Πηλέος υἱὲ χόλῳ ἄρα σʼ ἔτρεφε μήτηρ,νηλεές, ὃς παρὰ νηυσὶν ἔχεις ἀέκοντας ἑταίρους·οἴκαδέ περ σὺν νηυσὶ νεώμεθα ποντοπόροισιναὖτις, ἐπεί ῥά τοι ὧδε κακὸς χόλος ἔμπεσε θυμῷ.ταῦτά μʼ ἀγειρόμενοι θάμʼ ἐβάζετε· νῦν δὲ πέφανταιφυλόπιδος μέγα ἔργον, ἕης τὸ πρίν γʼ ἐράασθε.ἔνθά τις ἄλκιμον ἦτορ ἔχων Τρώεσσι μαχέσθω.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.μᾶλλον δὲ στίχες ἄρθεν, ἐπεὶ βασιλῆος ἄκουσαν.ὡς δʼ ὅτε τοῖχον ἀνὴρ ἀράρῃ πυκινοῖσι λίθοισιδώματος ὑψηλοῖο βίας ἀνέμων ἀλεείνων,ὣς ἄραρον κόρυθές τε καὶ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαι.ἀσπὶς ἄρʼ ἀσπίδʼ ἔρειδε, κόρυς κόρυν, ἀνέρα δʼ ἀνήρ·ψαῦον δʼ ἱππόκομοι κόρυθες λαμπροῖσι φάλοισινευόντων, ὡς πυκνοὶ ἐφέστασαν ἀλλήλοισι.πάντων δὲ προπάροιθε δύʼ ἀνέρε θωρήσσοντοΠάτροκλός τε καὶ Αὐτομέδων ἕνα θυμὸν ἔχοντεςπρόσθεν Μυρμιδόνων πολεμιζέμεν. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςβῆ ῥʼ ἴμεν ἐς κλισίην, χηλοῦ δʼ ἀπὸ πῶμʼ ἀνέῳγεκαλῆς δαιδαλέης, τήν οἱ Θέτις ἀργυρόπεζαθῆκʼ ἐπὶ νηὸς ἄγεσθαι ἐῢ πλήσασα χιτώνωνχλαινάων τʼ ἀνεμοσκεπέων οὔλων τε ταπήτων.ἔνθα δέ οἱ δέπας ἔσκε τετυγμένον, οὐδέ τις ἄλλοςοὔτʼ ἀνδρῶν πίνεσκεν ἀπʼ αὐτοῦ αἴθοπα οἶνον,οὔτέ τεῳ σπένδεσκε θεῶν, ὅτε μὴ Διὶ πατρί.τό ῥα τότʼ ἐκ χηλοῖο λαβὼν ἐκάθηρε θεείῳπρῶτον, ἔπειτα δʼ ἔνιψʼ ὕδατος καλῇσι ῥοῇσι,νίψατο δʼ αὐτὸς χεῖρας, ἀφύσσατο δʼ αἴθοπα οἶνον.εὔχετʼ ἔπειτα στὰς μέσῳ ἕρκεϊ, λεῖβε δὲ οἶνονοὐρανὸν εἰσανιδών· Δία δʼ οὐ λάθε τερπικέραυνον·Ζεῦ ἄνα Δωδωναῖε Πελασγικὲ τηλόθι ναίωνΔωδώνης μεδέων δυσχειμέρου, ἀμφὶ δὲ Σελλοὶσοὶ ναίουσʼ ὑποφῆται ἀνιπτόποδες χαμαιεῦναι,ἠμὲν δή ποτʼ ἐμὸν ἔπος ἔκλυες εὐξαμένοιο,τίμησας μὲν ἐμέ, μέγα δʼ ἴψαο λαὸν Ἀχαιῶν,ἠδʼ ἔτι καὶ νῦν μοι τόδʼ ἐπικρήηνον ἐέλδωρ·αὐτὸς μὲν γὰρ ἐγὼ μενέω νηῶν ἐν ἀγῶνι,ἀλλʼ ἕταρον πέμπω πολέσιν μετὰ Μυρμιδόνεσσιμάρνασθαι· τῷ κῦδος ἅμα πρόες εὐρύοπα Ζεῦ,θάρσυνον δέ οἱ ἦτορ ἐνὶ φρεσίν, ὄφρα καὶ Ἕκτωρεἴσεται ἤ ῥα καὶ οἶος ἐπίστηται πολεμίζεινἡμέτερος θεράπων, ἦ οἱ τότε χεῖρες ἄαπτοιμαίνονθʼ, ὁππότʼ ἐγώ περ ἴω μετὰ μῶλον Ἄρηος.αὐτὰρ ἐπεί κʼ ἀπὸ ναῦφι μάχην ἐνοπήν τε δίηται,ἀσκηθής μοι ἔπειτα θοὰς ἐπὶ νῆας ἵκοιτοτεύχεσί τε ξὺν πᾶσι καὶ ἀγχεμάχοις ἑτάροισιν.ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος, τοῦ δʼ ἔκλυε μητίετα Ζεύς.τῷ δʼ ἕτερον μὲν ἔδωκε πατήρ, ἕτερον δʼ ἀνένευσε·νηῶν μέν οἱ ἀπώσασθαι πόλεμόν τε μάχην τεδῶκε, σόον δʼ ἀνένευσε μάχης ἐξαπονέεσθαι.ἤτοι ὃ μὲν σπείσας τε καὶ εὐξάμενος Διὶ πατρὶἂψ κλισίην εἰσῆλθε, δέπας δʼ ἀπέθηκʼ ἐνὶ χηλῷ,στῆ δὲ πάροιθʼ ἐλθὼν κλισίης, ἔτι δʼ ἤθελε θυμῷεἰσιδέειν Τρώων καὶ Ἀχαιῶν φύλοπιν αἰνήν.οἳ δʼ ἅμα Πατρόκλῳ μεγαλήτορι θωρηχθέντεςἔστιχον, ὄφρʼ ἐν Τρωσὶ μέγα φρονέοντες ὄρουσαν.αὐτίκα δὲ σφήκεσσιν ἐοικότες ἐξεχέοντοεἰνοδίοις, οὓς παῖδες ἐριδμαίνωσιν ἔθοντεςαἰεὶ κερτομέοντες ὁδῷ ἔπι οἰκίʼ ἔχονταςνηπίαχοι· ξυνὸν δὲ κακὸν πολέεσσι τιθεῖσι.τοὺς δʼ εἴ περ παρά τίς τε κιὼν ἄνθρωπος ὁδίτηςκινήσῃ ἀέκων, οἳ δʼ ἄλκιμον ἦτορ ἔχοντεςπρόσσω πᾶς πέτεται καὶ ἀμύνει οἷσι τέκεσσι.τῶν τότε Μυρμιδόνες κραδίην καὶ θυμὸν ἔχοντεςἐκ νηῶν ἐχέοντο· βοὴ δʼ ἄσβεστος ὀρώρει.Πάτροκλος δʼ ἑτάροισιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσας·Μυρμιδόνες ἕταροι Πηληϊάδεω Ἀχιλῆοςἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς,ὡς ἂν Πηλεΐδην τιμήσομεν, ὃς μέγʼ ἄριστοςἈργείων παρὰ νηυσὶ καὶ ἀγχέμαχοι θεράποντες,γνῷ δὲ καὶ Ἀτρεΐδης εὐρὺ κρείων Ἀγαμέμνωνἣν ἄτην, ὅ τʼ ἄριστον Ἀχαιῶν οὐδὲν ἔτισεν.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου,ἐν δʼ ἔπεσον Τρώεσσιν ἀολλέες· ἀμφὶ δὲ νῆεςσμερδαλέον κονάβησαν ἀϋσάντων ὑπʼ Ἀχαιῶν.Τρῶες δʼ ὡς εἴδοντο Μενοιτίου ἄλκιμον υἱὸναὐτὸν καὶ θεράποντα σὺν ἔντεσι μαρμαίροντας,πᾶσιν ὀρίνθη θυμός, ἐκίνηθεν δὲ φάλαγγεςἐλπόμενοι παρὰ ναῦφι ποδώκεα Πηλεΐωναμηνιθμὸν μὲν ἀπορρῖψαι, φιλότητα δʼ ἑλέσθαι·πάπτηνεν δὲ ἕκαστος ὅπῃ φύγοι αἰπὺν ὄλεθρον.Πάτροκλος δὲ πρῶτος ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷἀντικρὺ κατὰ μέσσον, ὅθι πλεῖστοι κλονέοντο,νηῒ πάρα πρυμνῇ μεγαθύμου Πρωτεσιλάου,καὶ βάλε Πυραίχμην, ὃς Παίονας ἱπποκορυστὰςἤγαγεν ἐξ Ἀμυδῶνος ἀπʼ Ἀξιοῦ εὐρὺ ῥέοντος·τὸν βάλε δεξιὸν ὦμον· ὃ δʼ ὕπτιος ἐν κονίῃσικάππεσεν οἰμώξας, ἕταροι δέ μιν ἀμφεφόβηθενΠαίονες· ἐν γὰρ Πάτροκλος φόβον ἧκεν ἅπασινἡγεμόνα κτείνας, ὃς ἀριστεύεσκε μάχεσθαι.ἐκ νηῶν δʼ ἔλασεν, κατὰ δʼ ἔσβεσεν αἰθόμενον πῦρ.ἡμιδαὴς δʼ ἄρα νηῦς λίπετʼ αὐτόθι· τοὶ δὲ φόβηθενΤρῶες θεσπεσίῳ ὁμάδῳ· Δαναοὶ δʼ ἐπέχυντονῆας ἀνὰ γλαφυράς· ὅμαδος δʼ ἀλίαστος ἐτύχθη.ὡς δʼ ὅτʼ ἀφʼ ὑψηλῆς κορυφῆς ὄρεος μεγάλοιοκινήσῃ πυκινὴν νεφέλην στεροπηγερέτα Ζεύς,ἔκ τʼ ἔφανεν πᾶσαι σκοπιαὶ καὶ πρώονες ἄκροικαὶ νάπαι, οὐρανόθεν δʼ ἄρʼ ὑπερράγη ἄσπετος αἰθήρ,ὣς Δαναοὶ νηῶν μὲν ἀπωσάμενοι δήϊον πῦρτυτθὸν ἀνέπνευσαν, πολέμου δʼ οὐ γίγνετʼ ἐρωή·οὐ γάρ πώ τι Τρῶες ἀρηϊφίλων ὑπʼ Ἀχαιῶν