δάπτουσιν· πᾶσιν δὲ παρήϊον αἵματι φοινόν·καί τʼ ἀγεληδὸν ἴασιν ἀπὸ κρήνης μελανύδρουλάψοντες γλώσσῃσιν ἀραιῇσιν μέλαν ὕδωρἄκρον ἐρευγόμενοι φόνον αἵματος· ἐν δέ τε θυμὸςστήθεσιν ἄτρομός ἐστι, περιστένεται δέ τε γαστήρ·τοῖοι Μυρμιδόνων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςἀμφʼ ἀγαθὸν θεράποντα ποδώκεος Αἰακίδαοῥώοντʼ· ἐν δʼ ἄρα τοῖσιν ἀρήϊος ἵστατʼ Ἀχιλλεύς,ὀτρύνων ἵππους τε καὶ ἀνέρας ἀσπιδιώτας.πεντήκοντʼ ἦσαν νῆες θοαί, ᾗσιν Ἀχιλλεὺςἐς Τροίην ἡγεῖτο Διῒ φίλος· ἐν δὲ ἑκάστῃπεντήκοντʼ ἔσαν ἄνδρες ἐπὶ κληῗσιν ἑταῖροι·πέντε δʼ ἄρʼ ἡγεμόνας ποιήσατο τοῖς ἐπεποίθεισημαίνειν· αὐτὸς δὲ μέγα κρατέων ἤνασσε.τῆς μὲν ἰῆς στιχὸς ἦρχε Μενέσθιος αἰολοθώρηξυἱὸς Σπερχειοῖο διιπετέος ποταμοῖο·ὃν τέκε Πηλῆος θυγάτηρ καλὴ ΠολυδώρηΣπερχειῷ ἀκάμαντι γυνὴ θεῷ εὐνηθεῖσα,αὐτὰρ ἐπίκλησιν Βώρῳ Περιήρεος υἷι,ὅς ῥʼ ἀναφανδὸν ὄπυιε πορὼν ἀπερείσια ἕδνα.τῆς δʼ ἑτέρης Εὔδωρος ἀρήϊος ἡγεμόνευεπαρθένιος, τὸν ἔτικτε χορῷ καλὴ Πολυμήλη