μή με θεὰ Θέμι ταῦτα διείρεο· οἶσθα καὶ αὐτὴοἷος κείνου θυμὸς ὑπερφίαλος καὶ ἀπηνής.ἀλλὰ σύ γʼ ἄρχε θεοῖσι δόμοις ἔνι δαιτὸς ἐΐσης·ταῦτα δὲ καὶ μετὰ πᾶσιν ἀκούσεαι ἀθανάτοισινοἷα Ζεὺς κακὰ ἔργα πιφαύσκεται· οὐδέ τί φημιπᾶσιν ὁμῶς θυμὸν κεχαρησέμεν, οὔτε βροτοῖσινοὔτε θεοῖς, εἴ πέρ τις ἔτι νῦν δαίνυται εὔφρων.ἣ μὲν ἄρʼ ὣς εἰποῦσα καθέζετο πότνια Ἥρη,ὄχθησαν δʼ ἀνὰ δῶμα Διὸς θεοί· ἣ δʼ ἐγέλασσεχείλεσιν, οὐδὲ μέτωπον ἐπʼ ὀφρύσι κυανέῃσινἰάνθη· πᾶσιν δὲ νεμεσσηθεῖσα μετηύδα·νήπιοι οἳ Ζηνὶ μενεαίνομεν ἀφρονέοντες·ἦ ἔτι μιν μέμαμεν καταπαυσέμεν ἆσσον ἰόντεςἢ ἔπει ἠὲ βίῃ· ὃ δʼ ἀφήμενος οὐκ ἀλεγίζειοὐδʼ ὄθεται· φησὶν γὰρ ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσικάρτεΐ τε σθένεΐ τε διακριδὸν εἶναι ἄριστος.τὼ ἔχεθʼ ὅττί κεν ὔμμι κακὸν πέμπῃσιν ἑκάστῳ.ἤδη γὰρ νῦν ἔλπομʼ Ἄρηΐ γε πῆμα τετύχθαι·υἱὸς γάρ οἱ ὄλωλε μάχῃ ἔνι φίλτατος ἀνδρῶνἈσκάλαφος, τόν φησιν ὃν ἔμμεναι ὄβριμος Ἄρης.ὣς ἔφατʼ, αὐτὰρ Ἄρης θαλερὼ πεπλήγετο μηρὼχερσὶ καταπρηνέσσʼ, ὀλοφυρόμενος δʼ ἔπος ηὔδα·