καλῆς ὠκυάλου, ἣ Πρωτεσίλαον ἔνεικενἐς Τροίην, οὐδʼ αὖτις ἀπήγαγε πατρίδα γαῖαν.τοῦ περ δὴ περὶ νηὸς Ἀχαιοί τε Τρῶές τεδῄουν ἀλλήλους αὐτοσχεδόν· οὐδʼ ἄρα τοί γετόξων ἀϊκὰς ἀμφὶς μένον οὐδʼ ἔτʼ ἀκόντων,ἀλλʼ οἵ γʼ ἐγγύθεν ἱστάμενοι ἕνα θυμὸν ἔχοντεςὀξέσι δὴ πελέκεσσι καὶ ἀξίνῃσι μάχοντοκαὶ ξίφεσιν μεγάλοισι καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι.πολλὰ δὲ φάσγανα καλὰ μελάνδετα κωπήενταἄλλα μὲν ἐκ χειρῶν χαμάδις πέσον, ἄλλα δʼ ἀπʼ ὤμωνἀνδρῶν μαρναμένων· ῥέε δʼ αἵματι γαῖα μέλαινα.Ἕκτωρ δὲ πρύμνηθεν ἐπεὶ λάβεν οὐχὶ μεθίειἄφλαστον μετὰ χερσὶν ἔχων, Τρωσὶν δὲ κέλευεν·οἴσετε πῦρ, ἅμα δʼ αὐτοὶ ἀολλέες ὄρνυτʼ ἀϋτήν·νῦν ἡμῖν πάντων Ζεὺς ἄξιον ἦμαρ ἔδωκενῆας ἑλεῖν, αἳ δεῦρο θεῶν ἀέκητι μολοῦσαιἡμῖν πήματα πολλὰ θέσαν, κακότητι γερόντων,οἵ μʼ ἐθέλοντα μάχεσθαι ἐπὶ πρυμνῇσι νέεσσιναὐτόν τʼ ἰσχανάασκον ἐρητύοντό τε λαόν·ἀλλʼ εἰ δή ῥα τότε βλάπτε φρένας εὐρύοπα Ζεὺςἡμετέρας, νῦν αὐτὸς ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα μᾶλλον ἐπʼ Ἀργείοισιν ὄρουσαν.Αἴας δʼ οὐκέτʼ ἔμιμνε· βιάζετο γὰρ βελέεσσιν·ἀλλʼ ἀνεχάζετο τυτθόν, ὀϊόμενος θανέεσθαιθρῆνυν ἐφʼ ἑπταπόδην, λίπε δʼ ἴκρια νηὸς ἐΐσης.ἔνθʼ ἄρʼ ὅ γʼ ἑστήκει δεδοκημένος, ἔγχεϊ δʼ αἰεὶΤρῶας ἄμυνε νεῶν, ὅς τις φέροι ἀκάματον πῦρ·αἰεὶ δὲ σμερδνὸν βοόων Δαναοῖσι κέλευε·ὦ φίλοι ἥρωες Δαναοὶ θεράποντες Ἄρηοςἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς.ἠέ τινάς φαμεν εἶναι ἀοσσητῆρας ὀπίσσω,ἦέ τι τεῖχος ἄρειον, ὅ κʼ ἀνδράσι λοιγὸν ἀμύναι;οὐ μέν τι σχεδόν ἐστι πόλις πύργοις ἀραρυῖα,ᾗ κʼ ἀπαμυναίμεσθʼ ἑτεραλκέα δῆμον ἔχοντες·ἀλλʼ ἐν γὰρ Τρώων πεδίῳ πύκα θωρηκτάωνπόντῳ κεκλιμένοι ἑκὰς ἥμεθα πατρίδος αἴης·τὼ ἐν χερσὶ φόως, οὐ μειλιχίῃ πολέμοιο.ἦ, καὶ μαιμώων ἔφεπʼ ἔγχεϊ ὀξυόεντι.ὅς τις δὲ Τρώων κοίλῃς ἐπὶ νηυσὶ φέροιτοσὺν πυρὶ κηλείῳ, χάριν Ἕκτορος ὀτρύναντος,τὸν δʼ Αἴας οὔτασκε δεδεγμένος ἔγχεϊ μακρῷ·δώδεκα δὲ προπάροιθε νεῶν αὐτοσχεδὸν οὖτα.

ὣς οἳ μὲν περὶ νηὸς ἐϋσσέλμοιο μάχοντο·Πάτροκλος δʼ Ἀχιλῆϊ παρίστατο ποιμένι λαῶνδάκρυα θερμὰ χέων ὥς τε κρήνη μελάνυδρος,ἥ τε κατʼ αἰγίλιπος πέτρης δνοφερὸν χέει ὕδωρ.τὸν δὲ ἰδὼν ᾤκτιρε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς,καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·τίπτε δεδάκρυσαι Πατρόκλεες, ἠΰτε κούρηνηπίη, ἥ θʼ ἅμα μητρὶ θέουσʼ ἀνελέσθαι ἀνώγειεἱανοῦ ἁπτομένη, καί τʼ ἐσσυμένην κατερύκει,δακρυόεσσα δέ μιν ποτιδέρκεται, ὄφρʼ ἀνέληται·τῇ ἴκελος Πάτροκλε τέρεν κατὰ δάκρυον εἴβεις.ἠέ τι Μυρμιδόνεσσι πιφαύσκεαι, ἢ ἐμοὶ αὐτῷ,ἦέ τινʼ ἀγγελίην Φθίης ἐξέκλυες οἶος;ζώειν μὰν ἔτι φασὶ Μενοίτιον Ἄκτορος υἱόν,