παυσάμενον πολέμοιο τὰ ἃ πρὸς δώμαθʼ ἱκέσθαι,Ἕκτορα δʼ ὀτρύνῃσι μάχην ἐς Φοῖβος Ἀπόλλων,αὖτις δʼ ἐμπνεύσῃσι μένος, λελάθῃ δʼ ὀδυνάωναἳ νῦν μιν τείρουσι κατὰ φρένας, αὐτὰρ Ἀχαιοὺςαὖτις ἀποστρέψῃσιν ἀνάλκιδα φύζαν ἐνόρσας,φεύγοντες δʼ ἐν νηυσὶ πολυκλήϊσι πέσωσιΠηλεΐδεω Ἀχιλῆος· ὃ δʼ ἀνστήσει ὃν ἑταῖρονΠάτροκλον· τὸν δὲ κτενεῖ ἔγχεϊ φαίδιμος ἝκτωρἸλίου προπάροιθε πολέας ὀλέσαντʼ αἰζηοὺςτοὺς ἄλλους, μετὰ δʼ υἱὸν ἐμὸν Σαρπηδόνα δῖον.τοῦ δὲ χολωσάμενος κτενεῖ Ἕκτορα δῖος Ἀχιλλεύς.ἐκ τοῦ δʼ ἄν τοι ἔπειτα παλίωξιν παρὰ νηῶναἰὲν ἐγὼ τεύχοιμι διαμπερὲς εἰς ὅ κʼ ἈχαιοὶἼλιον αἰπὺ ἕλοιεν Ἀθηναίης διὰ βουλάς.τὸ πρὶν δʼ οὔτʼ ἄρʼ ἐγὼ παύω χόλον οὔτέ τινʼ ἄλλονἀθανάτων Δαναοῖσιν ἀμυνέμεν ἐνθάδʼ ἐάσωπρίν γε τὸ Πηλεΐδαο τελευτηθῆναι ἐέλδωρ,ὥς οἱ ὑπέστην πρῶτον, ἐμῷ δʼ ἐπένευσα κάρητι,ἤματι τῷ ὅτʼ ἐμεῖο θεὰ Θέτις ἥψατο γούνων,λισσομένη τιμῆσαι Ἀχιλλῆα πτολίπορθον.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη,βῆ δʼ ἐξ Ἰδαίων ὀρέων ἐς μακρὸν Ὄλυμπον.ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ἀΐξῃ νόος ἀνέρος, ὅς τʼ ἐπὶ πολλὴνγαῖαν ἐληλουθὼς φρεσὶ πευκαλίμῃσι νοήσῃἔνθʼ εἴην ἢ ἔνθα, μενοινήῃσί τε πολλά,ὣς κραιπνῶς μεμαυῖα διέπτατο πότνια Ἥρη·ἵκετο δʼ αἰπὺν Ὄλυμπον, ὁμηγερέεσσι δʼ ἐπῆλθενἀθανάτοισι θεοῖσι Διὸς δόμῳ· οἳ δὲ ἰδόντεςπάντες ἀνήϊξαν καὶ δεικανόωντο δέπασσιν.ἣ δʼ ἄλλους μὲν ἔασε, Θέμιστι δὲ καλλιπαρῄῳδέκτο δέπας· πρώτη γὰρ ἐναντίη ἦλθε θέουσα,καί μιν φωνήσασʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἥρη τίπτε βέβηκας; ἀτυζομένῃ δὲ ἔοικας·ἦ μάλα δή σʼ ἐφόβησε Κρόνου πάϊς, ὅς τοι ἀκοίτης.τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα θεὰ λευκώλενος Ἥρη·μή με θεὰ Θέμι ταῦτα διείρεο· οἶσθα καὶ αὐτὴοἷος κείνου θυμὸς ὑπερφίαλος καὶ ἀπηνής.ἀλλὰ σύ γʼ ἄρχε θεοῖσι δόμοις ἔνι δαιτὸς ἐΐσης·ταῦτα δὲ καὶ μετὰ πᾶσιν ἀκούσεαι ἀθανάτοισινοἷα Ζεὺς κακὰ ἔργα πιφαύσκεται· οὐδέ τί φημιπᾶσιν ὁμῶς θυμὸν κεχαρησέμεν, οὔτε βροτοῖσινοὔτε θεοῖς, εἴ πέρ τις ἔτι νῦν δαίνυται εὔφρων.ἣ μὲν ἄρʼ ὣς εἰποῦσα καθέζετο πότνια Ἥρη,ὄχθησαν δʼ ἀνὰ δῶμα Διὸς θεοί· ἣ δʼ ἐγέλασσεχείλεσιν, οὐδὲ μέτωπον ἐπʼ ὀφρύσι κυανέῃσινἰάνθη· πᾶσιν δὲ νεμεσσηθεῖσα μετηύδα·νήπιοι οἳ Ζηνὶ μενεαίνομεν ἀφρονέοντες·ἦ ἔτι μιν μέμαμεν καταπαυσέμεν ἆσσον ἰόντεςἢ ἔπει ἠὲ βίῃ· ὃ δʼ ἀφήμενος οὐκ ἀλεγίζειοὐδʼ ὄθεται· φησὶν γὰρ ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσικάρτεΐ τε σθένεΐ τε διακριδὸν εἶναι ἄριστος.τὼ ἔχεθʼ ὅττί κεν ὔμμι κακὸν πέμπῃσιν ἑκάστῳ.ἤδη γὰρ νῦν ἔλπομʼ Ἄρηΐ γε πῆμα τετύχθαι·υἱὸς γάρ οἱ ὄλωλε μάχῃ ἔνι φίλτατος ἀνδρῶνἈσκάλαφος, τόν φησιν ὃν ἔμμεναι ὄβριμος Ἄρης.ὣς ἔφατʼ, αὐτὰρ Ἄρης θαλερὼ πεπλήγετο μηρὼχερσὶ καταπρηνέσσʼ, ὀλοφυρόμενος δʼ ἔπος ηὔδα·μὴ νῦν μοι νεμεσήσετʼ Ὀλύμπια δώματʼ ἔχοντεςτίσασθαι φόνον υἷος ἰόντʼ ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν,εἴ πέρ μοι καὶ μοῖρα Διὸς πληγέντι κεραυνῷκεῖσθαι ὁμοῦ νεκύεσσι μεθʼ αἵματι καὶ κονίῃσιν.ὣς φάτο, καί ῥʼ ἵππους κέλετο Δεῖμόν τε Φόβον τεζευγνύμεν, αὐτὸς δʼ ἔντεʼ ἐδύσετο παμφανόωντα.ἔνθά κʼ ἔτι μείζων τε καὶ ἀργαλεώτερος ἄλλοςπὰρ Διὸς ἀθανάτοισι χόλος καὶ μῆνις ἐτύχθη,εἰ μὴ Ἀθήνη πᾶσι περιδείσασα θεοῖσινὦρτο διὲκ προθύρου, λίπε δὲ θρόνον ἔνθα θάασσε,τοῦ δʼ ἀπὸ μὲν κεφαλῆς κόρυθʼ εἵλετο καὶ σάκος ὤμων,ἔγχος δʼ ἔστησε στιβαρῆς ἀπὸ χειρὸς ἑλοῦσαχάλκεον· ἣ δʼ ἐπέεσσι καθάπτετο θοῦρον Ἄρηα·μαινόμενε φρένας ἠλὲ διέφθορας· ἦ νύ τοι αὔτωςοὔατʼ ἀκουέμεν ἐστί, νόος δʼ ἀπόλωλε καὶ αἰδώς.οὐκ ἀΐεις ἅ τέ φησι θεὰ λευκώλενος Ἥρηἣ δὴ νῦν πὰρ Ζηνὸς Ὀλυμπίου εἰλήλουθεν;ἦ ἐθέλεις αὐτὸς μὲν ἀναπλήσας κακὰ πολλὰἂψ ἴμεν Οὔλυμπον δὲ καὶ ἀχνύμενός περ ἀνάγκῃ,αὐτὰρ τοῖς ἄλλοισι κακὸν μέγα πᾶσι φυτεῦσαι;αὐτίκα γὰρ Τρῶας μὲν ὑπερθύμους καὶ Ἀχαιοὺςλείψει, ὃ δʼ ἡμέας εἶσι κυδοιμήσων ἐς Ὄλυμπον,μάρψει δʼ ἑξείης ὅς τʼ αἴτιος ὅς τε καὶ οὐκί.τώ σʼ αὖ νῦν κέλομαι μεθέμεν χόλον υἷος ἑῆος·ἤδη γάρ τις τοῦ γε βίην καὶ χεῖρας ἀμείνωνἢ πέφατʼ, ἢ καὶ ἔπειτα πεφήσεται· ἀργαλέον δὲπάντων ἀνθρώπων ῥῦσθαι γενεήν τε τόκον τε.ὣς εἰποῦσʼ ἵδρυσε θρόνῳ ἔνι θοῦρον Ἄρηα.Ἥρη δʼ Ἀπόλλωνα καλέσσατο δώματος ἐκτὸςἾρίν θʼ, ἥ τε θεοῖσι μετάγγελος ἀθανάτοισι,καί σφεας φωνήσασʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ζεὺς σφὼ εἰς Ἴδην κέλετʼ ἐλθέμεν ὅττι τάχιστα·αὐτὰρ ἐπὴν ἔλθητε, Διός τʼ εἰς ὦπα ἴδησθε,ἕρδειν ὅττί κε κεῖνος ἐποτρύνῃ καὶ ἀνώγῃ.ἣ μὲν ἄρʼ ὣς εἰποῦσα πάλιν κίε πότνια Ἥρη,ἕζετο δʼ εἰνὶ θρόνῳ· τὼ δʼ ἀΐξαντε πετέσθην.Ἴδην δʼ ἵκανον πολυπίδακα μητέρα θηρῶν,εὗρον δʼ εὐρύοπα Κρονίδην ἀνὰ Γαργάρῳ ἄκρῳἥμενον· ἀμφὶ δέ μιν θυόεν νέφος ἐστεφάνωτο.τὼ δὲ πάροιθʼ ἐλθόντε Διὸς νεφεληγερέταοστήτην· οὐδέ σφωϊν ἰδὼν ἐχολώσατο θυμῷ,ὅττί οἱ ὦκʼ ἐπέεσσι φίλης ἀλόχοιο πιθέσθην.Ἶριν δὲ προτέρην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·βάσκʼ ἴθι Ἶρι ταχεῖα, Ποσειδάωνι ἄνακτιπάντα τάδʼ ἀγγεῖλαι, μὴ δὲ ψευδάγγελος εἶναι.παυσάμενόν μιν ἄνωχθι μάχης ἠδὲ πτολέμοιοἔρχεσθαι μετὰ φῦλα θεῶν ἢ εἰς ἅλα δῖαν.εἰ δέ μοι οὐκ ἐπέεσσʼ ἐπιπείσεται, ἀλλʼ ἀλογήσει,φραζέσθω δὴ ἔπειτα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸνμή μʼ οὐδὲ κρατερός περ ἐὼν ἐπιόντα ταλάσσῃμεῖναι, ἐπεί εὑ φημὶ βίῃ πολὺ φέρτερος εἶναικαὶ γενεῇ πρότερος· τοῦ δʼ οὐκ ὄθεται φίλον ἦτορἶσον ἐμοὶ φάσθαι, τόν τε στυγέουσι καὶ ἄλλοι.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις,βῆ δὲ κατʼ Ἰδαίων ὀρέων εἰς Ἴλιον ἱρήν.ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ἐκ νεφέων πτῆται νιφὰς ἠὲ χάλαζαψυχρὴ ὑπὸ ῥιπῆς αἰθρηγενέος Βορέαο,ὣς κραιπνῶς μεμαυῖα διέπτατο ὠκέα Ἶρις,ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη προσέφη κλυτὸν ἐννοσίγαιον·ἀγγελίην τινά τοι γαιήοχε κυανοχαῖταἦλθον δεῦρο φέρουσα παραὶ Διὸς αἰγιόχοιο.παυσάμενόν σʼ ἐκέλευσε μάχης ἠδὲ πτολέμοιοἔρχεσθαι μετὰ φῦλα θεῶν ἢ εἰς ἅλα δῖαν.εἰ δέ οἱ οὐκ ἐπέεσσʼ ἐπιπείσεαι, ἀλλʼ ἀλογήσεις,ἠπείλει καὶ κεῖνος ἐναντίβιον πολεμίξωνἐνθάδʼ ἐλεύσεσθαι· σὲ δʼ ὑπεξαλέασθαι ἄνωγεχεῖρας, ἐπεὶ σέο φησὶ βίῃ πολὺ φέρτερος εἶναικαὶ γενεῇ πρότερος· σὸν δʼ οὐκ ὄθεται φίλον ἦτορἶσόν οἱ φάσθαι, τόν τε στυγέουσι καὶ ἄλλοι.τὴν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη κλυτὸς ἐννοσίγαιος·ὢ πόποι ἦ ῥʼ ἀγαθός περ ἐὼν ὑπέροπλον ἔειπενεἴ μʼ ὁμότιμον ἐόντα βίῃ ἀέκοντα καθέξει.τρεῖς γάρ τʼ ἐκ Κρόνου εἰμὲν ἀδελφεοὶ οὓς τέκετο ῬέαΖεὺς καὶ ἐγώ, τρίτατος δʼ Ἀΐδης ἐνέροισιν ἀνάσσων.τριχθὰ δὲ πάντα δέδασται, ἕκαστος δʼ ἔμμορε τιμῆς·ἤτοι ἐγὼν ἔλαχον πολιὴν ἅλα ναιέμεν αἰεὶπαλλομένων, Ἀΐδης δʼ ἔλαχε ζόφον ἠερόεντα,Ζεὺς δʼ ἔλαχʼ οὐρανὸν εὐρὺν ἐν αἰθέρι καὶ νεφέλῃσι·γαῖα δʼ ἔτι ξυνὴ πάντων καὶ μακρὸς Ὄλυμπος.τώ ῥα καὶ οὔ τι Διὸς βέομαι φρεσίν, ἀλλὰ ἕκηλοςκαὶ κρατερός περ ἐὼν μενέτω τριτάτῃ ἐνὶ μοίρῃ.χερσὶ δὲ μή τί με πάγχυ κακὸν ὣς δειδισσέσθω·θυγατέρεσσιν γάρ τε καὶ υἱάσι βέλτερον εἴηἐκπάγλοις ἐπέεσσιν ἐνισσέμεν οὓς τέκεν αὐτός,οἵ ἑθεν ὀτρύνοντος ἀκούσονται καὶ ἀνάγκῃ.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις·οὕτω γὰρ δή τοι γαιήοχε κυανοχαῖτατόνδε φέρω Διὶ μῦθον ἀπηνέα τε κρατερόν τε,ἦ τι μεταστρέψεις; στρεπταὶ μέν τε φρένες ἐσθλῶν.οἶσθʼ ὡς πρεσβυτέροισιν Ἐρινύες αἰὲν ἕπονται.τὴν δʼ αὖτε προσέειπε Ποσειδάων ἐνοσίχθων·Ἶρι θεὰ μάλα τοῦτο ἔπος κατὰ μοῖραν ἔειπες·ἐσθλὸν καὶ τὸ τέτυκται ὅτʼ ἄγγελος αἴσιμα εἰδῇ.ἀλλὰ τόδʼ αἰνὸν ἄχος κραδίην καὶ θυμὸν ἱκάνειὁππότʼ ἂν ἰσόμορον καὶ ὁμῇ πεπρωμένον αἴσῃνεικείειν ἐθέλῃσι χολωτοῖσιν ἐπέεσσιν.ἀλλʼ ἤτοι νῦν μέν κε νεμεσσηθεὶς ὑποείξω·ἄλλο δέ τοι ἐρέω, καὶ ἀπειλήσω τό γε θυμῷ·αἴ κεν ἄνευ ἐμέθεν καὶ Ἀθηναίης ἀγελείηςἭρης Ἑρμείω τε καὶ Ἡφαίστοιο ἄνακτοςἸλίου αἰπεινῆς πεφιδήσεται, οὐδʼ ἐθελήσειἐκπέρσαι, δοῦναι δὲ μέγα κράτος Ἀργείοισιν,ἴστω τοῦθʼ ὅτι νῶϊν ἀνήκεστος χόλος ἔσται.ὣς εἰπὼν λίπε λαὸν Ἀχαιϊκὸν ἐννοσίγαιος,δῦνε δὲ πόντον ἰών, πόθεσαν δʼ ἥρωες Ἀχαιοί.καὶ τότʼ Ἀπόλλωνα προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·ἔρχεο νῦν φίλε Φοῖβε μεθʼ Ἕκτορα χαλκοκορυστήν·ἤδη μὲν γάρ τοι γαιήοχος ἐννοσίγαιοςοἴχεται εἰς ἅλα δῖαν ἀλευάμενος χόλον αἰπὺνἡμέτερον· μάλα γάρ κε μάχης ἐπύθοντο καὶ ἄλλοι,οἵ περ ἐνέρτεροί εἰσι θεοὶ Κρόνον ἀμφὶς ἐόντες.ἀλλὰ τόδʼ ἠμὲν ἐμοὶ πολὺ κέρδιον ἠδέ οἱ αὐτῷἔπλετο, ὅττι πάροιθε νεμεσσηθεὶς ὑπόειξεχεῖρας ἐμάς, ἐπεὶ οὔ κεν ἀνιδρωτί γʼ ἐτελέσθη.ἀλλὰ σύ γʼ ἐν χείρεσσι λάβʼ αἰγίδα θυσσανόεσσαν,τῇ μάλʼ ἐπισσείων φοβέειν ἥρωας Ἀχαιούς·σοὶ δʼ αὐτῷ μελέτω ἑκατηβόλε φαίδιμος Ἕκτωρ·τόφρα γὰρ οὖν οἱ ἔγειρε μένος μέγα, ὄφρʼ ἂν Ἀχαιοὶφεύγοντες νῆάς τε καὶ Ἑλλήσποντον ἵκωνται.κεῖθεν δʼ αὐτὸς ἐγὼ φράσομαι ἔργον τε ἔπος τε,ὥς κε καὶ αὖτις Ἀχαιοὶ ἀναπνεύσωσι πόνοιο.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἄρα πατρὸς ἀνηκούστησεν Ἀπόλλων,βῆ δὲ κατʼ Ἰδαίων ὀρέων ἴρηκι ἐοικὼςὠκέϊ φασσοφόνῳ, ὅς τʼ ὤκιστος πετεηνῶν.εὗρʼ υἱὸν Πριάμοιο δαΐφρονος Ἕκτορα δῖονἥμενον, οὐδʼ ἔτι κεῖτο, νέον δʼ ἐσαγείρετο θυμόν,ἀμφὶ ἓ γιγνώσκων ἑτάρους· ἀτὰρ ἆσθμα καὶ ἱδρὼςπαύετʼ, ἐπεί μιν ἔγειρε Διὸς νόος αἰγιόχοιο.ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων·Ἕκτορ υἱὲ Πριάμοιο, τί ἢ δὲ σὺ νόσφιν ἀπʼ ἄλλωνἧσʼ ὀλιγηπελέων; ἦ πού τί σε κῆδος ἱκάνει;τὸν δʼ ὀλιγοδρανέων προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·τίς δὲ σύ ἐσσι φέριστε θεῶν ὅς μʼ εἴρεαι ἄντην;οὐκ ἀΐεις ὅ με νηυσὶν ἔπι πρυμνῇσιν Ἀχαιῶνοὓς ἑτάρους ὀλέκοντα βοὴν ἀγαθὸς βάλεν Αἴαςχερμαδίῳ πρὸς στῆθος, ἔπαυσε δὲ θούριδος ἀλκῆς;καὶ δὴ ἔγωγʼ ἐφάμην νέκυας καὶ δῶμʼ Ἀΐδαοἤματι τῷδʼ ἵξεσθαι, ἐπεὶ φίλον ἄϊον ἦτορ.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων·θάρσει νῦν· τοῖόν τοι ἀοσσητῆρα Κρονίωνἐξ Ἴδης προέηκε παρεστάμεναι καὶ ἀμύνεινΦοῖβον Ἀπόλλωνα χρυσάορον, ὅς σε πάρος περῥύομʼ, ὁμῶς αὐτόν τε καὶ αἰπεινὸν πτολίεθρον.ἀλλʼ ἄγε νῦν ἱππεῦσιν ἐπότρυνον πολέεσσινηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐλαυνέμεν ὠκέας ἵππους·αὐτὰρ ἐγὼ προπάροιθε κιὼν ἵπποισι κέλευθονπᾶσαν λειανέω, τρέψω δʼ ἥρωας Ἀχαιούς.ὣς εἰπὼν ἔμπνευσε μένος μέγα ποιμένι λαῶν.ὡς δʼ ὅτε τις στατὸς ἵππος ἀκοστήσας ἐπὶ φάτνῃδεσμὸν ἀπορρήξας θείῃ πεδίοιο κροαίνωνεἰωθὼς λούεσθαι ἐϋρρεῖος ποταμοῖοκυδιόων· ὑψοῦ δὲ κάρη ἔχει, ἀμφὶ δὲ χαῖταιὤμοις ἀΐσσονται· ὃ δʼ ἀγλαΐηφι πεποιθὼςῥίμφά ἑ γοῦνα φέρει μετά τʼ ἤθεα καὶ νομὸν ἵππων·ὣς Ἕκτωρ λαιψηρὰ πόδας καὶ γούνατʼ ἐνώμαὀτρύνων ἱππῆας, ἐπεὶ θεοῦ ἔκλυεν αὐδήν.οἳ δʼ ὥς τʼ ἢ ἔλαφον κεραὸν ἢ ἄγριον αἶγαἐσσεύαντο κύνες τε καὶ ἀνέρες ἀγροιῶται·τὸν μέν τʼ ἠλίβατος πέτρη καὶ δάσκιος ὕληεἰρύσατʼ, οὐδʼ ἄρα τέ σφι κιχήμεναι αἴσιμον ἦεν·τῶν δέ θʼ ὑπὸ ἰαχῆς ἐφάνη λὶς ἠϋγένειοςεἰς ὁδόν, αἶψα δὲ πάντας ἀπέτραπε καὶ μεμαῶτας·ὣς Δαναοὶ εἷος μὲν ὁμιλαδὸν αἰὲν ἕποντονύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν·αὐτὰρ ἐπεὶ ἴδον Ἕκτορʼ ἐποιχόμενον στίχας ἀνδρῶντάρβησαν, πᾶσιν δὲ παραὶ ποσὶ κάππεσε θυμός.τοῖσι δʼ ἔπειτʼ ἀγόρευε Θόας Ἀνδραίμονος υἱός,Αἰτωλῶν ὄχʼ ἄριστος ἐπιστάμενος μὲν ἄκοντιἐσθλὸς δʼ ἐν σταδίῃ· ἀγορῇ δέ ἑ παῦροι Ἀχαιῶννίκων, ὁππότε κοῦροι ἐρίσσειαν περὶ μύθων·ὅ σφιν ἐϋφρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·ὢ πόποι ἦ μέγα θαῦμα τόδʼ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι,οἷον δʼ αὖτʼ ἐξαῦτις ἀνέστη κῆρας ἀλύξαςἝκτωρ· ἦ θήν μιν μάλα ἔλπετο θυμὸς ἑκάστουχερσὶν ὑπʼ Αἴαντος θανέειν Τελαμωνιάδαο.ἀλλά τις αὖτε θεῶν ἐρρύσατο καὶ ἐσάωσενἝκτορʼ, ὃ δὴ πολλῶν Δαναῶν ὑπὸ γούνατʼ ἔλυσεν,ὡς καὶ νῦν ἔσσεσθαι ὀΐομαι· οὐ γὰρ ἄτερ γεΖηνὸς ἐριγδούπου πρόμος ἵσταται ὧδε μενοινῶν.ἀλλʼ ἄγεθʼ ὡς ἂν ἐγὼν εἴπω πειθώμεθα πάντες.πληθὺν μὲν ποτὶ νῆας ἀνώξομεν ἀπονέεσθαι·αὐτοὶ δʼ, ὅσσοι ἄριστοι ἐνὶ στρατῷ εὐχόμεθʼ εἶναι,στήομεν, εἴ κεν πρῶτον ἐρύξομεν ἀντιάσαντεςδούρατʼ ἀνασχόμενοι· τὸν δʼ οἴω καὶ μεμαῶταθυμῷ δείσεσθαι Δαναῶν καταδῦναι ὅμιλον.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο·οἳ μὲν ἄρʼ ἀμφʼ Αἴαντα καὶ Ἰδομενῆα ἄνακταΤεῦκρον Μηριόνην τε Μέγην τʼ ἀτάλαντον Ἄρηϊὑσμίνην ἤρτυνον ἀριστῆας καλέσαντεςἝκτορι καὶ Τρώεσσιν ἐναντίον· αὐτὰρ ὀπίσσωἣ πληθὺς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν ἀπονέοντο.Τρῶες δὲ προὔτυψαν ἀολλέες, ἦρχε δʼ ἄρʼ Ἕκτωρμακρὰ βιβάς· πρόσθεν δὲ κίʼ αὐτοῦ Φοῖβος Ἀπόλλωνεἱμένος ὤμοιιν νεφέλην, ἔχε δʼ αἰγίδα θοῦρινδεινὴν ἀμφιδάσειαν ἀριπρεπέʼ, ἣν ἄρα χαλκεὺςἭφαιστος Διὶ δῶκε φορήμεναι ἐς φόβον ἀνδρῶν·τὴν ἄρʼ ὅ γʼ ἐν χείρεσσιν ἔχων ἡγήσατο λαῶν.Ἀργεῖοι δʼ ὑπέμειναν ἀολλέες, ὦρτο δʼ ἀϋτὴὀξεῖʼ ἀμφοτέρωθεν, ἀπὸ νευρῆφι δʼ ὀϊστοὶθρῷσκον· πολλὰ δὲ δοῦρα θρασειάων ἀπὸ χειρῶνἄλλα μὲν ἐν χροῒ πήγνυτʼ ἀρηϊθόων αἰζηῶν,πολλὰ δὲ καὶ μεσσηγὺ πάρος χρόα λευκὸν ἐπαυρεῖνἐν γαίῃ ἵσταντο λιλαιόμενα χροὸς ἆσαι.ὄφρα μὲν αἰγίδα χερσὶν ἔχʼ ἀτρέμα Φοῖβος Ἀπόλλων,τόφρα μάλʼ ἀμφοτέρων βέλεʼ ἥπτετο, πῖπτε δὲ λαός.αὐτὰρ ἐπεὶ κατʼ ἐνῶπα ἰδὼν Δαναῶν ταχυπώλωνσεῖσʼ, ἐπὶ δʼ αὐτὸς ἄϋσε μάλα μέγα, τοῖσι δὲ θυμὸνἐν στήθεσσιν ἔθελξε, λάθοντο δὲ θούριδος ἀλκῆς.οἳ δʼ ὥς τʼ ἠὲ βοῶν ἀγέλην ἢ πῶϋ μέγʼ οἰῶνθῆρε δύω κλονέωσι μελαίνης νυκτὸς ἀμολγῷἐλθόντʼ ἐξαπίνης σημάντορος οὐ παρεόντος,ὣς ἐφόβηθεν Ἀχαιοὶ ἀνάλκιδες· ἐν γὰρ Ἀπόλλωνἧκε φόβον, Τρωσὶν δὲ καὶ Ἕκτορι κῦδος ὄπαζεν.ἔνθα δʼ ἀνὴρ ἕλεν ἄνδρα κεδασθείσης ὑσμίνης.Ἕκτωρ μὲν Στιχίον τε καὶ Ἀρκεσίλαον ἔπεφνε,τὸν μὲν Βοιωτῶν ἡγήτορα χαλκοχιτώνων,τὸν δὲ Μενεσθῆος μεγαθύμου πιστὸν ἑταῖρον·Αἰνείας δὲ Μέδοντα καὶ Ἴασον ἐξενάριξεν.ἤτοι ὃ μὲν νόθος υἱὸς Ὀϊλῆος θείοιοἔσκε Μέδων Αἴαντος ἀδελφεός· αὐτὰρ ἔναιενἐν Φυλάκῃ γαίης ἄπο πατρίδος ἄνδρα κατακτὰςγνωτὸν μητρυιῆς Ἐριώπιδος, ἣν ἔχʼ Ὀϊλεύς·Ἴασος αὖτʼ ἀρχὸς μὲν Ἀθηναίων ἐτέτυκτο,υἱὸς δὲ Σφήλοιο καλέσκετο Βουκολίδαο.Μηκιστῆ δʼ ἕλε Πουλυδάμας, Ἐχίον δὲ Πολίτηςπρώτῃ ἐν ὑσμίνῃ, Κλονίον δʼ ἕλε δῖος Ἀγήνωρ.Δηΐοχον δὲ Πάρις βάλε νείατον ὦμον ὄπισθεφεύγοντʼ ἐν προμάχοισι, διὰ πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσεν.ὄφρʼ οἳ τοὺς ἐνάριζον ἀπʼ ἔντεα, τόφρα δʼ Ἀχαιοὶτάφρῳ καὶ σκολόπεσσιν ἐνιπλήξαντες ὀρυκτῇἔνθα καὶ ἔνθα φέβοντο, δύοντο δὲ τεῖχος ἀνάγκῃ.Ἕκτωρ δὲ Τρώεσσιν ἐκέκλετο μακρὸν ἀΰσαςνηυσὶν ἐπισσεύεσθαι, ἐᾶν δʼ ἔναρα βροτόεντα·ὃν δʼ ἂν ἐγὼν ἀπάνευθε νεῶν ἑτέρωθι νοήσω,αὐτοῦ οἱ θάνατον μητίσομαι, οὐδέ νυ τόν γεγνωτοί τε γνωταί τε πυρὸς λελάχωσι θανόντα,ἀλλὰ κύνες ἐρύουσι πρὸ ἄστεος ἡμετέροιο.ὣς εἰπὼν μάστιγι κατωμαδὸν ἤλασεν ἵππουςκεκλόμενος Τρώεσσι κατὰ στίχας· οἳ δὲ σὺν αὐτῷπάντες ὁμοκλήσαντες ἔχον ἐρυσάρματας ἵππουςἠχῇ θεσπεσίῃ· προπάροιθε δὲ Φοῖβος Ἀπόλλωνῥεῖʼ ὄχθας καπέτοιο βαθείης ποσσὶν ἐρείπωνἐς μέσσον κατέβαλλε, γεφύρωσεν δὲ κέλευθονμακρὴν ἠδʼ εὐρεῖαν, ὅσον τʼ ἐπὶ δουρὸς ἐρωὴγίγνεται, ὁππότʼ ἀνὴρ σθένεος πειρώμενος ᾗσι.τῇ ῥʼ οἵ γε προχέοντο φαλαγγηδόν, πρὸ δʼ Ἀπόλλωναἰγίδʼ ἔχων ἐρίτιμον· ἔρειπε δὲ τεῖχος Ἀχαιῶνῥεῖα μάλʼ, ὡς ὅτε τις ψάμαθον πάϊς ἄγχι θαλάσσης,ὅς τʼ ἐπεὶ οὖν ποιήσῃ ἀθύρματα νηπιέῃσινἂψ αὖτις συνέχευε ποσὶν καὶ χερσὶν ἀθύρων.ὥς ῥα σὺ ἤϊε Φοῖβε πολὺν κάματον καὶ ὀϊζὺνσύγχεας Ἀργείων, αὐτοῖσι δὲ φύζαν ἐνῶρσας.ὣς οἳ μὲν παρὰ νηυσὶν ἐρητύοντο μένοντες,ἀλλήλοισί τε κεκλόμενοι καὶ πᾶσι θεοῖσιχεῖρας ἀνίσχοντες μεγάλʼ εὐχετόωντο ἕκαστος·Νέστωρ αὖτε μάλιστα Γερήνιος οὖρος Ἀχαιῶνεὔχετο χεῖρʼ ὀρέγων εἰς οὐρανὸν ἀστερόεντα·Ζεῦ πάτερ εἴ ποτέ τίς τοι ἐν Ἄργεΐ περ πολυπύρῳἢ βοὸς ἢ οἰὸς κατὰ πίονα μηρία καίωνεὔχετο νοστῆσαι, σὺ δʼ ὑπέσχεο καὶ κατένευσας,τῶν μνῆσαι καὶ ἄμυνον Ὀλύμπιε νηλεὲς ἦμαρ,μηδʼ οὕτω Τρώεσσιν ἔα δάμνασθαι Ἀχαιούς.ὣς ἔφατʼ εὐχόμενος, μέγα δʼ ἔκτυπε μητίετα Ζεύς,ἀράων ἀΐων Νηληϊάδαο γέροντος.Τρῶες δʼ ὡς ἐπύθοντο Διὸς κτύπον αἰγιόχοιο,μᾶλλον ἐπʼ Ἀργείοισι θόρον, μνήσαντο δὲ χάρμης.οἳ δʼ ὥς τε μέγα κῦμα θαλάσσης εὐρυπόροιονηὸς ὑπὲρ τοίχων καταβήσεται, ὁππότʼ ἐπείγῃἲς ἀνέμου· ἣ γάρ τε μάλιστά γε κύματʼ ὀφέλλει·