Τρῶες καὶ Λύκιοι καὶ Δάρδανοι ἀγχιμαχηταὶἀνέρες ἔστε φίλοι, μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆςνῆας ἀνὰ γλαφυράς· δὴ γὰρ ἴδον ὀφθαλμοῖσινἀνδρὸς ἀριστῆος Διόθεν βλαφθέντα βέλεμνα.ῥεῖα δʼ ἀρίγνωτος Διὸς ἀνδράσι γίγνεται ἀλκή,ἠμὲν ὁτέοισιν κῦδος ὑπέρτερον ἐγγυαλίξῃ,ἠδʼ ὅτινας μινύθῃ τε καὶ οὐκ ἐθέλῃσιν ἀμύνειν,ὡς νῦν Ἀργείων μινύθει μένος, ἄμμι δʼ ἀρήγει.ἀλλὰ μάχεσθʼ ἐπὶ νηυσὶν ἀολλέες· ὃς δέ κεν ὑμέωνβλήμενος ἠὲ τυπεὶς θάνατον καὶ πότμον ἐπίσπῃτεθνάτω· οὔ οἱ ἀεικὲς ἀμυνομένῳ περὶ πάτρηςτεθνάμεν· ἀλλʼ ἄλοχός τε σόη καὶ παῖδες ὀπίσσω,καὶ οἶκος καὶ κλῆρος ἀκήρατος, εἴ κεν Ἀχαιοὶοἴχωνται σὺν νηυσὶ φίλην ἐς πατρίδα γαῖαν.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.Αἴας δʼ αὖθʼ ἑτέρωθεν ἐκέκλετο οἷς ἑτάροισιν·αἰδὼς Ἀργεῖοι· νῦν ἄρκιον ἢ ἀπολέσθαιἠὲ σαωθῆναι καὶ ἀπώσασθαι κακὰ νηῶν.ἦ ἔλπεσθʼ ἢν νῆας ἕλῃ κορυθαίολος Ἕκτωρἐμβαδὸν ἵξεσθαι ἣν πατρίδα γαῖαν ἕκαστος;ἦ οὐκ ὀτρύνοντος ἀκούετε λαὸν ἅπανταἝκτορος, ὃς δὴ νῆας ἐνιπρῆσαι μενεαίνει;οὐ μὰν ἔς γε χορὸν κέλετʼ ἐλθέμεν, ἀλλὰ μάχεσθαι.ἡμῖν δʼ οὔ τις τοῦδε νόος καὶ μῆτις ἀμείνωνἢ αὐτοσχεδίῃ μῖξαι χεῖράς τε μένος τε.βέλτερον ἢ ἀπολέσθαι ἕνα χρόνον ἠὲ βιῶναιἢ δηθὰ στρεύγεσθαι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτιὧδʼ αὔτως παρὰ νηυσὶν ὑπʼ ἀνδράσι χειροτέροισιν.ὣς εἰπὼν ὄτρυνε μένος καὶ θυμὸν ἑκάστου.ἔνθʼ Ἕκτωρ μὲν ἕλε Σχεδίον Περιμήδεος υἱὸνἀρχὸν Φωκήων, Αἴας δʼ ἕλε Λαοδάμανταἡγεμόνα πρυλέων Ἀντήνορος ἀγλαὸν υἱόν·Πουλυδάμας δʼ Ὦτον Κυλλήνιον ἐξενάριξεΦυλεΐδεω ἕταρον, μεγαθύμων ἀρχὸν Ἐπειῶν.τῷ δὲ Μέγης ἐπόρουσεν ἰδών· ὃ δʼ ὕπαιθα λιάσθηΠουλυδάμας· καὶ τοῦ μὲν ἀπήμβροτεν· οὐ γὰρ Ἀπόλλωνεἴα Πάνθου υἱὸν ἐνὶ προμάχοισι δαμῆναι·αὐτὰρ ὅ γε Κροίσμου στῆθος μέσον οὔτασε δουρί.δούπησεν δὲ πεσών· ὃ δʼ ἀπʼ ὤμων τεύχεʼ ἐσύλα.τόφρα δὲ τῷ ἐπόρουσε Δόλοψ αἰχμῆς ἐῢ εἰδὼςΛαμπετίδης, ὃν Λάμπος ἐγείνατο φέρτατον υἱὸνΛαομεδοντιάδης εὖ εἰδότα θούριδος ἀλκῆς,ὃς τότε Φυλεΐδαο μέσον σάκος οὔτασε δουρὶἐγγύθεν ὁρμηθείς· πυκινὸς δέ οἱ ἤρκεσε θώρηξ,τόν ῥʼ ἐφόρει γυάλοισιν ἀρηρότα· τόν ποτε Φυλεὺςἤγαγεν ἐξ Ἐφύρης, ποταμοῦ ἄπο Σελλήεντος.ξεῖνος γάρ οἱ ἔδωκεν ἄναξ ἀνδρῶν Εὐφήτηςἐς πόλεμον φορέειν δηΐων ἀνδρῶν ἀλεωρήν·ὅς οἱ καὶ τότε παιδὸς ἀπὸ χροὸς ἤρκεσʼ ὄλεθρον.τοῦ δὲ Μέγης κόρυθος χαλκήρεος ἱπποδασείηςκύμβαχον ἀκρότατον νύξʼ ἔγχεϊ ὀξυόεντι,ῥῆξε δʼ ἀφʼ ἵππειον λόφον αὐτοῦ· πᾶς δὲ χαμᾶζεκάππεσεν ἐν κονίῃσι νέον φοίνικι φαεινός.εἷος ὃ τῷ πολέμιζε μένων, ἔτι δʼ ἔλπετο νίκην,τόφρα δέ οἱ Μενέλαος ἀρήϊος ἦλθεν ἀμύντωρ,στῆ δʼ εὐρὰξ σὺν δουρὶ λαθών, βάλε δʼ ὦμον ὄπισθεν·αἰχμὴ δὲ στέρνοιο διέσσυτο μαιμώωσαπρόσσω ἱεμένη· ὃ δʼ ἄρα πρηνὴς ἐλιάσθη.τὼ μὲν ἐεισάσθην χαλκήρεα τεύχεʼ ἀπʼ ὤμωνσυλήσειν· Ἕκτωρ δὲ κασιγνήτοισι κέλευσεπᾶσι μάλα, πρῶτον δʼ Ἱκεταονίδην ἐνένιπενἴφθιμον Μελάνιππον. ὃ δʼ ὄφρα μὲν εἰλίποδας βοῦςβόσκʼ ἐν Περκώτῃ δηΐων ἀπὸ νόσφιν ἐόντων·αὐτὰρ ἐπεὶ Δαναῶν νέες ἤλυθον ἀμφιέλισσαι,ἂψ εἰς Ἴλιον ἦλθε, μετέπρεπε δὲ Τρώεσσι,ναῖε δὲ πὰρ Πριάμῳ, ὃ δέ μιν τίεν ἶσα τέκεσσι·τόν ῥʼ Ἕκτωρ ἐνένιπεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·οὕτω δὴ Μελάνιππε μεθήσομεν; οὐδέ νυ σοί περἐντρέπεται φίλον ἦτορ ἀνεψιοῦ κταμένοιο;