ὤμοις ἀΐσσονται· ὃ δʼ ἀγλαΐηφι πεποιθὼςῥίμφά ἑ γοῦνα φέρει μετά τʼ ἤθεα καὶ νομὸν ἵππων·ὣς Ἕκτωρ λαιψηρὰ πόδας καὶ γούνατʼ ἐνώμαὀτρύνων ἱππῆας, ἐπεὶ θεοῦ ἔκλυεν αὐδήν.οἳ δʼ ὥς τʼ ἢ ἔλαφον κεραὸν ἢ ἄγριον αἶγαἐσσεύαντο κύνες τε καὶ ἀνέρες ἀγροιῶται·τὸν μέν τʼ ἠλίβατος πέτρη καὶ δάσκιος ὕληεἰρύσατʼ, οὐδʼ ἄρα τέ σφι κιχήμεναι αἴσιμον ἦεν·τῶν δέ θʼ ὑπὸ ἰαχῆς ἐφάνη λὶς ἠϋγένειοςεἰς ὁδόν, αἶψα δὲ πάντας ἀπέτραπε καὶ μεμαῶτας·ὣς Δαναοὶ εἷος μὲν ὁμιλαδὸν αἰὲν ἕποντονύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν·αὐτὰρ ἐπεὶ ἴδον Ἕκτορʼ ἐποιχόμενον στίχας ἀνδρῶντάρβησαν, πᾶσιν δὲ παραὶ ποσὶ κάππεσε θυμός.τοῖσι δʼ ἔπειτʼ ἀγόρευε Θόας Ἀνδραίμονος υἱός,Αἰτωλῶν ὄχʼ ἄριστος ἐπιστάμενος μὲν ἄκοντιἐσθλὸς δʼ ἐν σταδίῃ· ἀγορῇ δέ ἑ παῦροι Ἀχαιῶννίκων, ὁππότε κοῦροι ἐρίσσειαν περὶ μύθων·ὅ σφιν ἐϋφρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·ὢ πόποι ἦ μέγα θαῦμα τόδʼ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι,οἷον δʼ αὖτʼ ἐξαῦτις ἀνέστη κῆρας ἀλύξαςἝκτωρ· ἦ θήν μιν μάλα ἔλπετο θυμὸς ἑκάστου