ἀζηχὴς ὀδύνη Ἡρακλῆος θείοιο,τὸν σὺ ξὺν Βορέῃ ἀνέμῳ πεπιθοῦσα θυέλλαςπέμψας ἐπʼ ἀτρύγετον πόντον κακὰ μητιόωσα,καί μιν ἔπειτα Κόων δʼ εὖ ναιομένην ἀπένεικας.τὸν μὲν ἐγὼν ἔνθεν ῥυσάμην καὶ ἀνήγαγον αὖτιςἌργος ἐς ἱππόβοτον καὶ πολλά περ ἀθλήσαντα.τῶν σʼ αὖτις μνήσω ἵνʼ ἀπολλήξῃς ἀπατάων,ὄφρα ἴδῃ ἤν τοι χραίσμῃ φιλότης τε καὶ εὐνή,ἣν ἐμίγης ἐλθοῦσα θεῶν ἄπο καί μʼ ἀπάτησας.