οὔ θην οἴοισίν γε πόνος τʼ ἔσεται καὶ ὀϊζὺςἡμῖν, ἀλλά ποθʼ ὧδε κατακτενέεσθε καὶ ὔμμες.φράζεσθʼ ὡς ὑμῖν Πρόμαχος δεδμημένος εὕδειἔγχει ἐμῷ, ἵνα μή τι κασιγνήτοιό γε ποινὴδηρὸν ἄτιτος ἔῃ· τὼ καί κέ τις εὔχεται ἀνὴργνωτὸν ἐνὶ μεγάροισιν ἀρῆς ἀλκτῆρα λιπέσθαι.ὣς ἔφατʼ, Ἀργείοισι δʼ ἄχος γένετʼ εὐξαμένοιο·Πηνέλεῳ δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ὄρινεν·ὁρμήθη δʼ Ἀκάμαντος· ὃ δʼ οὐχ ὑπέμεινεν ἐρωὴνΠηνελέωο ἄνακτος· ὃ δʼ οὔτασεν Ἰλιονῆαυἱὸν Φόρβαντος πολυμήλου, τόν ῥα μάλισταἙρμείας Τρώων ἐφίλει καὶ κτῆσιν ὄπασσε·τῷ δʼ ἄρʼ ὑπὸ μήτηρ μοῦνον τέκεν Ἰλιονῆα.τὸν τόθʼ ὑπʼ ὀφρύος οὖτα κατʼ ὀφθαλμοῖο θέμεθλα,ἐκ δʼ ὦσε γλήνην· δόρυ δʼ ὀφθαλμοῖο διὰ πρὸκαὶ διὰ ἰνίου ἦλθεν, ὃ δʼ ἕζετο χεῖρε πετάσσαςἄμφω· Πηνέλεως δὲ ἐρυσσάμενος ξίφος ὀξὺαὐχένα μέσσον ἔλασσεν, ἀπήραξεν δὲ χαμᾶζεαὐτῇ σὺν πήληκι κάρη· ἔτι δʼ ὄβριμον ἔγχοςἦεν ἐν ὀφθαλμῷ· ὃ δὲ φὴ κώδειαν ἀνασχὼνπέφραδέ τε Τρώεσσι καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·εἰπέμεναί μοι Τρῶες ἀγαυοῦ Ἰλιονῆοςπατρὶ φίλῳ καὶ μητρὶ γοήμεναι ἐν μεγάροισιν·οὐδὲ γὰρ ἣ Προμάχοιο δάμαρ Ἀλεγηνορίδαοἀνδρὶ φίλῳ ἐλθόντι γανύσσεται, ὁππότε κεν δὴἐκ Τροίης σὺν νηυσὶ νεώμεθα κοῦροι Ἀχαιῶν.ὣς φάτο, τοὺς δʼ ἄρα πάντας ὑπὸ τρόμος ἔλλαβε γυῖα,πάπτηνεν δὲ ἕκαστος ὅπῃ φύγοι αἰπὺν ὄλεθρον.ἔσπετε νῦν μοι Μοῦσαι Ὀλύμπια δώματʼ ἔχουσαιὅς τις δὴ πρῶτος βροτόεντʼ ἀνδράγριʼ Ἀχαιῶνἤρατʼ, ἐπεί ῥʼ ἔκλινε μάχην κλυτὸς ἐννοσίγαιος.Αἴας ῥα πρῶτος Τελαμώνιος Ὕρτιον οὖταΓυρτιάδην Μυσῶν ἡγήτορα καρτεροθύμων·Φάλκην δʼ Ἀντίλοχος καὶ Μέρμερον ἐξενάριξε·Μηριόνης δὲ Μόρυν τε καὶ Ἱπποτίωνα κατέκτα,Τεῦκρος δὲ Προθόωνά τʼ ἐνήρατο καὶ Περιφήτην·Ἀτρεΐδης δʼ ἄρʼ ἔπειθʼ Ὑπερήνορα ποιμένα λαῶνοὖτα κατὰ λαπάρην, διὰ δʼ ἔντερα χαλκὸς ἄφυσσεδῃώσας· ψυχὴ δὲ κατʼ οὐταμένην ὠτειλὴνἔσσυτʼ ἐπειγομένη, τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.πλείστους δʼ Αἴας εἷλεν Ὀϊλῆος ταχὺς υἱός·οὐ γάρ οἵ τις ὁμοῖος ἐπισπέσθαι ποσὶν ἦενἀνδρῶν τρεσσάντων, ὅτε τε Ζεὺς ἐν φόβον ὄρσῃ.

αὐτὰρ ἐπεὶ διά τε σκόλοπας καὶ τάφρον ἔβησανφεύγοντες, πολλοὶ δὲ δάμεν Δαναῶν ὑπὸ χερσίν,οἳ μὲν δὴ παρʼ ὄχεσφιν ἐρητύοντο μένοντεςχλωροὶ ὑπαὶ δείους πεφοβημένοι· ἔγρετο δὲ ΖεὺςἼδης ἐν κορυφῇσι παρὰ χρυσοθρόνου Ἥρης,στῆ δʼ ἄρʼ ἀναΐξας, ἴδε δὲ Τρῶας καὶ Ἀχαιοὺςτοὺς μὲν ὀρινομένους, τοὺς δὲ κλονέοντας ὄπισθενἈργείους, μετὰ δέ σφι Ποσειδάωνα ἄνακτα·Ἕκτορα δʼ ἐν πεδίῳ ἴδε κείμενον, ἀμφὶ δʼ ἑταῖροιεἵαθʼ, ὃ δʼ ἀργαλέῳ ἔχετʼ ἄσθματι κῆρ ἀπινύσσωναἷμʼ ἐμέων, ἐπεὶ οὔ μιν ἀφαυρότατος βάλʼ Ἀχαιῶν.τὸν δὲ ἰδὼν ἐλέησε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε,δεινὰ δʼ ὑπόδρα ἰδὼν Ἥρην πρὸς μῦθον ἔειπεν·ἦ μάλα δὴ κακότεχνος ἀμήχανε σὸς δόλος ἭρηἝκτορα δῖον ἔπαυσε μάχης, ἐφόβησε δὲ λαούς.οὐ μὰν οἶδʼ εἰ αὖτε κακορραφίης ἀλεγεινῆςπρώτη ἐπαύρηαι καί σε πληγῇσιν ἱμάσσω.ἦ οὐ μέμνῃ ὅτε τʼ ἐκρέμω ὑψόθεν, ἐκ δὲ ποδοῖινἄκμονας ἧκα δύω, περὶ χερσὶ δὲ δεσμὸν ἴηλαχρύσεον ἄρρηκτον; σὺ δʼ ἐν αἰθέρι καὶ νεφέλῃσινἐκρέμω· ἠλάστεον δὲ θεοὶ κατὰ μακρὸν Ὄλυμπον,λῦσαι δʼ οὐκ ἐδύναντο παρασταδόν· ὃν δὲ λάβοιμιῥίπτασκον τεταγὼν ἀπὸ βηλοῦ ὄφρʼ ἂν ἵκηταιγῆν ὀλιγηπελέων· ἐμὲ δʼ οὐδʼ ὧς θυμὸν ἀνίειἀζηχὴς ὀδύνη Ἡρακλῆος θείοιο,τὸν σὺ ξὺν Βορέῃ ἀνέμῳ πεπιθοῦσα θυέλλαςπέμψας ἐπʼ ἀτρύγετον πόντον κακὰ μητιόωσα,καί μιν ἔπειτα Κόων δʼ εὖ ναιομένην ἀπένεικας.τὸν μὲν ἐγὼν ἔνθεν ῥυσάμην καὶ ἀνήγαγον αὖτιςἌργος ἐς ἱππόβοτον καὶ πολλά περ ἀθλήσαντα.τῶν σʼ αὖτις μνήσω ἵνʼ ἀπολλήξῃς ἀπατάων,ὄφρα ἴδῃ ἤν τοι χραίσμῃ φιλότης τε καὶ εὐνή,ἣν ἐμίγης ἐλθοῦσα θεῶν ἄπο καί μʼ ἀπάτησας.ὣς φάτο, ῥίγησεν δὲ βοῶπις πότνια Ἥρη,καί μιν φωνήσασʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ἴστω νῦν τόδε Γαῖα καὶ Οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεκαὶ τὸ κατειβόμενον Στυγὸς ὕδωρ, ὅς τε μέγιστοςὅρκος δεινότατός τε πέλει μακάρεσσι θεοῖσι,σή θʼ ἱερὴ κεφαλὴ καὶ νωΐτερον λέχος αὐτῶνκουρίδιον, τὸ μὲν οὐκ ἂν ἐγώ ποτε μὰψ ὀμόσαιμι·μὴ διʼ ἐμὴν ἰότητα Ποσειδάων ἐνοσίχθωνπημαίνει Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα, τοῖσι δʼ ἀρήγει,ἀλλά που αὐτὸν θυμὸς ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει,τειρομένους δʼ ἐπὶ νηυσὶν ἰδὼν ἐλέησεν Ἀχαιούς.αὐτάρ τοι καὶ κείνῳ ἐγὼ παραμυθησαίμηντῇ ἴμεν ᾗ κεν δὴ σὺ κελαινεφὲς ἡγεμονεύῃς.ὣς φάτο, μείδησεν δὲ πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε,καί μιν ἀμειβόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·εἰ μὲν δὴ σύ γʼ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρηἶσον ἐμοὶ φρονέουσα μετʼ ἀθανάτοισι καθίζοις,τώ κε Ποσειδάων γε, καὶ εἰ μάλα βούλεται ἄλλῃ,αἶψα μεταστρέψειε νόον μετὰ σὸν καὶ ἐμὸν κῆρ.ἀλλʼ εἰ δή ῥʼ ἐτεόν γε καὶ ἀτρεκέως ἀγορεύεις,ἔρχεο νῦν μετὰ φῦλα θεῶν, καὶ δεῦρο κάλεσσονἾρίν τʼ ἐλθέμεναι καὶ Ἀπόλλωνα κλυτότοξον,ὄφρʼ ἣ μὲν μετὰ λαὸν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνωνἔλθῃ, καὶ εἴπῃσι Ποσειδάωνι ἄνακτιπαυσάμενον πολέμοιο τὰ ἃ πρὸς δώμαθʼ ἱκέσθαι,Ἕκτορα δʼ ὀτρύνῃσι μάχην ἐς Φοῖβος Ἀπόλλων,αὖτις δʼ ἐμπνεύσῃσι μένος, λελάθῃ δʼ ὀδυνάωναἳ νῦν μιν τείρουσι κατὰ φρένας, αὐτὰρ Ἀχαιοὺςαὖτις ἀποστρέψῃσιν ἀνάλκιδα φύζαν ἐνόρσας,φεύγοντες δʼ ἐν νηυσὶ πολυκλήϊσι πέσωσιΠηλεΐδεω Ἀχιλῆος· ὃ δʼ ἀνστήσει ὃν ἑταῖρονΠάτροκλον· τὸν δὲ κτενεῖ ἔγχεϊ φαίδιμος ἝκτωρἸλίου προπάροιθε πολέας ὀλέσαντʼ αἰζηοὺςτοὺς ἄλλους, μετὰ δʼ υἱὸν ἐμὸν Σαρπηδόνα δῖον.τοῦ δὲ χολωσάμενος κτενεῖ Ἕκτορα δῖος Ἀχιλλεύς.ἐκ τοῦ δʼ ἄν τοι ἔπειτα παλίωξιν παρὰ νηῶναἰὲν ἐγὼ τεύχοιμι διαμπερὲς εἰς ὅ κʼ ἈχαιοὶἼλιον αἰπὺ ἕλοιεν Ἀθηναίης διὰ βουλάς.τὸ πρὶν δʼ οὔτʼ ἄρʼ ἐγὼ παύω χόλον οὔτέ τινʼ ἄλλονἀθανάτων Δαναοῖσιν ἀμυνέμεν ἐνθάδʼ ἐάσωπρίν γε τὸ Πηλεΐδαο τελευτηθῆναι ἐέλδωρ,ὥς οἱ ὑπέστην πρῶτον, ἐμῷ δʼ ἐπένευσα κάρητι,ἤματι τῷ ὅτʼ ἐμεῖο θεὰ Θέτις ἥψατο γούνων,λισσομένη τιμῆσαι Ἀχιλλῆα πτολίπορθον.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη,βῆ δʼ ἐξ Ἰδαίων ὀρέων ἐς μακρὸν Ὄλυμπον.ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ἀΐξῃ νόος ἀνέρος, ὅς τʼ ἐπὶ πολλὴνγαῖαν ἐληλουθὼς φρεσὶ πευκαλίμῃσι νοήσῃἔνθʼ εἴην ἢ ἔνθα, μενοινήῃσί τε πολλά,ὣς κραιπνῶς μεμαυῖα διέπτατο πότνια Ἥρη·ἵκετο δʼ αἰπὺν Ὄλυμπον, ὁμηγερέεσσι δʼ ἐπῆλθενἀθανάτοισι θεοῖσι Διὸς δόμῳ· οἳ δὲ ἰδόντεςπάντες ἀνήϊξαν καὶ δεικανόωντο δέπασσιν.ἣ δʼ ἄλλους μὲν ἔασε, Θέμιστι δὲ καλλιπαρῄῳδέκτο δέπας· πρώτη γὰρ ἐναντίη ἦλθε θέουσα,καί μιν φωνήσασʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἥρη τίπτε βέβηκας; ἀτυζομένῃ δὲ ἔοικας·ἦ μάλα δή σʼ ἐφόβησε Κρόνου πάϊς, ὅς τοι ἀκοίτης.τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα θεὰ λευκώλενος Ἥρη·μή με θεὰ Θέμι ταῦτα διείρεο· οἶσθα καὶ αὐτὴοἷος κείνου θυμὸς ὑπερφίαλος καὶ ἀπηνής.ἀλλὰ σύ γʼ ἄρχε θεοῖσι δόμοις ἔνι δαιτὸς ἐΐσης·ταῦτα δὲ καὶ μετὰ πᾶσιν ἀκούσεαι ἀθανάτοισινοἷα Ζεὺς κακὰ ἔργα πιφαύσκεται· οὐδέ τί φημιπᾶσιν ὁμῶς θυμὸν κεχαρησέμεν, οὔτε βροτοῖσινοὔτε θεοῖς, εἴ πέρ τις ἔτι νῦν δαίνυται εὔφρων.ἣ μὲν ἄρʼ ὣς εἰποῦσα καθέζετο πότνια Ἥρη,ὄχθησαν δʼ ἀνὰ δῶμα Διὸς θεοί· ἣ δʼ ἐγέλασσεχείλεσιν, οὐδὲ μέτωπον ἐπʼ ὀφρύσι κυανέῃσινἰάνθη· πᾶσιν δὲ νεμεσσηθεῖσα μετηύδα·νήπιοι οἳ Ζηνὶ μενεαίνομεν ἀφρονέοντες·ἦ ἔτι μιν μέμαμεν καταπαυσέμεν ἆσσον ἰόντεςἢ ἔπει ἠὲ βίῃ· ὃ δʼ ἀφήμενος οὐκ ἀλεγίζειοὐδʼ ὄθεται· φησὶν γὰρ ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσικάρτεΐ τε σθένεΐ τε διακριδὸν εἶναι ἄριστος.τὼ ἔχεθʼ ὅττί κεν ὔμμι κακὸν πέμπῃσιν ἑκάστῳ.ἤδη γὰρ νῦν ἔλπομʼ Ἄρηΐ γε πῆμα τετύχθαι·υἱὸς γάρ οἱ ὄλωλε μάχῃ ἔνι φίλτατος ἀνδρῶνἈσκάλαφος, τόν φησιν ὃν ἔμμεναι ὄβριμος Ἄρης.ὣς ἔφατʼ, αὐτὰρ Ἄρης θαλερὼ πεπλήγετο μηρὼχερσὶ καταπρηνέσσʼ, ὀλοφυρόμενος δʼ ἔπος ηὔδα·μὴ νῦν μοι νεμεσήσετʼ Ὀλύμπια δώματʼ ἔχοντεςτίσασθαι φόνον υἷος ἰόντʼ ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν,εἴ πέρ μοι καὶ μοῖρα Διὸς πληγέντι κεραυνῷκεῖσθαι ὁμοῦ νεκύεσσι μεθʼ αἵματι καὶ κονίῃσιν.ὣς φάτο, καί ῥʼ ἵππους κέλετο Δεῖμόν τε Φόβον τεζευγνύμεν, αὐτὸς δʼ ἔντεʼ ἐδύσετο παμφανόωντα.ἔνθά κʼ ἔτι μείζων τε καὶ ἀργαλεώτερος ἄλλοςπὰρ Διὸς ἀθανάτοισι χόλος καὶ μῆνις ἐτύχθη,εἰ μὴ Ἀθήνη πᾶσι περιδείσασα θεοῖσινὦρτο διὲκ προθύρου, λίπε δὲ θρόνον ἔνθα θάασσε,τοῦ δʼ ἀπὸ μὲν κεφαλῆς κόρυθʼ εἵλετο καὶ σάκος ὤμων,ἔγχος δʼ ἔστησε στιβαρῆς ἀπὸ χειρὸς ἑλοῦσαχάλκεον· ἣ δʼ ἐπέεσσι καθάπτετο θοῦρον Ἄρηα·μαινόμενε φρένας ἠλὲ διέφθορας· ἦ νύ τοι αὔτωςοὔατʼ ἀκουέμεν ἐστί, νόος δʼ ἀπόλωλε καὶ αἰδώς.οὐκ ἀΐεις ἅ τέ φησι θεὰ λευκώλενος Ἥρηἣ δὴ νῦν πὰρ Ζηνὸς Ὀλυμπίου εἰλήλουθεν;ἦ ἐθέλεις αὐτὸς μὲν ἀναπλήσας κακὰ πολλὰἂψ ἴμεν Οὔλυμπον δὲ καὶ ἀχνύμενός περ ἀνάγκῃ,αὐτὰρ τοῖς ἄλλοισι κακὸν μέγα πᾶσι φυτεῦσαι;αὐτίκα γὰρ Τρῶας μὲν ὑπερθύμους καὶ Ἀχαιοὺςλείψει, ὃ δʼ ἡμέας εἶσι κυδοιμήσων ἐς Ὄλυμπον,μάρψει δʼ ἑξείης ὅς τʼ αἴτιος ὅς τε καὶ οὐκί.τώ σʼ αὖ νῦν κέλομαι μεθέμεν χόλον υἷος ἑῆος·ἤδη γάρ τις τοῦ γε βίην καὶ χεῖρας ἀμείνωνἢ πέφατʼ, ἢ καὶ ἔπειτα πεφήσεται· ἀργαλέον δὲπάντων ἀνθρώπων ῥῦσθαι γενεήν τε τόκον τε.ὣς εἰποῦσʼ ἵδρυσε θρόνῳ ἔνι θοῦρον Ἄρηα.Ἥρη δʼ Ἀπόλλωνα καλέσσατο δώματος ἐκτὸςἾρίν θʼ, ἥ τε θεοῖσι μετάγγελος ἀθανάτοισι,καί σφεας φωνήσασʼ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ζεὺς σφὼ εἰς Ἴδην κέλετʼ ἐλθέμεν ὅττι τάχιστα·αὐτὰρ ἐπὴν ἔλθητε, Διός τʼ εἰς ὦπα ἴδησθε,ἕρδειν ὅττί κε κεῖνος ἐποτρύνῃ καὶ ἀνώγῃ.ἣ μὲν ἄρʼ ὣς εἰποῦσα πάλιν κίε πότνια Ἥρη,ἕζετο δʼ εἰνὶ θρόνῳ· τὼ δʼ ἀΐξαντε πετέσθην.Ἴδην δʼ ἵκανον πολυπίδακα μητέρα θηρῶν,εὗρον δʼ εὐρύοπα Κρονίδην ἀνὰ Γαργάρῳ ἄκρῳἥμενον· ἀμφὶ δέ μιν θυόεν νέφος ἐστεφάνωτο.τὼ δὲ πάροιθʼ ἐλθόντε Διὸς νεφεληγερέταοστήτην· οὐδέ σφωϊν ἰδὼν ἐχολώσατο θυμῷ,ὅττί οἱ ὦκʼ ἐπέεσσι φίλης ἀλόχοιο πιθέσθην.Ἶριν δὲ προτέρην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·βάσκʼ ἴθι Ἶρι ταχεῖα, Ποσειδάωνι ἄνακτιπάντα τάδʼ ἀγγεῖλαι, μὴ δὲ ψευδάγγελος εἶναι.παυσάμενόν μιν ἄνωχθι μάχης ἠδὲ πτολέμοιοἔρχεσθαι μετὰ φῦλα θεῶν ἢ εἰς ἅλα δῖαν.εἰ δέ μοι οὐκ ἐπέεσσʼ ἐπιπείσεται, ἀλλʼ ἀλογήσει,φραζέσθω δὴ ἔπειτα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸνμή μʼ οὐδὲ κρατερός περ ἐὼν ἐπιόντα ταλάσσῃμεῖναι, ἐπεί εὑ φημὶ βίῃ πολὺ φέρτερος εἶναικαὶ γενεῇ πρότερος· τοῦ δʼ οὐκ ὄθεται φίλον ἦτορἶσον ἐμοὶ φάσθαι, τόν τε στυγέουσι καὶ ἄλλοι.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις,βῆ δὲ κατʼ Ἰδαίων ὀρέων εἰς Ἴλιον ἱρήν.ὡς δʼ ὅτʼ ἂν ἐκ νεφέων πτῆται νιφὰς ἠὲ χάλαζαψυχρὴ ὑπὸ ῥιπῆς αἰθρηγενέος Βορέαο,ὣς κραιπνῶς μεμαυῖα διέπτατο ὠκέα Ἶρις,ἀγχοῦ δʼ ἱσταμένη προσέφη κλυτὸν ἐννοσίγαιον·ἀγγελίην τινά τοι γαιήοχε κυανοχαῖταἦλθον δεῦρο φέρουσα παραὶ Διὸς αἰγιόχοιο.παυσάμενόν σʼ ἐκέλευσε μάχης ἠδὲ πτολέμοιοἔρχεσθαι μετὰ φῦλα θεῶν ἢ εἰς ἅλα δῖαν.εἰ δέ οἱ οὐκ ἐπέεσσʼ ἐπιπείσεαι, ἀλλʼ ἀλογήσεις,ἠπείλει καὶ κεῖνος ἐναντίβιον πολεμίξωνἐνθάδʼ ἐλεύσεσθαι· σὲ δʼ ὑπεξαλέασθαι ἄνωγεχεῖρας, ἐπεὶ σέο φησὶ βίῃ πολὺ φέρτερος εἶναικαὶ γενεῇ πρότερος· σὸν δʼ οὐκ ὄθεται φίλον ἦτορἶσόν οἱ φάσθαι, τόν τε στυγέουσι καὶ ἄλλοι.τὴν δὲ μέγʼ ὀχθήσας προσέφη κλυτὸς ἐννοσίγαιος·ὢ πόποι ἦ ῥʼ ἀγαθός περ ἐὼν ὑπέροπλον ἔειπενεἴ μʼ ὁμότιμον ἐόντα βίῃ ἀέκοντα καθέξει.τρεῖς γάρ τʼ ἐκ Κρόνου εἰμὲν ἀδελφεοὶ οὓς τέκετο ῬέαΖεὺς καὶ ἐγώ, τρίτατος δʼ Ἀΐδης ἐνέροισιν ἀνάσσων.τριχθὰ δὲ πάντα δέδασται, ἕκαστος δʼ ἔμμορε τιμῆς·ἤτοι ἐγὼν ἔλαχον πολιὴν ἅλα ναιέμεν αἰεὶπαλλομένων, Ἀΐδης δʼ ἔλαχε ζόφον ἠερόεντα,Ζεὺς δʼ ἔλαχʼ οὐρανὸν εὐρὺν ἐν αἰθέρι καὶ νεφέλῃσι·γαῖα δʼ ἔτι ξυνὴ πάντων καὶ μακρὸς Ὄλυμπος.τώ ῥα καὶ οὔ τι Διὸς βέομαι φρεσίν, ἀλλὰ ἕκηλοςκαὶ κρατερός περ ἐὼν μενέτω τριτάτῃ ἐνὶ μοίρῃ.χερσὶ δὲ μή τί με πάγχυ κακὸν ὣς δειδισσέσθω·θυγατέρεσσιν γάρ τε καὶ υἱάσι βέλτερον εἴηἐκπάγλοις ἐπέεσσιν ἐνισσέμεν οὓς τέκεν αὐτός,οἵ ἑθεν ὀτρύνοντος ἀκούσονται καὶ ἀνάγκῃ.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις·οὕτω γὰρ δή τοι γαιήοχε κυανοχαῖτατόνδε φέρω Διὶ μῦθον ἀπηνέα τε κρατερόν τε,ἦ τι μεταστρέψεις; στρεπταὶ μέν τε φρένες ἐσθλῶν.οἶσθʼ ὡς πρεσβυτέροισιν Ἐρινύες αἰὲν ἕπονται.τὴν δʼ αὖτε προσέειπε Ποσειδάων ἐνοσίχθων·Ἶρι θεὰ μάλα τοῦτο ἔπος κατὰ μοῖραν ἔειπες·ἐσθλὸν καὶ τὸ τέτυκται ὅτʼ ἄγγελος αἴσιμα εἰδῇ.ἀλλὰ τόδʼ αἰνὸν ἄχος κραδίην καὶ θυμὸν ἱκάνειὁππότʼ ἂν ἰσόμορον καὶ ὁμῇ πεπρωμένον αἴσῃνεικείειν ἐθέλῃσι χολωτοῖσιν ἐπέεσσιν.ἀλλʼ ἤτοι νῦν μέν κε νεμεσσηθεὶς ὑποείξω·ἄλλο δέ τοι ἐρέω, καὶ ἀπειλήσω τό γε θυμῷ·αἴ κεν ἄνευ ἐμέθεν καὶ Ἀθηναίης ἀγελείηςἭρης Ἑρμείω τε καὶ Ἡφαίστοιο ἄνακτοςἸλίου αἰπεινῆς πεφιδήσεται, οὐδʼ ἐθελήσειἐκπέρσαι, δοῦναι δὲ μέγα κράτος Ἀργείοισιν,ἴστω τοῦθʼ ὅτι νῶϊν ἀνήκεστος χόλος ἔσται.ὣς εἰπὼν λίπε λαὸν Ἀχαιϊκὸν ἐννοσίγαιος,δῦνε δὲ πόντον ἰών, πόθεσαν δʼ ἥρωες Ἀχαιοί.καὶ τότʼ Ἀπόλλωνα προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·ἔρχεο νῦν φίλε Φοῖβε μεθʼ Ἕκτορα χαλκοκορυστήν·ἤδη μὲν γάρ τοι γαιήοχος ἐννοσίγαιοςοἴχεται εἰς ἅλα δῖαν ἀλευάμενος χόλον αἰπὺνἡμέτερον· μάλα γάρ κε μάχης ἐπύθοντο καὶ ἄλλοι,οἵ περ ἐνέρτεροί εἰσι θεοὶ Κρόνον ἀμφὶς ἐόντες.ἀλλὰ τόδʼ ἠμὲν ἐμοὶ πολὺ κέρδιον ἠδέ οἱ αὐτῷἔπλετο, ὅττι πάροιθε νεμεσσηθεὶς ὑπόειξεχεῖρας ἐμάς, ἐπεὶ οὔ κεν ἀνιδρωτί γʼ ἐτελέσθη.ἀλλὰ σύ γʼ ἐν χείρεσσι λάβʼ αἰγίδα θυσσανόεσσαν,τῇ μάλʼ ἐπισσείων φοβέειν ἥρωας Ἀχαιούς·σοὶ δʼ αὐτῷ μελέτω ἑκατηβόλε φαίδιμος Ἕκτωρ·τόφρα γὰρ οὖν οἱ ἔγειρε μένος μέγα, ὄφρʼ ἂν Ἀχαιοὶφεύγοντες νῆάς τε καὶ Ἑλλήσποντον ἵκωνται.κεῖθεν δʼ αὐτὸς ἐγὼ φράσομαι ἔργον τε ἔπος τε,ὥς κε καὶ αὖτις Ἀχαιοὶ ἀναπνεύσωσι πόνοιο.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἄρα πατρὸς ἀνηκούστησεν Ἀπόλλων,βῆ δὲ κατʼ Ἰδαίων ὀρέων ἴρηκι ἐοικὼςὠκέϊ φασσοφόνῳ, ὅς τʼ ὤκιστος πετεηνῶν.εὗρʼ υἱὸν Πριάμοιο δαΐφρονος Ἕκτορα δῖονἥμενον, οὐδʼ ἔτι κεῖτο, νέον δʼ ἐσαγείρετο θυμόν,ἀμφὶ ἓ γιγνώσκων ἑτάρους· ἀτὰρ ἆσθμα καὶ ἱδρὼςπαύετʼ, ἐπεί μιν ἔγειρε Διὸς νόος αἰγιόχοιο.ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων·Ἕκτορ υἱὲ Πριάμοιο, τί ἢ δὲ σὺ νόσφιν ἀπʼ ἄλλωνἧσʼ ὀλιγηπελέων; ἦ πού τί σε κῆδος ἱκάνει;τὸν δʼ ὀλιγοδρανέων προσέφη κορυθαίολος Ἕκτωρ·τίς δὲ σύ ἐσσι φέριστε θεῶν ὅς μʼ εἴρεαι ἄντην;οὐκ ἀΐεις ὅ με νηυσὶν ἔπι πρυμνῇσιν Ἀχαιῶνοὓς ἑτάρους ὀλέκοντα βοὴν ἀγαθὸς βάλεν Αἴαςχερμαδίῳ πρὸς στῆθος, ἔπαυσε δὲ θούριδος ἀλκῆς;καὶ δὴ ἔγωγʼ ἐφάμην νέκυας καὶ δῶμʼ Ἀΐδαοἤματι τῷδʼ ἵξεσθαι, ἐπεὶ φίλον ἄϊον ἦτορ.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων·θάρσει νῦν· τοῖόν τοι ἀοσσητῆρα Κρονίωνἐξ Ἴδης προέηκε παρεστάμεναι καὶ ἀμύνεινΦοῖβον Ἀπόλλωνα χρυσάορον, ὅς σε πάρος περῥύομʼ, ὁμῶς αὐτόν τε καὶ αἰπεινὸν πτολίεθρον.ἀλλʼ ἄγε νῦν ἱππεῦσιν ἐπότρυνον πολέεσσινηυσὶν ἔπι γλαφυρῇσιν ἐλαυνέμεν ὠκέας ἵππους·αὐτὰρ ἐγὼ προπάροιθε κιὼν ἵπποισι κέλευθονπᾶσαν λειανέω, τρέψω δʼ ἥρωας Ἀχαιούς.ὣς εἰπὼν ἔμπνευσε μένος μέγα ποιμένι λαῶν.ὡς δʼ ὅτε τις στατὸς ἵππος ἀκοστήσας ἐπὶ φάτνῃδεσμὸν ἀπορρήξας θείῃ πεδίοιο κροαίνωνεἰωθὼς λούεσθαι ἐϋρρεῖος ποταμοῖοκυδιόων· ὑψοῦ δὲ κάρη ἔχει, ἀμφὶ δὲ χαῖταιὤμοις ἀΐσσονται· ὃ δʼ ἀγλαΐηφι πεποιθὼςῥίμφά ἑ γοῦνα φέρει μετά τʼ ἤθεα καὶ νομὸν ἵππων·ὣς Ἕκτωρ λαιψηρὰ πόδας καὶ γούνατʼ ἐνώμαὀτρύνων ἱππῆας, ἐπεὶ θεοῦ ἔκλυεν αὐδήν.οἳ δʼ ὥς τʼ ἢ ἔλαφον κεραὸν ἢ ἄγριον αἶγαἐσσεύαντο κύνες τε καὶ ἀνέρες ἀγροιῶται·τὸν μέν τʼ ἠλίβατος πέτρη καὶ δάσκιος ὕληεἰρύσατʼ, οὐδʼ ἄρα τέ σφι κιχήμεναι αἴσιμον ἦεν·τῶν δέ θʼ ὑπὸ ἰαχῆς ἐφάνη λὶς ἠϋγένειοςεἰς ὁδόν, αἶψα δὲ πάντας ἀπέτραπε καὶ μεμαῶτας·ὣς Δαναοὶ εἷος μὲν ὁμιλαδὸν αἰὲν ἕποντονύσσοντες ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν·αὐτὰρ ἐπεὶ ἴδον Ἕκτορʼ ἐποιχόμενον στίχας ἀνδρῶντάρβησαν, πᾶσιν δὲ παραὶ ποσὶ κάππεσε θυμός.τοῖσι δʼ ἔπειτʼ ἀγόρευε Θόας Ἀνδραίμονος υἱός,Αἰτωλῶν ὄχʼ ἄριστος ἐπιστάμενος μὲν ἄκοντιἐσθλὸς δʼ ἐν σταδίῃ· ἀγορῇ δέ ἑ παῦροι Ἀχαιῶννίκων, ὁππότε κοῦροι ἐρίσσειαν περὶ μύθων·ὅ σφιν ἐϋφρονέων ἀγορήσατο καὶ μετέειπεν·ὢ πόποι ἦ μέγα θαῦμα τόδʼ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι,οἷον δʼ αὖτʼ ἐξαῦτις ἀνέστη κῆρας ἀλύξαςἝκτωρ· ἦ θήν μιν μάλα ἔλπετο θυμὸς ἑκάστουχερσὶν ὑπʼ Αἴαντος θανέειν Τελαμωνιάδαο.ἀλλά τις αὖτε θεῶν ἐρρύσατο καὶ ἐσάωσενἝκτορʼ, ὃ δὴ πολλῶν Δαναῶν ὑπὸ γούνατʼ ἔλυσεν,ὡς καὶ νῦν ἔσσεσθαι ὀΐομαι· οὐ γὰρ ἄτερ γεΖηνὸς ἐριγδούπου πρόμος ἵσταται ὧδε μενοινῶν.ἀλλʼ ἄγεθʼ ὡς ἂν ἐγὼν εἴπω πειθώμεθα πάντες.πληθὺν μὲν ποτὶ νῆας ἀνώξομεν ἀπονέεσθαι·αὐτοὶ δʼ, ὅσσοι ἄριστοι ἐνὶ στρατῷ εὐχόμεθʼ εἶναι,στήομεν, εἴ κεν πρῶτον ἐρύξομεν ἀντιάσαντεςδούρατʼ ἀνασχόμενοι· τὸν δʼ οἴω καὶ μεμαῶταθυμῷ δείσεσθαι Δαναῶν καταδῦναι ὅμιλον.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο·οἳ μὲν ἄρʼ ἀμφʼ Αἴαντα καὶ Ἰδομενῆα ἄνακταΤεῦκρον Μηριόνην τε Μέγην τʼ ἀτάλαντον Ἄρηϊὑσμίνην ἤρτυνον ἀριστῆας καλέσαντεςἝκτορι καὶ Τρώεσσιν ἐναντίον· αὐτὰρ ὀπίσσωἣ πληθὺς ἐπὶ νῆας Ἀχαιῶν ἀπονέοντο.Τρῶες δὲ προὔτυψαν ἀολλέες, ἦρχε δʼ ἄρʼ Ἕκτωρμακρὰ βιβάς· πρόσθεν δὲ κίʼ αὐτοῦ Φοῖβος Ἀπόλλωνεἱμένος ὤμοιιν νεφέλην, ἔχε δʼ αἰγίδα θοῦρινδεινὴν ἀμφιδάσειαν ἀριπρεπέʼ, ἣν ἄρα χαλκεὺςἭφαιστος Διὶ δῶκε φορήμεναι ἐς φόβον ἀνδρῶν·τὴν ἄρʼ ὅ γʼ ἐν χείρεσσιν ἔχων ἡγήσατο λαῶν.Ἀργεῖοι δʼ ὑπέμειναν ἀολλέες, ὦρτο δʼ ἀϋτὴὀξεῖʼ ἀμφοτέρωθεν, ἀπὸ νευρῆφι δʼ ὀϊστοὶθρῷσκον· πολλὰ δὲ δοῦρα θρασειάων ἀπὸ χειρῶνἄλλα μὲν ἐν χροῒ πήγνυτʼ ἀρηϊθόων αἰζηῶν,πολλὰ δὲ καὶ μεσσηγὺ πάρος χρόα λευκὸν ἐπαυρεῖνἐν γαίῃ ἵσταντο λιλαιόμενα χροὸς ἆσαι.