καρπαλίμως δʼ ἀπιόντος ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ.Πουλυδάμας δʼ αὐτὸς μὲν ἀλεύατο κῆρα μέλαινανλικριφὶς ἀΐξας, κόμισεν δʼ Ἀντήνορος υἱὸςἈρχέλοχος· τῷ γάρ ῥα θεοὶ βούλευσαν ὄλεθρον.τόν ῥʼ ἔβαλεν κεφαλῆς τε καὶ αὐχένος ἐν συνεοχμῷ,νείατον ἀστράγαλον, ἀπὸ δʼ ἄμφω κέρσε τένοντε·τοῦ δὲ πολὺ προτέρη κεφαλὴ στόμα τε ῥῖνές τεοὔδεϊ πλῆντʼ ἤ περ κνῆμαι καὶ γοῦνα πεσόντος.Αἴας δʼ αὖτʼ ἐγέγωνεν ἀμύμονι Πουλυδάμαντι·φράζεο Πουλυδάμα καί μοι νημερτὲς ἐνίσπεςἦ ῥʼ οὐχ οὗτος ἀνὴρ Προθοήνορος ἀντὶ πεφάσθαιἄξιος; οὐ μέν μοι κακὸς εἴδεται οὐδὲ κακῶν ἔξ,ἀλλὰ κασίγνητος Ἀντήνορος ἱπποδάμοιοἢ πάϊς· αὐτῷ γὰρ γενεὴν ἄγχιστα ἐῴκει.ἦ ῥʼ εὖ γιγνώσκων, Τρῶας δʼ ἄχος ἔλλαβε θυμόν.ἔνθʼ Ἀκάμας Πρόμαχον Βοιώτιον οὔτασε δουρὶἀμφὶ κασιγνήτῳ βεβαώς· ὃ δʼ ὕφελκε ποδοῖιν.τῷ δʼ Ἀκάμας ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ἀΰσας·Ἀργεῖοι ἰόμωροι ἀπειλάων ἀκόρητοιοὔ θην οἴοισίν γε πόνος τʼ ἔσεται καὶ ὀϊζὺςἡμῖν, ἀλλά ποθʼ ὧδε κατακτενέεσθε καὶ ὔμμες.φράζεσθʼ ὡς ὑμῖν Πρόμαχος δεδμημένος εὕδει