Ἀσιάδην τʼ Ἀδάμαντα καὶ Ἄσιον Ὑρτάκου υἱὸνφοίτα ἀνὰ προμάχους διζήμενος, εἴ που ἐφεύροι.τοὺς δʼ εὗρʼ οὐκέτι πάμπαν ἀπήμονας οὐδʼ ἀνολέθρους·ἀλλʼ οἳ μὲν δὴ νηυσὶν ἔπι πρυμνῇσιν Ἀχαιῶνχερσὶν ὑπʼ Ἀργείων κέατο ψυχὰς ὀλέσαντες,οἳ δʼ ἐν τείχει ἔσαν βεβλημένοι οὐτάμενοί τε.τὸν δὲ τάχʼ εὗρε μάχης ἐπʼ ἀριστερὰ δακρυοέσσηςδῖον Ἀλέξανδρον Ἑλένης πόσιν ἠϋκόμοιοθαρσύνονθʼ ἑτάρους καὶ ἐποτρύνοντα μάχεσθαι,ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος προσέφη αἰσχροῖς ἐπέεσσι·Δύσπαρι εἶδος ἄριστε γυναιμανὲς ἠπεροπευτὰποῦ τοι Δηΐφοβός τε βίη θʼ Ἑλένοιο ἄνακτοςἈσιάδης τʼ Ἀδάμας ἠδʼ Ἄσιος Ὑρτάκου υἱός;ποῦ δέ τοι Ὀθρυονεύς; νῦν ὤλετο πᾶσα κατʼ ἄκρηςἼλιος αἰπεινή· νῦν τοι σῶς αἰπὺς ὄλεθρος.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν Ἀλέξανδρος θεοειδής·Ἕκτορ ἐπεί τοι θυμὸς ἀναίτιον αἰτιάασθαι,ἄλλοτε δή ποτε μᾶλλον ἐρωῆσαι πολέμοιομέλλω, ἐπεὶ οὐδʼ ἐμὲ πάμπαν ἀνάλκιδα γείνατο μήτηρ·ἐξ οὗ γὰρ παρὰ νηυσὶ μάχην ἤγειρας ἑταίρων,ἐκ τοῦ δʼ ἐνθάδʼ ἐόντες ὁμιλέομεν Δαναοῖσινωλεμέως· ἕταροι δὲ κατέκταθεν οὓς σὺ μεταλλᾷς.οἴω Δηΐφοβός τε βίη θʼ Ἑλένοιο ἄνακτοςοἴχεσθον, μακρῇσι τετυμμένω ἐγχείῃσινἀμφοτέρω κατὰ χεῖρα· φόνον δʼ ἤμυνε Κρονίων.νῦν δʼ ἄρχʼ ὅππῃ σε κραδίη θυμός τε κελεύει·ἡμεῖς δʼ ἐμμεμαῶτες ἅμʼ ἑψόμεθʼ, οὐδέ τί φημιἀλκῆς δευήσεσθαι, ὅση δύναμίς γε πάρεστι.πὰρ δύναμιν δʼ οὐκ ἔστι καὶ ἐσσύμενον πολεμίζειν.ὣς εἰπὼν παρέπεισεν ἀδελφειοῦ φρένας ἥρως·βὰν δʼ ἴμεν ἔνθα μάλιστα μάχη καὶ φύλοπις ἦενἀμφί τε Κεβριόνην καὶ ἀμύμονα ΠουλυδάμανταΦάλκην Ὀρθαῖόν τε καὶ ἀντίθεον ΠολυφήτηνΠάλμύν τʼ Ἀσκάνιόν τε Μόρυν θʼ υἷʼ Ἱπποτίωνος,οἵ ῥʼ ἐξ Ἀσκανίης ἐριβώλακος ἦλθον ἀμοιβοὶἠοῖ τῇ προτέρῃ· τότε δὲ Ζεὺς ὦρσε μάχεσθαι.οἳ δʼ ἴσαν ἀργαλέων ἀνέμων ἀτάλαντοι ἀέλλῃ,ἥ ῥά θʼ ὑπὸ βροντῆς πατρὸς Διὸς εἶσι πέδον δέ,θεσπεσίῳ δʼ ὁμάδῳ ἁλὶ μίσγεται, ἐν δέ τε πολλὰκύματα παφλάζοντα πολυφλοίσβοιο θαλάσσηςκυρτὰ φαληριόωντα, πρὸ μέν τʼ ἄλλʼ, αὐτὰρ ἐπʼ ἄλλα·ὣς Τρῶες πρὸ μὲν ἄλλοι ἀρηρότες, αὐτὰρ ἐπʼ ἄλλοι,χαλκῷ μαρμαίροντες ἅμʼ ἡγεμόνεσσιν ἕποντο.Ἕκτωρ δʼ ἡγεῖτο βροτολοιγῷ ἶσος ἌρηϊΠριαμίδης· πρόσθεν δʼ ἔχεν ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσηνῥινοῖσιν πυκινήν, πολλὸς δʼ ἐπελήλατο χαλκός·ἀμφὶ δέ οἱ κροτάφοισι φαεινὴ σείετο πήληξ.πάντῃ δʼ ἀμφὶ φάλαγγας ἐπειρᾶτο προποδίζων,εἴ πώς οἱ εἴξειαν ὑπασπίδια προβιβῶντι·ἀλλʼ οὐ σύγχει θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν.Αἴας δὲ πρῶτος προκαλέσσατο μακρὰ βιβάσθων·δαιμόνιε σχεδὸν ἐλθέ· τί ἢ δειδίσσεαι αὔτωςἈργείους; οὔ τοί τι μάχης ἀδαήμονές εἰμεν,ἀλλὰ Διὸς μάστιγι κακῇ ἐδάμημεν Ἀχαιοί.ἦ θήν πού τοι θυμὸς ἐέλπεται ἐξαλαπάξειννῆας· ἄφαρ δέ τε χεῖρες ἀμύνειν εἰσὶ καὶ ἡμῖν.ἦ κε πολὺ φθαίη εὖ ναιομένη πόλις ὑμὴχερσὶν ὑφʼ ἡμετέρῃσιν ἁλοῦσά τε περθομένη τε.σοὶ δʼ αὐτῷ φημὶ σχεδὸν ἔμμεναι ὁππότε φεύγωνἀρήσῃ Διὶ πατρὶ καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισιθάσσονας ἰρήκων ἔμεναι καλλίτριχας ἵππους,οἵ σε πόλιν δʼ οἴσουσι κονίοντες πεδίοιο.ὣς ἄρα οἱ εἰπόντι ἐπέπτατο δεξιὸς ὄρνιςαἰετὸς ὑψιπέτης· ἐπὶ δʼ ἴαχε λαὸς Ἀχαιῶνθάρσυνος οἰωνῷ· ὃ δʼ ἀμείβετο φαίδιμος Ἕκτωρ·Αἶαν ἁμαρτοεπὲς βουγάϊε ποῖον ἔειπες·εἰ γὰρ ἐγὼν οὕτω γε Διὸς πάϊς αἰγιόχοιοεἴην ἤματα πάντα, τέκοι δέ με πότνια Ἥρη,τιοίμην δʼ ὡς τίετʼ Ἀθηναίη καὶ Ἀπόλλων,ὡς νῦν ἡμέρη ἥδε κακὸν φέρει Ἀργείοισιπᾶσι μάλʼ, ἐν δὲ σὺ τοῖσι πεφήσεαι, αἴ κε ταλάσσῃςμεῖναι ἐμὸν δόρυ μακρόν, ὅ τοι χρόα λειριόενταδάψει· ἀτὰρ Τρώων κορέεις κύνας ἠδʼ οἰωνοὺςδημῷ καὶ σάρκεσσι πεσὼν ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.ὣς ἄρα φωνήσας ἡγήσατο· τοὶ δʼ ἅμʼ ἕποντοἠχῇ θεσπεσίῃ, ἐπὶ δʼ ἴαχε λαὸς ὄπισθεν.Ἀργεῖοι δʼ ἑτέρωθεν ἐπίαχον, οὐδὲ λάθοντοἀλκῆς, ἀλλʼ ἔμενον Τρώων ἐπιόντας ἀρίστους.ἠχὴ δʼ ἀμφοτέρων ἵκετʼ αἰθέρα καὶ Διὸς αὐγάς.

Νέστορα δʼ οὐκ ἔλαθεν ἰαχὴ πίνοντά περ ἔμπης,ἀλλʼ Ἀσκληπιάδην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·φράζεο δῖε Μαχᾶον ὅπως ἔσται τάδε ἔργα·μείζων δὴ παρὰ νηυσὶ βοὴ θαλερῶν αἰζηῶν.ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν πῖνε καθήμενος αἴθοπα οἶνονεἰς ὅ κε θερμὰ λοετρὰ ἐϋπλόκαμος Ἑκαμήδηθερμήνῃ καὶ λούσῃ ἄπο βρότον αἱματόεντα·αὐτὰρ ἐγὼν ἐλθὼν τάχα εἴσομαι ἐς περιωπήν.ὣς εἰπὼν σάκος εἷλε τετυγμένον υἷος ἑοῖοκείμενον ἐν κλισίῃ Θρασυμήδεος ἱπποδάμοιοχαλκῷ παμφαῖνον· ὃ δʼ ἔχʼ ἀσπίδα πατρὸς ἑοῖο.εἵλετο δʼ ἄλκιμον ἔγχος ἀκαχμένον ὀξέϊ χαλκῷ,στῆ δʼ ἐκτὸς κλισίης, τάχα δʼ εἴσιδεν ἔργον ἀεικὲςτοὺς μὲν ὀρινομένους, τοὺς δὲ κλονέοντας ὄπισθεΤρῶας ὑπερθύμους· ἐρέριπτο δὲ τεῖχος Ἀχαιῶν.ὡς δʼ ὅτε πορφύρῃ πέλαγος μέγα κύματι κωφῷὀσσόμενον λιγέων ἀνέμων λαιψηρὰ κέλευθααὔτως, οὐδʼ ἄρα τε προκυλίνδεται οὐδετέρωσε,πρίν τινα κεκριμένον καταβήμεναι ἐκ Διὸς οὖρον,ὣς ὃ γέρων ὅρμαινε δαϊζόμενος κατὰ θυμὸνδιχθάδιʼ, ἢ μεθʼ ὅμιλον ἴοι Δαναῶν ταχυπώλων,ἦε μετʼ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶν.ὧδε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναιβῆναι ἐπʼ Ἀτρεΐδην. οἳ δʼ ἀλλήλους ἐνάριζονμαρνάμενοι· λάκε δέ σφι περὶ χροῒ χαλκὸς ἀτειρὴςνυσσομένων ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι.Νέστορι δὲ ξύμβληντο διοτρεφέες βασιλῆεςπὰρ νηῶν ἀνιόντες ὅσοι βεβλήατο χαλκῷΤυδεΐδης Ὀδυσεύς τε καὶ Ἀτρεΐδης Ἀγαμέμνων.πολλὸν γάρ ῥʼ ἀπάνευθε μάχης εἰρύατο νῆεςθῖνʼ ἔφʼ ἁλὸς πολιῆς· τὰς γὰρ πρώτας πεδίον δὲεἴρυσαν, αὐτὰρ τεῖχος ἐπὶ πρύμνῃσιν ἔδειμαν.οὐδὲ γὰρ οὐδʼ εὐρύς περ ἐὼν ἐδυνήσατο πάσαςαἰγιαλὸς νῆας χαδέειν, στείνοντο δὲ λαοί·τώ ῥα προκρόσσας ἔρυσαν, καὶ πλῆσαν ἁπάσηςἠϊόνος στόμα μακρόν, ὅσον συνεέργαθον ἄκραι.τώ ῥʼ οἵ γʼ ὀψείοντες ἀϋτῆς καὶ πολέμοιοἔγχει ἐρειδόμενοι κίον ἀθρόοι· ἄχνυτο δέ σφιθυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν. ὃ δὲ ξύμβλητο γεραιὸςΝέστωρ, πτῆξε δὲ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν.τὸν καὶ φωνήσας προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων·ὦ Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος Ἀχαιῶντίπτε λιπὼν πόλεμον φθισήνορα δεῦρʼ ἀφικάνεις;δείδω μὴ δή μοι τελέσῃ ἔπος ὄβριμος Ἕκτωρ,ὥς ποτʼ ἐπηπείλησεν ἐνὶ Τρώεσσʼ ἀγορεύωνμὴ πρὶν πὰρ νηῶν προτὶ Ἴλιον ἀπονέεσθαιπρὶν πυρὶ νῆας ἐνιπρῆσαι, κτεῖναι δὲ καὶ αὐτούς.κεῖνος τὼς ἀγόρευε· τὰ δὴ νῦν πάντα τελεῖται.ὢ πόποι ἦ ῥα καὶ ἄλλοι ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶἐν θυμῷ βάλλονται ἐμοὶ χόλον ὥς περ Ἀχιλλεὺςοὐδʼ ἐθέλουσι μάχεσθαι ἐπὶ πρυμνῇσι νέεσσι.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·ἦ δὴ ταῦτά γʼ ἑτοῖμα τετεύχαται, οὐδέ κεν ἄλλωςΖεὺς ὑψιβρεμέτης αὐτὸς παρατεκτήναιτο.τεῖχος μὲν γὰρ δὴ κατερήριπεν, ᾧ ἐπέπιθμενἄρρηκτον νηῶν τε καὶ αὐτῶν εἶλαρ ἔσεσθαι·οἳ δʼ ἐπὶ νηυσὶ θοῇσι μάχην ἀλίαστον ἔχουσινωλεμές· οὐδʼ ἂν ἔτι γνοίης μάλα περ σκοπιάζωνὁπποτέρωθεν Ἀχαιοὶ ὀρινόμενοι κλονέονται,ὡς ἐπιμὶξ κτείνονται, ἀϋτὴ δʼ οὐρανὸν ἵκει.ἡμεῖς δὲ φραζώμεθʼ ὅπως ἔσται τάδε ἔργαεἴ τι νόος ῥέξει· πόλεμον δʼ οὐκ ἄμμε κελεύωδύμεναι· οὐ γάρ πως βεβλημένον ἐστὶ μάχεσθαι.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·Νέστορ ἐπεὶ δὴ νηυσὶν ἔπι πρυμνῇσι μάχονται,τεῖχος δʼ οὐκ ἔχραισμε τετυγμένον, οὐδέ τι τάφρος,ᾗ ἔπι πολλὰ πάθον Δαναοί, ἔλποντο δὲ θυμῷἄρρηκτον νηῶν τε καὶ αὐτῶν εἶλαρ ἔσεσθαι·οὕτω που Διὶ μέλλει ὑπερμενέϊ φίλον εἶναινωνύμνους ἀπολέσθαι ἀπʼ Ἄργεος ἐνθάδʼ Ἀχαιούς.ᾔδεα μὲν γὰρ ὅτε πρόφρων Δαναοῖσιν ἄμυνεν,οἶδα δὲ νῦν ὅτε τοὺς μὲν ὁμῶς μακάρεσσι θεοῖσικυδάνει, ἡμέτερον δὲ μένος καὶ χεῖρας ἔδησεν.ἀλλʼ ἄγεθʼ ὡς ἂν ἐγὼν εἴπω πειθώμεθα πάντες.νῆες ὅσαι πρῶται εἰρύαται ἄγχι θαλάσσηςἕλκωμεν, πάσας δὲ ἐρύσσομεν εἰς ἅλα δῖαν,ὕψι δʼ ἐπʼ εὐνάων ὁρμίσσομεν, εἰς ὅ κεν ἔλθῃνὺξ ἀβρότη, ἢν καὶ τῇ ἀπόσχωνται πολέμοιοΤρῶες· ἔπειτα δέ κεν ἐρυσαίμεθα νῆας ἁπάσας.οὐ γάρ τις νέμεσις φυγέειν κακόν, οὐδʼ ἀνὰ νύκτα.βέλτερον ὃς φεύγων προφύγῃ κακὸν ἠὲ ἁλώῃ.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·Ἀτρεΐδη ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων·οὐλόμενʼ αἴθʼ ὤφελλες ἀεικελίου στρατοῦ ἄλλουσημαίνειν, μὴ δʼ ἄμμιν ἀνασσέμεν, οἷσιν ἄρα Ζεὺςἐκ νεότητος ἔδωκε καὶ ἐς γῆρας τολυπεύεινἀργαλέους πολέμους, ὄφρα φθιόμεσθα ἕκαστος.οὕτω δὴ μέμονας Τρώων πόλιν εὐρυάγυιανκαλλείψειν, ἧς εἵνεκʼ ὀϊζύομεν κακὰ πολλά;σίγα, μή τίς τʼ ἄλλος Ἀχαιῶν τοῦτον ἀκούσῃμῦθον, ὃν οὔ κεν ἀνήρ γε διὰ στόμα πάμπαν ἄγοιτοὅς τις ἐπίσταιτο ᾗσι φρεσὶν ἄρτια βάζεινσκηπτοῦχός τʼ εἴη, καί οἱ πειθοίατο λαοὶτοσσοίδʼ ὅσσοισιν σὺ μετʼ Ἀργείοισιν ἀνάσσεις·νῦν δέ σευ ὠνοσάμην πάγχυ φρένας, οἷον ἔειπες·ὃς κέλεαι πολέμοιο συνεσταότος καὶ ἀϋτῆςνῆας ἐϋσσέλμους ἅλαδʼ ἑλκέμεν, ὄφρʼ ἔτι μᾶλλονΤρωσὶ μὲν εὐκτὰ γένηται ἐπικρατέουσί περ ἔμπης,ἡμῖν δʼ αἰπὺς ὄλεθρος ἐπιρρέπῃ. οὐ γὰρ Ἀχαιοὶσχήσουσιν πόλεμον νηῶν ἅλα δʼ ἑλκομενάων,ἀλλʼ ἀποπαπτανέουσιν, ἐρωήσουσι δὲ χάρμης.ἔνθά κε σὴ βουλὴ δηλήσεται ὄρχαμε λαῶν.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·ὦ Ὀδυσεῦ μάλα πώς με καθίκεο θυμὸν ἐνιπῇἀργαλέῃ· ἀτὰρ οὐ μὲν ἐγὼν ἀέκοντας ἄνωγανῆας ἐϋσσέλμους ἅλα δʼ ἑλκέμεν υἷας Ἀχαιῶν.νῦν δʼ εἴη ὃς τῆσδέ γʼ ἀμείνονα μῆτιν ἐνίσποιἢ νέος ἠὲ παλαιός· ἐμοὶ δέ κεν ἀσμένῳ εἴη.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·ἐγγὺς ἀνήρ· οὐ δηθὰ ματεύσομεν· αἴ κʼ ἐθέλητεπείθεσθαι, καὶ μή τι κότῳ ἀγάσησθε ἕκαστοςοὕνεκα δὴ γενεῆφι νεώτατός εἰμι μεθʼ ὑμῖν·πατρὸς δʼ ἐξ ἀγαθοῦ καὶ ἐγὼ γένος εὔχομαι εἶναιΤυδέος, ὃν Θήβῃσι χυτὴ κατὰ γαῖα καλύπτει.πορθεῖ γὰρ τρεῖς παῖδες ἀμύμονες ἐξεγένοντο,οἴκεον δʼ ἐν Πλευρῶνι καὶ αἰπεινῇ ΚαλυδῶνιἌγριος ἠδὲ Μέλας, τρίτατος δʼ ἦν ἱππότα Οἰνεὺςπατρὸς ἐμοῖο πατήρ· ἀρετῇ δʼ ἦν ἔξοχος αὐτῶν.ἀλλʼ ὃ μὲν αὐτόθι μεῖνε, πατὴρ δʼ ἐμὸς Ἄργεϊ νάσθηπλαγχθείς· ὡς γάρ που Ζεὺς ἤθελε καὶ θεοὶ ἄλλοι.Ἀδρήστοιο δʼ ἔγημε θυγατρῶν, ναῖε δὲ δῶμαἀφνειὸν βιότοιο, ἅλις δέ οἱ ἦσαν ἄρουραιπυροφόροι, πολλοὶ δὲ φυτῶν ἔσαν ὄρχατοι ἀμφίς,πολλὰ δέ οἱ πρόβατʼ ἔσκε· κέκαστο δὲ πάντας Ἀχαιοὺςἐγχείῃ· τὰ δὲ μέλλετʼ ἀκουέμεν, εἰ ἐτεόν περ.τὼ οὐκ ἄν με γένος γε κακὸν καὶ ἀνάλκιδα φάντεςμῦθον ἀτιμήσαιτε πεφασμένον ὅν κʼ ἐῢ εἴπω.δεῦτʼ ἴομεν πόλεμον δὲ καὶ οὐτάμενοί περ ἀνάγκῃ.ἔνθα δʼ ἔπειτʼ αὐτοὶ μὲν ἐχώμεθα δηϊοτῆτοςἐκ βελέων, μή πού τις ἐφʼ ἕλκεϊ ἕλκος ἄρηται·ἄλλους δʼ ὀτρύνοντες ἐνήσομεν, οἳ τὸ πάρος περθυμῷ ἦρα φέροντες ἀφεστᾶσʼ οὐδὲ μάχονται.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο·βὰν δʼ ἴμεν, ἦρχε δʼ ἄρά σφιν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων.οὐδʼ ἀλαοσκοπιὴν εἶχε κλυτὸς ἐννοσίγαιος,ἀλλὰ μετʼ αὐτοὺς ἦλθε παλαιῷ φωτὶ ἐοικώς,δεξιτερὴν δʼ ἕλε χεῖρʼ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο,καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἀτρεΐδη νῦν δή που Ἀχιλλῆος ὀλοὸν κῆργηθεῖ ἐνὶ στήθεσσι φόνον καὶ φύζαν Ἀχαιῶνδερκομένῳ, ἐπεὶ οὔ οἱ ἔνι φρένες οὐδʼ ἠβαιαί.ἀλλʼ ὃ μὲν ὣς ἀπόλοιτο, θεὸς δέ ἑ σιφλώσειε·σοὶ δʼ οὔ πω μάλα πάγχυ θεοὶ μάκαρες κοτέουσιν,ἀλλʼ ἔτι που Τρώων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςεὐρὺ κονίσουσιν πεδίον, σὺ δʼ ἐπόψεαι αὐτὸςφεύγοντας προτὶ ἄστυ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων.ὣς εἰπὼν μέγʼ ἄϋσεν ἐπεσσύμενος πεδίοιο.ὅσσόν τʼ ἐννεάχιλοι ἐπίαχον ἢ δεκάχιλοιἀνέρες ἐν πολέμῳ ἔριδα ξυνάγοντες Ἄρηος,τόσσην ἐκ στήθεσφιν ὄπα κρείων ἐνοσίχθωνἧκεν· Ἀχαιοῖσιν δὲ μέγα σθένος ἔμβαλʼ ἑκάστῳκαρδίῃ, ἄληκτον πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι.Ἥρη δʼ εἰσεῖδε χρυσόθρονος ὀφθαλμοῖσιστᾶσʼ ἐξ Οὐλύμποιο ἀπὸ ῥίου· αὐτίκα δʼ ἔγνωτὸν μὲν ποιπνύοντα μάχην ἀνὰ κυδιάνειραναὐτοκασίγνητον καὶ δαέρα, χαῖρε δὲ θυμῷ·Ζῆνα δʼ ἐπʼ ἀκροτάτης κορυφῆς πολυπίδακος Ἴδηςἥμενον εἰσεῖδε, στυγερὸς δέ οἱ ἔπλετο θυμῷ.μερμήριξε δʼ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρηὅππως ἐξαπάφοιτο Διὸς νόον αἰγιόχοιο·ἥδε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλὴἐλθεῖν εἰς Ἴδην εὖ ἐντύνασαν ἓ αὐτήν,εἴ πως ἱμείραιτο παραδραθέειν φιλότητιᾗ χροιῇ, τῷ δʼ ὕπνον ἀπήμονά τε λιαρόν τεχεύῃ ἐπὶ βλεφάροισιν ἰδὲ φρεσὶ πευκαλίμῃσι.βῆ δʼ ἴμεν ἐς θάλαμον, τόν οἱ φίλος υἱὸς ἔτευξενἭφαιστος, πυκινὰς δὲ θύρας σταθμοῖσιν ἐπῆρσεκληῗδι κρυπτῇ, τὴν δʼ οὐ θεὸς ἄλλος ἀνῷγεν·ἔνθʼ ἥ γʼ εἰσελθοῦσα θύρας ἐπέθηκε φαεινάς.ἀμβροσίῃ μὲν πρῶτον ἀπὸ χροὸς ἱμερόεντοςλύματα πάντα κάθηρεν, ἀλείψατο δὲ λίπʼ ἐλαίῳἀμβροσίῳ ἑδανῷ, τό ῥά οἱ τεθυωμένον ἦεν·τοῦ καὶ κινυμένοιο Διὸς κατὰ χαλκοβατὲς δῶἔμπης ἐς γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἵκετʼ ἀϋτμή.τῷ ῥʼ ἥ γε χρόα καλὸν ἀλειψαμένη ἰδὲ χαίταςπεξαμένη χερσὶ πλοκάμους ἔπλεξε φαεινοὺςκαλοὺς ἀμβροσίους ἐκ κράατος ἀθανάτοιο.ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ἀμβρόσιον ἑανὸν ἕσαθʼ, ὅν οἱ Ἀθήνηἔξυσʼ ἀσκήσασα, τίθει δʼ ἐνὶ δαίδαλα πολλά·χρυσείῃς δʼ ἐνετῇσι κατὰ στῆθος περονᾶτο.ζώσατο δὲ ζώνῃ ἑκατὸν θυσάνοις ἀραρυίῃ,ἐν δʼ ἄρα ἕρματα ἧκεν ἐϋτρήτοισι λοβοῖσιτρίγληνα μορόεντα· χάρις δʼ ἀπελάμπετο πολλή.κρηδέμνῳ δʼ ἐφύπερθε καλύψατο δῖα θεάωνκαλῷ νηγατέῳ· λευκὸν δʼ ἦν ἠέλιος ὥς·ποσσὶ δʼ ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα περὶ χροῒ θήκατο κόσμονβῆ ῥʼ ἴμεν ἐκ θαλάμοιο, καλεσσαμένη δʼ Ἀφροδίτηντῶν ἄλλων ἀπάνευθε θεῶν πρὸς μῦθον ἔειπε·ἦ ῥά νύ μοί τι πίθοιο φίλον τέκος ὅττί κεν εἴπω,ἦέ κεν ἀρνήσαιο κοτεσσαμένη τό γε θυμῷ,οὕνεκʼ ἐγὼ Δαναοῖσι, σὺ δὲ Τρώεσσιν ἀρήγεις;τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη·Ἥρη πρέσβα θεὰ θύγατερ μεγάλοιο Κρόνοιοαὔδα ὅ τι φρονέεις· τελέσαι δέ με θυμὸς ἄνωγεν,εἰ δύναμαι τελέσαι γε καὶ εἰ τετελεσμένον ἐστίν.τὴν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·δὸς νῦν μοι φιλότητα καὶ ἵμερον, ᾧ τε σὺ πάνταςδαμνᾷ ἀθανάτους ἠδὲ θνητοὺς ἀνθρώπους.εἶμι γὰρ ὀψομένη πολυφόρβου πείρατα γαίης,Ὠκεανόν τε θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν,οἵ μʼ ἐν σφοῖσι δόμοισιν ἐῢ τρέφον ἠδʼ ἀτίταλλονδεξάμενοι Ῥείας, ὅτε τε Κρόνον εὐρύοπα Ζεὺςγαίης νέρθε καθεῖσε καὶ ἀτρυγέτοιο θαλάσσης·τοὺς εἶμʼ ὀψομένη, καί σφʼ ἄκριτα νείκεα λύσω·ἤδη γὰρ δηρὸν χρόνον ἀλλήλων ἀπέχονταιεὐνῆς καὶ φιλότητος, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ.εἰ κείνω ἐπέεσσι παραιπεπιθοῦσα φίλον κῆρεἰς εὐνὴν ἀνέσαιμι ὁμωθῆναι φιλότητι,αἰεί κέ σφι φίλη τε καὶ αἰδοίη καλεοίμην.τὴν δʼ αὖτε προσέειπε φιλομειδὴς Ἀφροδίτη·οὐκ ἔστʼ οὐδὲ ἔοικε τεὸν ἔπος ἀρνήσασθαι·Ζηνὸς γὰρ τοῦ ἀρίστου ἐν ἀγκοίνῃσιν ἰαύεις.ἦ, καὶ ἀπὸ στήθεσφιν ἐλύσατο κεστὸν ἱμάνταποικίλον, ἔνθα δέ οἱ θελκτήρια πάντα τέτυκτο·ἔνθʼ ἔνι μὲν φιλότης, ἐν δʼ ἵμερος, ἐν δʼ ὀαριστὺςπάρφασις, ἥ τʼ ἔκλεψε νόον πύκα περ φρονεόντων.τόν ῥά οἱ ἔμβαλε χερσὶν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε·τῆ νῦν τοῦτον ἱμάντα τεῷ ἐγκάτθεο κόλπῳποικίλον, ᾧ ἔνι πάντα τετεύχαται· οὐδέ σέ φημιἄπρηκτόν γε νέεσθαι, ὅ τι φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς.ὣς φάτο, μείδησεν δὲ βοῶπις πότνια Ἥρη,μειδήσασα δʼ ἔπειτα ἑῷ ἐγκάτθετο κόλπῳ.ἣ μὲν ἔβη πρὸς δῶμα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη,Ἥρη δʼ ἀΐξασα λίπεν ῥίον Οὐλύμποιο,Πιερίην δʼ ἐπιβᾶσα καὶ Ἠμαθίην ἐρατεινὴνσεύατʼ ἐφʼ ἱπποπόλων Θρῃκῶν ὄρεα νιφόενταἀκροτάτας κορυφάς· οὐδὲ χθόνα μάρπτε ποδοῖιν·ἐξ Ἀθόω δʼ ἐπὶ πόντον ἐβήσετο κυμαίνοντα,Λῆμνον δʼ εἰσαφίκανε πόλιν θείοιο Θόαντος.ἔνθʼ Ὕπνῳ ξύμβλητο κασιγνήτῳ Θανάτοιο,ἔν τʼ ἄρα οἱ φῦ χειρὶ ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·Ὕπνε ἄναξ πάντων τε θεῶν πάντων τʼ ἀνθρώπων,ἠμὲν δή ποτʼ ἐμὸν ἔπος ἔκλυες, ἠδʼ ἔτι καὶ νῦνπείθευ· ἐγὼ δέ κέ τοι ἰδέω χάριν ἤματα πάντα.κοίμησόν μοι Ζηνὸς ὑπʼ ὀφρύσιν ὄσσε φαεινὼαὐτίκʼ ἐπεί κεν ἐγὼ παραλέξομαι ἐν φιλότητι.δῶρα δέ τοι δώσω καλὸν θρόνον ἄφθιτον αἰεὶχρύσεον· Ἥφαιστος δέ κʼ ἐμὸς πάϊς ἀμφιγυήειςτεύξειʼ ἀσκήσας, ὑπὸ δὲ θρῆνυν ποσὶν ἥσει,τῷ κεν ἐπισχοίης λιπαροὺς πόδας εἰλαπινάζων.τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσεφώνεε νήδυμος Ὕπνος·Ἥρη πρέσβα θεὰ θύγατερ μεγάλοιο Κρόνοιοἄλλον μέν κεν ἔγωγε θεῶν αἰειγενετάωνῥεῖα κατευνήσαιμι, καὶ ἂν ποταμοῖο ῥέεθραὨκεανοῦ, ὅς περ γένεσις πάντεσσι τέτυκται·Ζηνὸς δʼ οὐκ ἂν ἔγωγε Κρονίονος ἆσσον ἱκοίμηνοὐδὲ κατευνήσαιμʼ, ὅτε μὴ αὐτός γε κελεύοι.ἤδη γάρ με καὶ ἄλλο τεὴ ἐπίνυσσεν ἐφετμὴἤματι τῷ ὅτε κεῖνος ὑπέρθυμος Διὸς υἱὸςἔπλεεν Ἰλιόθεν Τρώων πόλιν ἐξαλαπάξας.ἤτοι ἐγὼ μὲν ἔλεξα Διὸς νόον αἰγιόχοιονήδυμος ἀμφιχυθείς· σὺ δέ οἱ κακὰ μήσαο θυμῷὄρσασʼ ἀργαλέων ἀνέμων ἐπὶ πόντον ἀήτας,καί μιν ἔπειτα Κόων δʼ εὖ ναιομένην ἀπένεικαςνόσφι φίλων πάντων. ὃ δʼ ἐπεγρόμενος χαλέπαινεῥιπτάζων κατὰ δῶμα θεούς, ἐμὲ δʼ ἔξοχα πάντωνζήτει· καί κέ μʼ ἄϊστον ἀπʼ αἰθέρος ἔμβαλε πόντῳ,εἰ μὴ Νὺξ δμήτειρα θεῶν ἐσάωσε καὶ ἀνδρῶν·τὴν ἱκόμην φεύγων, ὃ δʼ ἐπαύσατο χωόμενός περ.ἅζετο γὰρ μὴ Νυκτὶ θοῇ ἀποθύμια ἕρδοι.νῦν αὖ τοῦτό μʼ ἄνωγας ἀμήχανον ἄλλο τελέσσαι.τὸν δʼ αὖτε προσέειπε βοῶπις πότνια Ἥρη·Ὕπνε τί ἢ δὲ σὺ ταῦτα μετὰ φρεσὶ σῇσι μενοινᾷς;ἦ φῂς ὣς Τρώεσσιν ἀρηξέμεν εὐρύοπα Ζῆνὡς Ἡρακλῆος περιχώσατο παῖδος ἑοῖο;ἀλλʼ ἴθʼ, ἐγὼ δέ κέ τοι Χαρίτων μίαν ὁπλοτεράωνδώσω ὀπυιέμεναι καὶ σὴν κεκλῆσθαι ἄκοιτιν.ὣς φάτο, χήρατο δʼ Ὕπνος, ἀμειβόμενος δὲ προσηύδα·ἄγρει νῦν μοι ὄμοσσον ἀάατον Στυγὸς ὕδωρ,χειρὶ δὲ τῇ ἑτέρῃ μὲν ἕλε χθόνα πουλυβότειραν,τῇ δʼ ἑτέρῃ ἅλα μαρμαρέην, ἵνα νῶϊν ἅπαντεςμάρτυροι ὦσʼ οἳ ἔνερθε θεοὶ Κρόνον ἀμφὶς ἐόντες,ἦ μὲν ἐμοὶ δώσειν Χαρίτων μίαν ὁπλοτεράωνΠασιθέην, ἧς τʼ αὐτὸς ἐέλδομαι ἤματα πάντα.ὣς ἔφατʼ, οὐδʼ ἀπίθησε θεὰ λευκώλενος Ἥρη,ὄμνυε δʼ ὡς ἐκέλευε, θεοὺς δʼ ὀνόμηνεν ἅπανταςτοὺς ὑποταρταρίους οἳ Τιτῆνες καλέονται.αὐτὰρ ἐπεί ῥʼ ὄμοσέν τε τελεύτησέν τε τὸν ὅρκον,τὼ βήτην Λήμνου τε καὶ Ἴμβρου ἄστυ λιπόντεἠέρα ἑσσαμένω ῥίμφα πρήσσοντε κέλευθον.Ἴδην δʼ ἱκέσθην πολυπίδακα μητέρα θηρῶνΛεκτόν, ὅθι πρῶτον λιπέτην ἅλα· τὼ δʼ ἐπὶ χέρσουβήτην, ἀκροτάτη δὲ ποδῶν ὕπο σείετο ὕλη.ἔνθʼ Ὕπνος μὲν ἔμεινε πάρος Διὸς ὄσσε ἰδέσθαιεἰς ἐλάτην ἀναβὰς περιμήκετον, ἣ τότʼ ἐν Ἴδῃμακροτάτη πεφυυῖα διʼ ἠέρος αἰθέρʼ ἵκανεν·ἔνθʼ ἧστʼ ὄζοισιν πεπυκασμένος εἰλατίνοισινὄρνιθι λιγυρῇ ἐναλίγκιος, ἥν τʼ ἐν ὄρεσσιχαλκίδα κικλήσκουσι θεοί, ἄνδρες δὲ κύμινδιν.Ἥρη δὲ κραιπνῶς προσεβήσετο Γάργαρον ἄκρονἼδης ὑψηλῆς· ἴδε δὲ νεφεληγερέτα Ζεύς.ὡς δʼ ἴδεν, ὥς μιν ἔρως πυκινὰς φρένας ἀμφεκάλυψεν,οἷον ὅτε πρῶτόν περ ἐμισγέσθην φιλότητιεἰς εὐνὴν φοιτῶντε, φίλους λήθοντε τοκῆας.στῆ δʼ αὐτῆς προπάροιθεν ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζεν·Ἥρη πῇ μεμαυῖα κατʼ Οὐλύμπου τόδʼ ἱκάνεις;ἵπποι δʼ οὐ παρέασι καὶ ἅρματα τῶν κʼ ἐπιβαίης.τὸν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·ἔρχομαι ὀψομένη πολυφόρβου πείρατα γαίης,Ὠκεανόν τε θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν,οἵ με σφοῖσι δόμοισιν ἐῢ τρέφον ἠδʼ ἀτίταλλον·τοὺς εἶμʼ ὀψομένη, καί σφʼ ἄκριτα νείκεα λύσω·ἤδη γὰρ δηρὸν χρόνον ἀλλήλων ἀπέχονταιεὐνῆς καὶ φιλότητος, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ.ἵπποι δʼ ἐν πρυμνωρείῃ πολυπίδακος Ἴδηςἑστᾶσʼ, οἵ μʼ οἴσουσιν ἐπὶ τραφερήν τε καὶ ὑγρήν.νῦν δὲ σεῦ εἵνεκα δεῦρο κατʼ Οὐλύμπου τόδʼ ἱκάνω,μή πώς μοι μετέπειτα χολώσεαι, αἴ κε σιωπῇοἴχωμαι πρὸς δῶμα βαθυρρόου Ὠκεανοῖο.τὴν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·Ἥρη κεῖσε μὲν ἔστι καὶ ὕστερον ὁρμηθῆναι,νῶϊ δʼ ἄγʼ ἐν φιλότητι τραπείομεν εὐνηθέντε.οὐ γάρ πώ ποτέ μʼ ὧδε θεᾶς ἔρος οὐδὲ γυναικὸςθυμὸν ἐνὶ στήθεσσι περιπροχυθεὶς ἐδάμασσεν,οὐδʼ ὁπότʼ ἠρασάμην Ἰξιονίης ἀλόχοιο,ἣ τέκε Πειρίθοον θεόφιν μήστωρʼ ἀτάλαντον·οὐδʼ ὅτε περ Δανάης καλλισφύρου Ἀκρισιώνης,ἣ τέκε Περσῆα πάντων ἀριδείκετον ἀνδρῶν·