βῆ δὲ μετʼ Ἰδομενῆα μέγα πτολέμοιο μεμηλώς.οἷος δὲ βροτολοιγὸς Ἄρης πόλεμον δὲ μέτεισι,τῷ δὲ Φόβος φίλος υἱὸς ἅμα κρατερὸς καὶ ἀταρβὴςἕσπετο, ὅς τʼ ἐφόβησε ταλάφρονά περ πολεμιστήν·τὼ μὲν ἄρʼ ἐκ Θρῄκης Ἐφύρους μέτα θωρήσσεσθον,ἠὲ μετὰ Φλεγύας μεγαλήτορας· οὐδʼ ἄρα τώ γεἔκλυον ἀμφοτέρων, ἑτέροισι δὲ κῦδος ἔδωκαν·τοῖοι Μηριόνης τε καὶ Ἰδομενεὺς ἀγοὶ ἀνδρῶνἤϊσαν ἐς πόλεμον κεκορυθμένοι αἴθοπι χαλκῷ.τὸν καὶ Μηριόνης πρότερος πρὸς μῦθον ἔειπε·Δευκαλίδη πῇ τὰρ μέμονας καταδῦναι ὅμιλον;ἢ ἐπὶ δεξιόφιν παντὸς στρατοῦ, ἦ ἀνὰ μέσσους,ἦ ἐπʼ ἀριστερόφιν; ἐπεὶ οὔ ποθι ἔλπομαι οὕτωδεύεσθαι πολέμοιο κάρη κομόωντας Ἀχαιούς.τὸν δʼ αὖτʼ Ἰδομενεὺς Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·νηυσὶ μὲν ἐν μέσσῃσιν ἀμύνειν εἰσὶ καὶ ἄλλοιΑἴαντές τε δύω Τεῦκρός θʼ, ὃς ἄριστος Ἀχαιῶντοξοσύνῃ, ἀγαθὸς δὲ καὶ ἐν σταδίῃ ὑσμίνῃ·οἵ μιν ἅδην ἐλόωσι καὶ ἐσσύμενον πολέμοιοἝκτορα Πριαμίδην, καὶ εἰ μάλα καρτερός ἐστιν.αἰπύ οἱ ἐσσεῖται μάλα περ μεμαῶτι μάχεσθαικείνων νικήσαντι μένος καὶ χεῖρας ἀάπτουςνῆας ἐνιπρῆσαι, ὅτε μὴ αὐτός γε Κρονίωνἐμβάλοι αἰθόμενον δαλὸν νήεσσι θοῇσιν.ἀνδρὶ δέ κʼ οὐκ εἴξειε μέγας Τελαμώνιος Αἴας,ὃς θνητός τʼ εἴη καὶ ἔδοι Δημήτερος ἀκτὴνχαλκῷ τε ῥηκτὸς μεγάλοισί τε χερμαδίοισιν.οὐδʼ ἂν Ἀχιλλῆϊ ῥηξήνορι χωρήσειενἔν γʼ αὐτοσταδίῃ· ποσὶ δʼ οὔ πως ἔστιν ἐρίζειν.νῶϊν δʼ ὧδʼ ἐπʼ ἀριστέρʼ ἔχε στρατοῦ, ὄφρα τάχισταεἴδομεν ἠέ τῳ εὖχος ὀρέξομεν, ἦέ τις ἡμῖν.ὣς φάτο, Μηριόνης δὲ θοῷ ἀτάλαντος Ἄρηϊἦρχʼ ἴμεν, ὄφρʼ ἀφίκοντο κατὰ στρατὸν ᾗ μιν ἀνώγει,οἳ δʼ ὡς Ἰδομενῆα ἴδον φλογὶ εἴκελον ἀλκὴναὐτὸν καὶ θεράποντα σὺν ἔντεσι δαιδαλέοισι,κεκλόμενοι καθʼ ὅμιλον ἐπʼ αὐτῷ πάντες ἔβησαν·τῶν δʼ ὁμὸν ἵστατο νεῖκος ἐπὶ πρυμνῇσι νέεσσιν.ὡς δʼ ὅθʼ ὑπὸ λιγέων ἀνέμων σπέρχωσιν ἄελλαιἤματι τῷ ὅτε τε πλείστη κόνις ἀμφὶ κελεύθους,οἵ τʼ ἄμυδις κονίης μεγάλην ἱστᾶσιν ὀμίχλην,ὣς ἄρα τῶν ὁμόσʼ ἦλθε μάχη, μέμασαν δʼ ἐνὶ θυμῷἀλλήλους καθʼ ὅμιλον ἐναιρέμεν ὀξέϊ χαλκῷ.ἔφριξεν δὲ μάχη φθισίμβροτος ἐγχείῃσιμακρῇς, ἃς εἶχον ταμεσίχροας· ὄσσε δʼ ἄμερδεναὐγὴ χαλκείη κορύθων ἄπο λαμπομενάωνθωρήκων τε νεοσμήκτων σακέων τε φαεινῶνἐρχομένων ἄμυδις· μάλα κεν θρασυκάρδιος εἴηὃς τότε γηθήσειεν ἰδὼν πόνον οὐδʼ ἀκάχοιτο.τὼ δʼ ἀμφὶς φρονέοντε δύω Κρόνου υἷε κραταιὼἀνδράσιν ἡρώεσσιν ἐτεύχετον ἄλγεα λυγρά.Ζεὺς μέν ῥα Τρώεσσι καὶ Ἕκτορι βούλετο νίκηνκυδαίνων Ἀχιλῆα πόδας ταχύν· οὐδέ τι πάμπανἤθελε λαὸν ὀλέσθαι Ἀχαιϊκὸν Ἰλιόθι πρό,ἀλλὰ Θέτιν κύδαινε καὶ υἱέα καρτερόθυμον.Ἀργείους δὲ Ποσειδάων ὀρόθυνε μετελθὼνλάθρῃ ὑπεξαναδὺς πολιῆς ἁλός· ἤχθετο γάρ ῥαΤρωσὶν δαμναμένους, Διὶ δὲ κρατερῶς ἐνεμέσσα.ἦ μὰν ἀμφοτέροισιν ὁμὸν γένος ἠδʼ ἴα πάτρη,ἀλλὰ Ζεὺς πρότερος γεγόνει καὶ πλείονα ᾔδη.τώ ῥα καὶ ἀμφαδίην μὲν ἀλεξέμεναι ἀλέεινε,λάθρῃ δʼ αἰὲν ἔγειρε κατὰ στρατὸν ἀνδρὶ ἐοικώς.τοὶ δʼ ἔριδος κρατερῆς καὶ ὁμοιΐου πτολέμοιοπεῖραρ ἐπαλλάξαντες ἐπʼ ἀμφοτέροισι τάνυσσανἄρρηκτόν τʼ ἄλυτόν τε, τὸ πολλῶν γούνατʼ ἔλυσεν.ἔνθα μεσαιπόλιός περ ἐὼν Δαναοῖσι κελεύσαςἸδομενεὺς Τρώεσσι μετάλμενος ἐν φόβον ὦρσε.πέφνε γὰρ Ὀθρυονῆα Καβησόθεν ἔνδον ἐόντα,ὅς ῥα νέον πολέμοιο μετὰ κλέος εἰληλούθει,ᾔτεε δὲ Πριάμοιο θυγατρῶν εἶδος ἀρίστηνΚασσάνδρην ἀνάεδνον, ὑπέσχετο δὲ μέγα ἔργον,ἐκ Τροίης ἀέκοντας ἀπωσέμεν υἷας Ἀχαιῶν.τῷ δʼ ὁ γέρων Πρίαμος ὑπό τʼ ἔσχετο καὶ κατένευσεδωσέμεναι· ὃ δὲ μάρναθʼ ὑποσχεσίῃσι πιθήσας.Ἰδομενεὺς δʼ αὐτοῖο τιτύσκετο δουρὶ φαεινῷ,καὶ βάλεν ὕψι βιβάντα τυχών· οὐδʼ ἤρκεσε θώρηξχάλκεος, ὃν φορέεσκε, μέσῃ δʼ ἐν γαστέρι πῆξε.δούπησεν δὲ πεσών· ὃ δʼ ἐπεύξατο φώνησέν τε·Ὀθρυονεῦ περὶ δή σε βροτῶν αἰνίζομʼ ἁπάντωνεἰ ἐτεὸν δὴ πάντα τελευτήσεις ὅσʼ ὑπέστηςΔαρδανίδῃ Πριάμῳ· ὃ δʼ ὑπέσχετο θυγατέρα ἥν.καί κέ τοι ἡμεῖς ταῦτά γʼ ὑποσχόμενοι τελέσαιμεν,δοῖμεν δʼ Ἀτρεΐδαο θυγατρῶν εἶδος ἀρίστηνἌργεος ἐξαγαγόντες ὀπυιέμεν, εἴ κε σὺν ἄμμινἸλίου ἐκπέρσῃς εὖ ναιόμενον πτολίεθρον.ἀλλʼ ἕπεʼ, ὄφρʼ ἐπὶ νηυσὶ συνώμεθα ποντοπόροισινἀμφὶ γάμῳ, ἐπεὶ οὔ τοι ἐεδνωταὶ κακοί εἰμεν.ὣς εἰπὼν ποδὸς ἕλκε κατὰ κρατερὴν ὑσμίνηνἥρως Ἰδομενεύς· τῷ δʼ Ἄσιος ἦλθʼ ἐπαμύντωρπεζὸς πρόσθʼ ἵππων· τὼ δὲ πνείοντε κατʼ ὤμωναἰὲν ἔχʼ ἡνίοχος θεράπων· ὃ δὲ ἵετο θυμῷἸδομενῆα βαλεῖν· ὃ δέ μιν φθάμενος βάλε δουρὶλαιμὸν ὑπʼ ἀνθερεῶνα, διὰ πρὸ δὲ χαλκὸν ἔλασσεν.ἤριπε δʼ ὡς ὅτε τις δρῦς ἤριπεν ἢ ἀχερωῒςἠὲ πίτυς βλωθρή, τήν τʼ οὔρεσι τέκτονες ἄνδρεςἐξέταμον πελέκεσσι νεήκεσι νήϊον εἶναι·ὣς ὃ πρόσθʼ ἵππων καὶ δίφρου κεῖτο τανυσθεὶςβεβρυχὼς κόνιος δεδραγμένος αἱματοέσσης.ἐκ δέ οἱ ἡνίοχος πλήγη φρένας ἃς πάρος εἶχεν,οὐδʼ ὅ γʼ ἐτόλμησεν δηΐων ὑπὸ χεῖρας ἀλύξαςἂψ ἵππους στρέψαι, τὸν δʼ Ἀντίλοχος μενεχάρμηςδουρὶ μέσον περόνησε τυχών· οὐδʼ ἤρκεσε θώρηξχάλκεος ὃν φορέεσκε, μέσῃ δʼ ἐν γαστέρι πῆξεν.αὐτὰρ ὃ ἀσθμαίνων εὐεργέος ἔκπεσε δίφρου,ἵππους δʼ Ἀντίλοχος μεγαθύμου Νέστορος υἱὸςἐξέλασε Τρώων μετʼ ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς.Δηΐφοβος δὲ μάλα σχεδὸν ἤλυθεν ἸδομενῆοςἈσίου ἀχνύμενος, καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ.ἀλλʼ ὃ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο χάλκεον ἔγχοςἸδομενεύς· κρύφθη γὰρ ὑπʼ ἀσπίδι πάντοσʼ ἐΐσῃ,τὴν ἄρʼ ὅ γε ῥινοῖσι βοῶν καὶ νώροπι χαλκῷδινωτὴν φορέεσκε, δύω κανόνεσσʼ ἀραρυῖαν·τῇ ὕπο πᾶς ἐάλη, τὸ δʼ ὑπέρπτατο χάλκεον ἔγχος,καρφαλέον δέ οἱ ἀσπὶς ἐπιθρέξαντος ἄϋσενἔγχεος· οὐδʼ ἅλιόν ῥα βαρείης χειρὸς ἀφῆκεν,ἀλλʼ ἔβαλʼ Ἱππασίδην Ὑψήνορα ποιμένα λαῶνἧπαρ ὑπὸ πραπίδων, εἶθαρ δʼ ὑπὸ γούνατʼ ἔλυσε.Δηΐφοβος δʼ ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ἀΰσας·οὐ μὰν αὖτʼ ἄτιτος κεῖτʼ Ἄσιος, ἀλλά ἕ φημιεἰς Ἄϊδός περ ἰόντα πυλάρταο κρατεροῖογηθήσειν κατὰ θυμόν, ἐπεί ῥά οἱ ὤπασα πομπόν.ὣς ἔφατʼ, Ἀργείοισι δʼ ἄχος γένετʼ εὐξαμένοιο,Ἀντιλόχῳ δὲ μάλιστα δαΐφρονι θυμὸν ὄρινεν·ἀλλʼ οὐδʼ ἀχνύμενός περ ἑοῦ ἀμέλησεν ἑταίρου,ἀλλὰ θέων περίβη καί οἱ σάκος ἀμφεκάλυψε.τὸν μὲν ἔπειθʼ ὑποδύντε δύω ἐρίηρες ἑταῖροιΜηκιστεὺς Ἐχίοιο πάϊς καὶ δῖος Ἀλάστωρ,νῆας ἔπι γλαφυρὰς φερέτην βαρέα στενάχοντα.Ἰδομενεὺς δʼ οὐ λῆγε μένος μέγα, ἵετο δʼ αἰεὶἠέ τινα Τρώων ἐρεβεννῇ νυκτὶ καλύψαιἢ αὐτὸς δουπῆσαι ἀμύνων λοιγὸν Ἀχαιοῖς.ἔνθʼ Αἰσυήταο διοτρεφέος φίλον υἱὸνἥρωʼ Ἀλκάθοον, γαμβρὸς δʼ ἦν Ἀγχίσαο,πρεσβυτάτην δʼ ὤπυιε θυγατρῶν Ἱπποδάμειαντὴν περὶ κῆρι φίλησε πατὴρ καὶ πότνια μήτηρἐν μεγάρῳ· πᾶσαν γὰρ ὁμηλικίην ἐκέκαστοκάλλεϊ καὶ ἔργοισιν ἰδὲ φρεσί· τοὔνεκα καί μινγῆμεν ἀνὴρ ὤριστος ἐνὶ Τροίῃ εὐρείῃ·τὸν τόθʼ ὑπʼ Ἰδομενῆϊ Ποσειδάων ἐδάμασσεθέλξας ὄσσε φαεινά, πέδησε δὲ φαίδιμα γυῖα·οὔτε γὰρ ἐξοπίσω φυγέειν δύνατʼ οὔτʼ ἀλέασθαι,ἀλλʼ ὥς τε στήλην ἢ δένδρεον ὑψιπέτηλονἀτρέμας ἑσταότα στῆθος μέσον οὔτασε δουρὶἥρως Ἰδομενεύς, ῥῆξεν δέ οἱ ἀμφὶ χιτῶναχάλκεον, ὅς οἱ πρόσθεν ἀπὸ χροὸς ἤρκει ὄλεθρον·δὴ τότε γʼ αὖον ἄϋσεν ἐρεικόμενος περὶ δουρί.δούπησεν δὲ πεσών, δόρυ δʼ ἐν κραδίῃ ἐπεπήγει,ἥ ῥά οἱ ἀσπαίρουσα καὶ οὐρίαχον πελέμιζενἔγχεος· ἔνθα δʼ ἔπειτʼ ἀφίει μένος ὄβριμος Ἄρης·Ἰδομενεὺς δʼ ἔκπαγλον ἐπεύξατο μακρὸν ἀΰσαςΔηΐφοβʼ ἦ ἄρα δή τι ἐΐσκομεν ἄξιον εἶναιτρεῖς ἑνὸς ἀντὶ πεφάσθαι; ἐπεὶ σύ περ εὔχεαι οὕτω.δαιμόνιʼ ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἐναντίον ἵστασʼ ἐμεῖο,ὄφρα ἴδῃ οἷος Ζηνὸς γόνος ἐνθάδʼ ἱκάνω,ὃς πρῶτον Μίνωα τέκε Κρήτῃ ἐπίουρον·Μίνως δʼ αὖ τέκεθʼ υἱὸν ἀμύμονα Δευκαλίωνα,Δευκαλίων δʼ ἐμὲ τίκτε πολέσσʼ ἄνδρεσσιν ἄνακταΚρήτῃ ἐν εὐρείῃ· νῦν δʼ ἐνθάδε νῆες ἔνεικανσοί τε κακὸν καὶ πατρὶ καὶ ἄλλοισι Τρώεσσιν.ὣς φάτο, Δηΐφοβος δὲ διάνδιχα μερμήριξενἤ τινά που Τρώων ἑταρίσσαιτο μεγαθύμωνἂψ ἀναχωρήσας, ἦ πειρήσαιτο καὶ οἶος.ὧδε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναιβῆναι ἐπʼ Αἰνείαν· τὸν δʼ ὕστατον εὗρεν ὁμίλουἑσταότʼ· αἰεὶ γὰρ Πριάμῳ ἐπεμήνιε δίῳοὕνεκʼ ἄρʼ ἐσθλὸν ἐόντα μετʼ ἀνδράσιν οὔ τι τίεσκεν.ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Αἰνεία Τρώων βουληφόρε νῦν σε μάλα χρὴγαμβρῷ ἀμυνέμεναι, εἴ πέρ τί σε κῆδος ἱκάνει.ἀλλʼ ἕπευ Ἀλκαθόῳ ἐπαμύνομεν, ὅς σε πάρος γεγαμβρὸς ἐὼν ἔθρεψε δόμοις ἔνι τυτθὸν ἐόντα·τὸν δέ τοι Ἰδομενεὺς δουρικλυτὸς ἐξενάριξεν.ὣς φάτο, τῷ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὄρινε,βῆ δὲ μετʼ Ἰδομενῆα μέγα πτολέμοιο μεμηλώς.ἀλλʼ οὐκ Ἰδομενῆα φόβος λάβε τηλύγετον ὥς,ἀλλʼ ἔμενʼ ὡς ὅτε τις σῦς οὔρεσιν ἀλκὶ πεποιθώς,ὅς τε μένει κολοσυρτὸν ἐπερχόμενον πολὺν ἀνδρῶνχώρῳ ἐν οἰοπόλῳ, φρίσσει δέ τε νῶτον ὕπερθεν·ὀφθαλμὼ δʼ ἄρα οἱ πυρὶ λάμπετον· αὐτὰρ ὀδόνταςθήγει, ἀλέξασθαι μεμαὼς κύνας ἠδὲ καὶ ἄνδρας·ὣς μένεν Ἰδομενεὺς δουρικλυτός, οὐδʼ ὑπεχώρει,Αἰνείαν ἐπιόντα βοηθόον· αὖε δʼ ἑταίρουςἈσκάλαφόν τʼ ἐσορῶν Ἀφαρῆά τε Δηΐπυρόν τεΜηριόνην τε καὶ Ἀντίλοχον μήστωρας ἀϋτῆς·τοὺς ὅ γʼ ἐποτρύνων ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·δεῦτε φίλοι, καί μʼ οἴῳ ἀμύνετε· δείδια δʼ αἰνῶςΑἰνείαν ἐπιόντα πόδας ταχύν, ὅς μοι ἔπεισιν,ὃς μάλα καρτερός ἐστι μάχῃ ἔνι φῶτας ἐναίρειν·καὶ δʼ ἔχει ἥβης ἄνθος, ὅ τε κράτος ἐστὶ μέγιστον.εἰ γὰρ ὁμηλικίη γε γενοίμεθα τῷδʼ ἐπὶ θυμῷαἶψά κεν ἠὲ φέροιτο μέγα κράτος, ἠὲ φεροίμην.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα πάντες ἕνα φρεσὶ θυμὸν ἔχοντεςπλησίοι ἔστησαν, σάκεʼ ὤμοισι κλίναντες.Αἰνείας δʼ ἑτέρωθεν ἐκέκλετο οἷς ἑτάροισιΔηΐφοβόν τε Πάριν τʼ ἐσορῶν καὶ Ἀγήνορα δῖον,οἵ οἱ ἅμʼ ἡγεμόνες Τρώων ἔσαν· αὐτὰρ ἔπειταλαοὶ ἕπονθʼ, ὡς εἴ τε μετὰ κτίλον ἕσπετο μῆλαπιόμενʼ ἐκ βοτάνης· γάνυται δʼ ἄρα τε φρένα ποιμήν·ὣς Αἰνείᾳ θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι γεγήθειὡς ἴδε λαῶν ἔθνος ἐπισπόμενον ἑοῖ αὐτῷ.οἳ δʼ ἀμφʼ Ἀλκαθόῳ αὐτοσχεδὸν ὁρμήθησανμακροῖσι ξυστοῖσι· περὶ στήθεσσι δὲ χαλκὸςσμερδαλέον κονάβιζε τιτυσκομένων καθʼ ὅμιλονἀλλήλων· δύο δʼ ἄνδρες ἀρήϊοι ἔξοχον ἄλλωνΑἰνείας τε καὶ Ἰδομενεὺς ἀτάλαντοι Ἄρηϊἵεντʼ ἀλλήλων ταμέειν χρόα νηλέϊ χαλκῷ.Αἰνείας δὲ πρῶτος ἀκόντισεν Ἰδομενῆος·ἀλλʼ ὃ μὲν ἄντα ἰδὼν ἠλεύατο χάλκεον ἔγχος,αἰχμὴ δʼ Αἰνείαο κραδαινομένη κατὰ γαίηςᾤχετʼ, ἐπεί ῥʼ ἅλιον στιβαρῆς ἀπὸ χειρὸς ὄρουσεν.Ἰδομενεὺς δʼ ἄρα Οἰνόμαον βάλε γαστέρα μέσσην,ῥῆξε δὲ θώρηκος γύαλον, διὰ δʼ ἔντερα χαλκὸςἤφυσʼ· ὃ δʼ ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ.Ἰδομενεὺς δʼ ἐκ μὲν νέκυος δολιχόσκιον ἔγχοςἐσπάσατʼ, οὐδʼ ἄρʼ ἔτʼ ἄλλα δυνήσατο τεύχεα καλὰὤμοιιν ἀφελέσθαι· ἐπείγετο γὰρ βελέεσσιν.οὐ γὰρ ἔτʼ ἔμπεδα γυῖα ποδῶν ἦν ὁρμηθέντι,οὔτʼ ἄρʼ ἐπαΐξαι μεθʼ ἑὸν· βέλος οὔτʼ ἀλέασθαι.τώ ῥα καὶ ἐν σταδίῃ μὲν ἀμύνετο νηλεὲς ἦμαρ,τρέσσαι δʼ οὐκ ἔτι ῥίμφα πόδες φέρον ἐκ πολέμοιο.τοῦ δὲ βάδην ἀπιόντος ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷΔηΐφοβος· δὴ γάρ οἱ ἔχεν κότον ἐμμενὲς αἰεί.ἀλλʼ ὅ γε καὶ τόθʼ ἅμαρτεν, ὃ δʼ Ἀσκάλαφον βάλε δουρὶυἱὸν Ἐνυαλίοιο· διʼ ὤμου δʼ ὄβριμον ἔγχοςἔσχεν· ὃ δʼ ἐν κονίῃσι πεσὼν ἕλε γαῖαν ἀγοστῷ.οὐδʼ ἄρα πώ τι πέπυστο βριήπυος ὄβριμος Ἄρηςυἷος ἑοῖο πεσόντος ἐνὶ κρατερῇ ὑσμίνῃ,ἀλλʼ ὅ γʼ ἄρʼ ἄκρῳ Ὀλύμπῳ ὑπὸ χρυσέοισι νέφεσσινἧστο Διὸς βουλῇσιν ἐελμένος, ἔνθά περ ἄλλοιἀθάνατοι θεοὶ ἦσαν ἐεργόμενοι πολέμοιο.οἳ δʼ ἀμφʼ Ἀσκαλάφῳ αὐτοσχεδὸν ὁρμήθησαν·Δηΐφοβος μὲν ἀπʼ Ἀσκαλάφου πήληκα φαεινὴνἥρπασε, Μηριόνης δὲ θοῷ ἀτάλαντος Ἄρηϊδουρὶ βραχίονα τύψεν ἐπάλμενος, ἐκ δʼ ἄρα χειρὸςαὐλῶπις τρυφάλεια χαμαὶ βόμβησε πεσοῦσα.Μηριόνης δʼ ἐξ αὖτις ἐπάλμενος αἰγυπιὸς ὣςἐξέρυσε πρυμνοῖο βραχίονος ὄβριμον ἔγχος,ἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο. τὸν δὲ Πολίτηςαὐτοκασίγνητος περὶ μέσσῳ χεῖρε τιτήναςἐξῆγεν πολέμοιο δυσηχέος, ὄφρʼ ἵκεθʼ ἵππουςὠκέας, οἵ οἱ ὄπισθε μάχης ἠδὲ πτολέμοιοἕστασαν ἡνίοχόν τε καὶ ἅρματα ποικίλʼ ἔχοντες·οἳ τόν γε προτὶ ἄστυ φέρον βαρέα στενάχοντατειρόμενον· κατὰ δʼ αἷμα νεουτάτου ἔρρεε χειρός.οἳ δʼ ἄλλοι μάρναντο, βοὴ δʼ ἄσβεστος ὀρώρει.ἔνθʼ Αἰνέας Ἀφαρῆα Καλητορίδην ἐπορούσαςλαιμὸν τύψʼ ἐπὶ οἷ τετραμμένον ὀξέϊ δουρί·ἐκλίνθη δʼ ἑτέρωσε κάρη, ἐπὶ δʼ ἀσπὶς ἑάφθηκαὶ κόρυς, ἀμφὶ δέ οἱ θάνατος χύτο θυμοραϊστής.Ἀντίλοχος δὲ Θόωνα μεταστρεφθέντα δοκεύσαςοὔτασʼ ἐπαΐξας, ἀπὸ δὲ φλέβα πᾶσαν ἔκερσεν,ἥ τʼ ἀνὰ νῶτα θέουσα διαμπερὲς αὐχένʼ ἱκάνει·τὴν ἀπὸ πᾶσαν ἔκερσεν· ὃ δʼ ὕπτιος ἐν κονίῃσικάππεσεν, ἄμφω χεῖρε φίλοις ἑτάροισι πετάσσας.Ἀντίλοχος δʼ ἐπόρουσε, καὶ αἴνυτο τεύχεʼ ἀπʼ ὤμωνπαπταίνων· Τρῶες δὲ περισταδὸν ἄλλοθεν ἄλλοςοὔταζον σάκος εὐρὺ παναίολον, οὐδὲ δύναντοεἴσω ἐπιγράψαι τέρενα χρόα νηλέϊ χαλκῷἈντιλόχου· πέρι γάρ ῥα Ποσειδάων ἐνοσίχθωνΝέστορος υἱὸν ἔρυτο καὶ ἐν πολλοῖσι βέλεσσιν.οὐ μὲν γάρ ποτʼ ἄνευ δηΐων ἦν, ἀλλὰ κατʼ αὐτοὺςστρωφᾶτʼ· οὐδέ οἱ ἔγχος ἔχʼ ἀτρέμας, ἀλλὰ μάλʼ αἰεὶσειόμενον ἐλέλικτο· τιτύσκετο δὲ φρεσὶν ᾗσινἤ τευ ἀκοντίσσαι, ἠὲ σχεδὸν ὁρμηθῆναι.ἀλλʼ οὐ λῆθʼ Ἀδάμαντα τιτυσκόμενος καθʼ ὅμιλονἈσιάδην, ὅ οἱ οὖτα μέσον σάκος ὀξέϊ χαλκῷἐγγύθεν ὁρμηθείς· ἀμενήνωσεν δέ οἱ αἰχμὴνκυανοχαῖτα Ποσειδάων βιότοιο μεγήρας.καὶ τὸ μὲν αὐτοῦ μεῖνʼ ὥς τε σκῶλος πυρίκαυστοςἐν σάκει Ἀντιλόχοιο, τὸ δʼ ἥμισυ κεῖτʼ ἐπὶ γαίης·ἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρʼ ἀλεείνων·Μηριόνης δʼ ἀπιόντα μετασπόμενος βάλε δουρὶαἰδοίων τε μεσηγὺ καὶ ὀμφαλοῦ, ἔνθα μάλισταγίγνετʼ Ἄρης ἀλεγεινὸς ὀϊζυροῖσι βροτοῖσιν.ἔνθά οἱ ἔγχος ἔπηξεν· ὃ δʼ ἑσπόμενος περὶ δουρὶἤσπαιρʼ ὡς ὅτε βοῦς τόν τʼ οὔρεσι βουκόλοι ἄνδρεςἰλλάσιν οὐκ ἐθέλοντα βίῃ δήσαντες ἄγουσιν·ὣς ὃ τυπεὶς ἤσπαιρε μίνυνθά περ, οὔ τι μάλα δήν,ὄφρά οἱ ἐκ χροὸς ἔγχος ἀνεσπάσατʼ ἐγγύθεν ἐλθὼνἥρως Μηριόνης· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.Δηΐπυρον δʼ Ἕλενος ξίφεϊ σχεδὸν ἤλασε κόρσηνΘρηϊκίῳ μεγάλῳ, ἀπὸ δὲ τρυφάλειαν ἄραξεν.ἣ μὲν ἀποπλαγχθεῖσα χαμαὶ πέσε, καί τις Ἀχαιῶνμαρναμένων μετὰ ποσσὶ κυλινδομένην ἐκόμισσε·τὸν δὲ κατʼ ὀφθαλμῶν ἐρεβεννὴ νὺξ ἐκάλυψεν.Ἀτρεΐδην δʼ ἄχος εἷλε βοὴν ἀγαθὸν Μενέλαον·βῆ δʼ ἐπαπειλήσας Ἑλένῳ ἥρωϊ ἄνακτιὀξὺ δόρυ κραδάων· ὃ δὲ τόξου πῆχυν ἄνελκε.τὼ δʼ ἄρʼ ὁμαρτήδην ὃ μὲν ἔγχεϊ ὀξυόεντιἵετʼ ἀκοντίσσαι, ὃ δʼ ἀπὸ νευρῆφιν ὀϊστῷ.Πριαμίδης μὲν ἔπειτα κατὰ στῆθος βάλεν ἰῷθώρηκος γύαλον, ἀπὸ δʼ ἔπτατο πικρὸς ὀϊστός.ὡς δʼ ὅτʼ ἀπὸ πλατέος πτυόφιν μεγάλην κατʼ ἀλωὴνθρῴσκωσιν κύαμοι μελανόχροες ἢ ἐρέβινθοιπνοιῇ ὕπο λιγυρῇ καὶ λικμητῆρος ἐρωῇ,ὣς ἀπὸ θώρηκος Μενελάου κυδαλίμοιοπολλὸν ἀποπλαγχθεὶς ἑκὰς ἔπτατο πικρὸς ὀϊστός.Ἀτρεΐδης δʼ ἄρα χεῖρα βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαοςτὴν βάλεν ᾗ ῥʼ ἔχε τόξον ἐΰξοον· ἐν δʼ ἄρα τόξῳἀντικρὺ διὰ χειρὸς ἐλήλατο χάλκεον ἔγχος.ἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρʼ ἀλεείνωνχεῖρα παρακρεμάσας· τὸ δʼ ἐφέλκετο μείλινον ἔγχος.καὶ τὸ μὲν ἐκ χειρὸς ἔρυσεν μεγάθυμος Ἀγήνωρ,αὐτὴν δὲ ξυνέδησεν ἐϋστρεφεῖ οἰὸς ἀώτῳσφενδόνῃ, ἣν ἄρα οἱ θεράπων ἔχε ποιμένι λαῶν.Πείσανδρος δʼ ἰθὺς Μενελάου κυδαλίμοιοἤϊε· τὸν δʼ ἄγε μοῖρα κακὴ θανάτοιο τέλος δὲσοὶ Μενέλαε δαμῆναι ἐν αἰνῇ δηϊοτῆτι.οἳ δʼ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπʼ ἀλλήλοισιν ἰόντεςἈτρεΐδης μὲν ἅμαρτε, παραὶ δέ οἱ ἐτράπετʼ ἔγχος,Πείσανδρος δὲ σάκος Μενελάου κυδαλίμοιοοὔτασεν, οὐδὲ διὰ πρὸ δυνήσατο χαλκὸν ἐλάσσαι·ἔσχεθε γὰρ σάκος εὐρύ, κατεκλάσθη δʼ ἐνὶ καυλῷἔγχος· ὃ δὲ φρεσὶν ᾗσι χάρη καὶ ἐέλπετο νίκην.Ἀτρεΐδης δὲ ἐρυσσάμενος ξίφος ἀργυρόηλονἆλτʼ ἐπὶ Πεισάνδρῳ· ὃ δʼ ὑπʼ ἀσπίδος εἵλετο καλὴνἀξίνην εὔχαλκον ἐλαΐνῳ ἀμφὶ πελέκκῳμακρῷ ἐϋξέστῳ· ἅμα δʼ ἀλλήλων ἐφίκοντο.ἤτοι ὃ μὲν κόρυθος φάλον ἤλασεν ἱπποδασείηςἄκρον ὑπὸ λόφον αὐτόν, ὃ δὲ προσιόντα μέτωπονῥινὸς ὕπερ πυμάτης· λάκε δʼ ὀστέα, τὼ δέ οἱ ὄσσεπὰρ ποσὶν αἱματόεντα χαμαὶ πέσον ἐν κονίῃσιν,ἰδνώθη δὲ πεσών· ὃ δὲ λὰξ ἐν στήθεσι βαίνωντεύχεά τʼ ἐξενάριξε καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·λείψετέ θην οὕτω γε νέας Δαναῶν ταχυπώλωνΤρῶες ὑπερφίαλοι δεινῆς ἀκόρητοι ἀϋτῆς,ἄλλης μὲν λώβης τε καὶ αἴσχεος οὐκ ἐπιδευεῖςἣν ἐμὲ λωβήσασθε κακαὶ κύνες, οὐδέ τι θυμῷΖηνὸς ἐριβρεμέτεω χαλεπὴν ἐδείσατε μῆνινξεινίου, ὅς τέ ποτʼ ὔμμι διαφθέρσει πόλιν αἰπήν·οἵ μευ κουριδίην ἄλοχον καὶ κτήματα πολλὰμὰψ οἴχεσθʼ ἀνάγοντες, ἐπεὶ φιλέεσθε παρʼ αὐτῇ·νῦν αὖτʼ ἐν νηυσὶν μενεαίνετε ποντοπόροισιπῦρ ὀλοὸν βαλέειν, κτεῖναι δʼ ἥρωας Ἀχαιούς.ἀλλά ποθι σχήσεσθε καὶ ἐσσύμενοί περ Ἄρηος.Ζεῦ πάτερ ἦ τέ σέ φασι περὶ φρένας ἔμμεναι ἄλλωνἀνδρῶν ἠδὲ θεῶν· σέο δʼ ἐκ τάδε πάντα πέλονται·οἷον δὴ ἄνδρεσσι χαρίζεαι ὑβριστῇσιΤρωσίν, τῶν μένος αἰὲν ἀτάσθαλον, οὐδὲ δύνανταιφυλόπιδος κορέσασθαι ὁμοιΐου πτολέμοιο.πάντων μὲν κόρος ἐστὶ καὶ ὕπνου καὶ φιλότητοςμολπῆς τε γλυκερῆς καὶ ἀμύμονος ὀρχηθμοῖο,τῶν πέρ τις καὶ μᾶλλον ἐέλδεται ἐξ ἔρον εἷναιἢ πολέμου· Τρῶες δὲ μάχης ἀκόρητοι ἔασιν.ὣς εἰπὼν τὰ μὲν ἔντεʼ ἀπὸ χροὸς αἱματόεντασυλήσας ἑτάροισι δίδου Μενέλαος ἀμύμων,αὐτὸς δʼ αὖτʼ ἐξ αὖτις ἰὼν προμάχοισιν ἐμίχθη.ἔνθά οἱ υἱὸς ἐπᾶλτο Πυλαιμένεος βασιλῆοςἉρπαλίων, ὅ ῥα πατρὶ φίλῳ ἕπετο πτολεμίξωνἐς τροίην, οὐδʼ αὖτις ἀφίκετο πατρίδα γαῖαν·ὅς ῥα τότʼ Ἀτρεΐδαο μέσον σάκος οὔτασε δουρὶἐγγύθεν, οὐδὲ διὰ πρὸ δυνήσατο χαλκὸν ἐλάσσαιἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρʼ ἀλεείνωνπάντοσε παπταίνων μή τις χρόα χαλκῷ ἐπαύρῃ.Μηριόνης δʼ ἀπιόντος ἵει χαλκήρεʼ ὀϊστόν,καί ῥʼ ἔβαλε γλουτὸν κάτα δεξιόν· αὐτὰρ ὀϊστὸςἀντικρὺ κατὰ κύστιν ὑπʼ ὀστέον ἐξεπέρησεν.ἑζόμενος δὲ κατʼ αὖθι φίλων ἐν χερσὶν ἑταίρωνθυμὸν ἀποπνείων, ὥς τε σκώληξ ἐπὶ γαίῃκεῖτο ταθείς· ἐκ δʼ αἷμα μέλαν ῥέε, δεῦε δὲ γαῖαν.τὸν μὲν Παφλαγόνες μεγαλήτορες ἀμφεπένοντο,ἐς δίφρον δʼ ἀνέσαντες ἄγον προτὶ Ἴλιον ἱρὴνἀχνύμενοι· μετὰ δέ σφι πατὴρ κίε δάκρυα λείβων,ποινὴ δʼ οὔ τις παιδὸς ἐγίγνετο τεθνηῶτος.τοῦ δὲ Πάρις μάλα θυμὸν ἀποκταμένοιο χολώθη·ξεῖνος γάρ οἱ ἔην πολέσιν μετὰ Παφλαγόνεσσι·τοῦ ὅ γε χωόμενος προΐει χαλκήρεʼ ὀϊστόν.ἦν δέ τις Εὐχήνωρ Πολυΐδου μάντιος υἱὸςἀφνειός τʼ ἀγαθός τε Κορινθόθι οἰκία ναίων,ὅς ῥʼ εὖ εἰδὼς κῆρʼ ὀλοὴν ἐπὶ νηὸς ἔβαινε·πολλάκι γάρ οἱ ἔειπε γέρων ἀγαθὸς Πολύϊδοςνούσῳ ὑπʼ ἀργαλέῃ φθίσθαι οἷς ἐν μεγάροισιν,ἢ μετʼ Ἀχαιῶν νηυσὶν ὑπὸ Τρώεσσι δαμῆναι·τώ ῥʼ ἅμα τʼ ἀργαλέην θωὴν ἀλέεινεν Ἀχαιῶννοῦσόν τε στυγερήν, ἵνα μὴ πάθοι ἄλγεα θυμῷ.τὸν βάλʼ ὑπὸ γναθμοῖο. καὶ οὔατος· ὦκα δὲ θυμὸςᾤχετʼ ἀπὸ μελέων, στυγερὸς δʼ ἄρα μιν σκότος εἷλεν.ὣς οἳ μὲν μάρναντο δέμας πυρὸς αἰθομένοιο·Ἕκτωρ δʼ οὐκ ἐπέπυστο Διῒ φίλος, οὐδέ τι ᾔδηὅττί ῥά οἱ νηῶν ἐπʼ ἀριστερὰ δηϊόωντολαοὶ ὑπʼ Ἀργείων. τάχα δʼ ἂν καὶ κῦδος Ἀχαιῶνἔπλετο· τοῖος γὰρ γαιήοχος ἐννοσίγαιοςὄτρυνʼ Ἀργείους, πρὸς δὲ σθένει αὐτὸς ἄμυνεν·ἀλλʼ ἔχεν ᾗ τὰ πρῶτα πύλας καὶ τεῖχος ἐσᾶλτοῥηξάμενος Δαναῶν πυκινὰς στίχας ἀσπιστάων,ἔνθʼ ἔσαν Αἴαντός τε νέες καὶ Πρωτεσιλάουθῖνʼ ἔφʼ ἁλὸς πολιῆς εἰρυμέναι· αὐτὰρ ὕπερθετεῖχος ἐδέδμητο χθαμαλώτατον, ἔνθα μάλισταζαχρηεῖς γίγνοντο μάχῃ αὐτοί τε καὶ ἵπποι.ἔνθα δὲ Βοιωτοὶ καὶ Ἰάονες ἑλκεχίτωνεςΛοκροὶ καὶ Φθῖοι καὶ φαιδιμόεντες Ἐπειοὶσπουδῇ ἐπαΐσσοντα νεῶν ἔχον, οὐδὲ δύναντοὦσαι ἀπὸ σφείων φλογὶ εἴκελον Ἕκτορα δῖονοἳ μὲν Ἀθηναίων προλελεγμένοι· ἐν δʼ ἄρα τοῖσινἦρχʼ υἱὸς Πετεῶο Μενεσθεύς, οἳ δʼ ἅμʼ ἕποντοΦείδας τε Στιχίος τε Βίας τʼ ἐΰς· αὐτὰρ ἘπειῶνΦυλεΐδης τε Μέγης Ἀμφίων τε Δρακίος τε,πρὸ Φθίων δὲ Μέδων τε μενεπτόλεμός τε Ποδάρκης.ἤτοι ὃ μὲν νόθος υἱὸς Ὀϊλῆος θείοιοἔσκε Μέδων Αἴαντος ἀδελφεός· αὐτὰρ ἔναιενἐν Φυλάκῃ γαίης ἄπο πατρίδος ἄνδρα κατακτὰςγνωτὸν μητρυιῆς Ἐριώπιδος, ἣν ἔχʼ Ὀϊλεύς·αὐτὰρ ὃ Ἰφίκλοιο πάϊς τοῦ Φυλακίδαο.οἳ μὲν πρὸ Φθίων μεγαθύμων θωρηχθέντεςναῦφιν ἀμυνόμενοι μετὰ Βοιωτῶν ἐμάχοντο·Αἴας δʼ οὐκέτι πάμπαν Ὀϊλῆος ταχὺς υἱὸςἵστατʼ ἀπʼ Αἴαντος Τελαμωνίου οὐδʼ ἠβαιόν,ἀλλʼ ὥς τʼ ἐν νειῷ βόε οἴνοπε πηκτὸν ἄροτρονἶσον θυμὸν ἔχοντε τιταίνετον· ἀμφὶ δʼ ἄρά σφιπρυμνοῖσιν κεράεσσι πολὺς ἀνακηκίει ἱδρώς·τὼ μέν τε ζυγὸν οἶον ἐΰξοον ἀμφὶς ἐέργειἱεμένω κατὰ ὦλκα· τέμει δέ τε τέλσον ἀρούρης·ὣς τὼ παρβεβαῶτε μάλʼ ἕστασαν ἀλλήλοιιν.ἀλλʼ ἤτοι Τελαμωνιάδῃ πολλοί τε καὶ ἐσθλοὶλαοὶ ἕπονθʼ ἕταροι, οἵ οἱ σάκος ἐξεδέχοντοὁππότε μιν κάματός τε καὶ ἱδρὼς γούναθʼ ἵκοιτο.οὐδʼ ἄρʼ Ὀϊλιάδῃ μεγαλήτορι Λοκροὶ ἕποντο·οὐ γάρ σφι σταδίῃ ὑσμίνῃ μίμνε φίλον κῆρ·οὐ γὰρ ἔχον κόρυθας χαλκήρεας ἱπποδασείας,οὐδʼ ἔχον ἀσπίδας εὐκύκλους καὶ μείλινα δοῦρα,ἀλλʼ ἄρα τόξοισιν καὶ ἐϋστρεφεῖ οἶος ἀώτῳἼλιον εἰς ἅμʼ ἕποντο πεποιθότες, οἷσιν ἔπειταταρφέα βάλλοντες Τρώων ῥήγνυντο φάλαγγας·δή ῥα τόθʼ οἳ μὲν πρόσθε σὺν ἔντεσι δαιδαλέοισιμάρναντο Τρωσίν τε καὶ Ἕκτορι χαλκοκορυστῇ,οἳ δʼ ὄπιθεν βάλλοντες ἐλάνθανον· οὐδέ τι χάρμηςΤρῶες μιμνήσκοντο· συνεκλόνεον γὰρ ὀϊστοί.ἔνθά κε λευγαλέως νηῶν ἄπο καὶ κλισιάωνΤρῶες ἐχώρησαν προτὶ Ἴλιον ἠνεμόεσσαν,εἰ μὴ Πουλυδάμας θρασὺν Ἕκτορα εἶπε παραστάς·Ἕκτορ ἀμήχανός ἐσσι παραρρητοῖσι πιθέσθαι.οὕνεκά τοι περὶ δῶκε θεὸς πολεμήϊα ἔργατοὔνεκα καὶ βουλῇ ἐθέλεις περιίδμεναι ἄλλων·ἀλλʼ οὔ πως ἅμα πάντα δυνήσεαι αὐτὸς ἑλέσθαι.ἄλλῳ μὲν γὰρ ἔδωκε θεὸς πολεμήϊα ἔργα,ἄλλῳ δʼ ὀρχηστύν, ἑτέρῳ κίθαριν καὶ ἀοιδήν,ἄλλῳ δʼ ἐν στήθεσσι τιθεῖ νόον εὐρύοπα Ζεὺςἐσθλόν, τοῦ δέ τε πολλοὶ ἐπαυρίσκοντʼ ἄνθρωποι,καί τε πολέας ἐσάωσε, μάλιστα δὲ καὐτὸς ἀνέγνω.αὐτὰρ ἐγὼν ἐρέω ὥς μοι δοκεῖ εἶναι ἄριστα·πάντῃ γάρ σε περὶ στέφανος πολέμοιο δέδηε·Τρῶες δὲ μεγάθυμοι ἐπεὶ κατὰ τεῖχος ἔβησανοἳ μὲν ἀφεστᾶσιν σὺν τεύχεσιν, οἳ δὲ μάχονταιπαυρότεροι πλεόνεσσι κεδασθέντες κατὰ νῆας.ἀλλʼ ἀναχασσάμενος κάλει ἐνθάδε πάντας ἀρίστους·ἔνθεν δʼ ἂν μάλα πᾶσαν ἐπιφρασσαίμεθα βουλὴνἤ κεν ἐνὶ νήεσσι πολυκλήϊσι πέσωμεναἴ κʼ ἐθέλῃσι θεὸς δόμεναι κράτος, ἦ κεν ἔπειταπὰρ νηῶν ἔλθωμεν ἀπήμονες. ἦ γὰρ ἔγωγεδείδω μὴ τὸ χθιζὸν ἀποστήσωνται Ἀχαιοὶχρεῖος, ἐπεὶ παρὰ νηυσὶν ἀνὴρ ἆτος πολέμοιομίμνει, ὃν οὐκέτι πάγχυ μάχης σχήσεσθαι ὀΐω.ὣς φάτο Πουλυδάμας, ἅδε δʼ Ἕκτορι μῦθος ἀπήμων,αὐτίκα δʼ ἐξ ὀχέων σὺν τεύχεσιν ἆλτο χαμᾶζεκαί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Πουλυδάμα σὺ μὲν αὐτοῦ ἐρύκακε πάντας ἀρίστους,αὐτὰρ ἐγὼ κεῖσʼ εἶμι καὶ ἀντιόω πολέμοιο·αἶψα δʼ ἐλεύσομαι αὖτις ἐπὴν εὖ τοῖς ἐπιτείλω.ἦ ῥα, καὶ ὁρμήθη ὄρεϊ νιφόεντι ἐοικὼςκεκλήγων, διὰ δὲ Τρώων πέτετʼ ἠδʼ ἐπικούρων.οἳ δʼ ἐς Πανθοΐδην ἀγαπήνορα Πουλυδάμανταπάντες ἐπεσσεύοντʼ, ἐπεὶ Ἕκτορος ἔκλυον αὐδήν.αὐτὰρ ὃ Δηΐφοβόν τε βίην θʼ Ἑλένοιο ἄνακτοςἈσιάδην τʼ Ἀδάμαντα καὶ Ἄσιον Ὑρτάκου υἱὸνφοίτα ἀνὰ προμάχους διζήμενος, εἴ που ἐφεύροι.τοὺς δʼ εὗρʼ οὐκέτι πάμπαν ἀπήμονας οὐδʼ ἀνολέθρους·ἀλλʼ οἳ μὲν δὴ νηυσὶν ἔπι πρυμνῇσιν Ἀχαιῶνχερσὶν ὑπʼ Ἀργείων κέατο ψυχὰς ὀλέσαντες,οἳ δʼ ἐν τείχει ἔσαν βεβλημένοι οὐτάμενοί τε.τὸν δὲ τάχʼ εὗρε μάχης ἐπʼ ἀριστερὰ δακρυοέσσηςδῖον Ἀλέξανδρον Ἑλένης πόσιν ἠϋκόμοιοθαρσύνονθʼ ἑτάρους καὶ ἐποτρύνοντα μάχεσθαι,ἀγχοῦ δʼ ἱστάμενος προσέφη αἰσχροῖς ἐπέεσσι·Δύσπαρι εἶδος ἄριστε γυναιμανὲς ἠπεροπευτὰποῦ τοι Δηΐφοβός τε βίη θʼ Ἑλένοιο ἄνακτοςἈσιάδης τʼ Ἀδάμας ἠδʼ Ἄσιος Ὑρτάκου υἱός;ποῦ δέ τοι Ὀθρυονεύς; νῦν ὤλετο πᾶσα κατʼ ἄκρηςἼλιος αἰπεινή· νῦν τοι σῶς αἰπὺς ὄλεθρος.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν Ἀλέξανδρος θεοειδής·Ἕκτορ ἐπεί τοι θυμὸς ἀναίτιον αἰτιάασθαι,ἄλλοτε δή ποτε μᾶλλον ἐρωῆσαι πολέμοιομέλλω, ἐπεὶ οὐδʼ ἐμὲ πάμπαν ἀνάλκιδα γείνατο μήτηρ·ἐξ οὗ γὰρ παρὰ νηυσὶ μάχην ἤγειρας ἑταίρων,ἐκ τοῦ δʼ ἐνθάδʼ ἐόντες ὁμιλέομεν Δαναοῖσινωλεμέως· ἕταροι δὲ κατέκταθεν οὓς σὺ μεταλλᾷς.οἴω Δηΐφοβός τε βίη θʼ Ἑλένοιο ἄνακτοςοἴχεσθον, μακρῇσι τετυμμένω ἐγχείῃσινἀμφοτέρω κατὰ χεῖρα· φόνον δʼ ἤμυνε Κρονίων.νῦν δʼ ἄρχʼ ὅππῃ σε κραδίη θυμός τε κελεύει·ἡμεῖς δʼ ἐμμεμαῶτες ἅμʼ ἑψόμεθʼ, οὐδέ τί φημιἀλκῆς δευήσεσθαι, ὅση δύναμίς γε πάρεστι.πὰρ δύναμιν δʼ οὐκ ἔστι καὶ ἐσσύμενον πολεμίζειν.ὣς εἰπὼν παρέπεισεν ἀδελφειοῦ φρένας ἥρως·βὰν δʼ ἴμεν ἔνθα μάλιστα μάχη καὶ φύλοπις ἦενἀμφί τε Κεβριόνην καὶ ἀμύμονα ΠουλυδάμανταΦάλκην Ὀρθαῖόν τε καὶ ἀντίθεον ΠολυφήτηνΠάλμύν τʼ Ἀσκάνιόν τε Μόρυν θʼ υἷʼ Ἱπποτίωνος,οἵ ῥʼ ἐξ Ἀσκανίης ἐριβώλακος ἦλθον ἀμοιβοὶἠοῖ τῇ προτέρῃ· τότε δὲ Ζεὺς ὦρσε μάχεσθαι.οἳ δʼ ἴσαν ἀργαλέων ἀνέμων ἀτάλαντοι ἀέλλῃ,ἥ ῥά θʼ ὑπὸ βροντῆς πατρὸς Διὸς εἶσι πέδον δέ,θεσπεσίῳ δʼ ὁμάδῳ ἁλὶ μίσγεται, ἐν δέ τε πολλὰκύματα παφλάζοντα πολυφλοίσβοιο θαλάσσηςκυρτὰ φαληριόωντα, πρὸ μέν τʼ ἄλλʼ, αὐτὰρ ἐπʼ ἄλλα·ὣς Τρῶες πρὸ μὲν ἄλλοι ἀρηρότες, αὐτὰρ ἐπʼ ἄλλοι,χαλκῷ μαρμαίροντες ἅμʼ ἡγεμόνεσσιν ἕποντο.Ἕκτωρ δʼ ἡγεῖτο βροτολοιγῷ ἶσος ἌρηϊΠριαμίδης· πρόσθεν δʼ ἔχεν ἀσπίδα πάντοσʼ ἐΐσηνῥινοῖσιν πυκινήν, πολλὸς δʼ ἐπελήλατο χαλκός·ἀμφὶ δέ οἱ κροτάφοισι φαεινὴ σείετο πήληξ.πάντῃ δʼ ἀμφὶ φάλαγγας ἐπειρᾶτο προποδίζων,εἴ πώς οἱ εἴξειαν ὑπασπίδια προβιβῶντι·ἀλλʼ οὐ σύγχει θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν.Αἴας δὲ πρῶτος προκαλέσσατο μακρὰ βιβάσθων·δαιμόνιε σχεδὸν ἐλθέ· τί ἢ δειδίσσεαι αὔτωςἈργείους; οὔ τοί τι μάχης ἀδαήμονές εἰμεν,ἀλλὰ Διὸς μάστιγι κακῇ ἐδάμημεν Ἀχαιοί.ἦ θήν πού τοι θυμὸς ἐέλπεται ἐξαλαπάξειννῆας· ἄφαρ δέ τε χεῖρες ἀμύνειν εἰσὶ καὶ ἡμῖν.ἦ κε πολὺ φθαίη εὖ ναιομένη πόλις ὑμὴχερσὶν ὑφʼ ἡμετέρῃσιν ἁλοῦσά τε περθομένη τε.σοὶ δʼ αὐτῷ φημὶ σχεδὸν ἔμμεναι ὁππότε φεύγωνἀρήσῃ Διὶ πατρὶ καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισιθάσσονας ἰρήκων ἔμεναι καλλίτριχας ἵππους,οἵ σε πόλιν δʼ οἴσουσι κονίοντες πεδίοιο.ὣς ἄρα οἱ εἰπόντι ἐπέπτατο δεξιὸς ὄρνιςαἰετὸς ὑψιπέτης· ἐπὶ δʼ ἴαχε λαὸς Ἀχαιῶνθάρσυνος οἰωνῷ· ὃ δʼ ἀμείβετο φαίδιμος Ἕκτωρ·Αἶαν ἁμαρτοεπὲς βουγάϊε ποῖον ἔειπες·εἰ γὰρ ἐγὼν οὕτω γε Διὸς πάϊς αἰγιόχοιοεἴην ἤματα πάντα, τέκοι δέ με πότνια Ἥρη,τιοίμην δʼ ὡς τίετʼ Ἀθηναίη καὶ Ἀπόλλων,ὡς νῦν ἡμέρη ἥδε κακὸν φέρει Ἀργείοισιπᾶσι μάλʼ, ἐν δὲ σὺ τοῖσι πεφήσεαι, αἴ κε ταλάσσῃςμεῖναι ἐμὸν δόρυ μακρόν, ὅ τοι χρόα λειριόενταδάψει· ἀτὰρ Τρώων κορέεις κύνας ἠδʼ οἰωνοὺςδημῷ καὶ σάρκεσσι πεσὼν ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.ὣς ἄρα φωνήσας ἡγήσατο· τοὶ δʼ ἅμʼ ἕποντοἠχῇ θεσπεσίῃ, ἐπὶ δʼ ἴαχε λαὸς ὄπισθεν.Ἀργεῖοι δʼ ἑτέρωθεν ἐπίαχον, οὐδὲ λάθοντοἀλκῆς, ἀλλʼ ἔμενον Τρώων ἐπιόντας ἀρίστους.ἠχὴ δʼ ἀμφοτέρων ἵκετʼ αἰθέρα καὶ Διὸς αὐγάς.

Νέστορα δʼ οὐκ ἔλαθεν ἰαχὴ πίνοντά περ ἔμπης,ἀλλʼ Ἀσκληπιάδην ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·φράζεο δῖε Μαχᾶον ὅπως ἔσται τάδε ἔργα·μείζων δὴ παρὰ νηυσὶ βοὴ θαλερῶν αἰζηῶν.ἀλλὰ σὺ μὲν νῦν πῖνε καθήμενος αἴθοπα οἶνονεἰς ὅ κε θερμὰ λοετρὰ ἐϋπλόκαμος Ἑκαμήδηθερμήνῃ καὶ λούσῃ ἄπο βρότον αἱματόεντα·αὐτὰρ ἐγὼν ἐλθὼν τάχα εἴσομαι ἐς περιωπήν.ὣς εἰπὼν σάκος εἷλε τετυγμένον υἷος ἑοῖοκείμενον ἐν κλισίῃ Θρασυμήδεος ἱπποδάμοιοχαλκῷ παμφαῖνον· ὃ δʼ ἔχʼ ἀσπίδα πατρὸς ἑοῖο.εἵλετο δʼ ἄλκιμον ἔγχος ἀκαχμένον ὀξέϊ χαλκῷ,στῆ δʼ ἐκτὸς κλισίης, τάχα δʼ εἴσιδεν ἔργον ἀεικὲςτοὺς μὲν ὀρινομένους, τοὺς δὲ κλονέοντας ὄπισθεΤρῶας ὑπερθύμους· ἐρέριπτο δὲ τεῖχος Ἀχαιῶν.ὡς δʼ ὅτε πορφύρῃ πέλαγος μέγα κύματι κωφῷὀσσόμενον λιγέων ἀνέμων λαιψηρὰ κέλευθααὔτως, οὐδʼ ἄρα τε προκυλίνδεται οὐδετέρωσε,πρίν τινα κεκριμένον καταβήμεναι ἐκ Διὸς οὖρον,ὣς ὃ γέρων ὅρμαινε δαϊζόμενος κατὰ θυμὸνδιχθάδιʼ, ἢ μεθʼ ὅμιλον ἴοι Δαναῶν ταχυπώλων,ἦε μετʼ Ἀτρεΐδην Ἀγαμέμνονα ποιμένα λαῶν.ὧδε δέ οἱ φρονέοντι δοάσσατο κέρδιον εἶναιβῆναι ἐπʼ Ἀτρεΐδην. οἳ δʼ ἀλλήλους ἐνάριζονμαρνάμενοι· λάκε δέ σφι περὶ χροῒ χαλκὸς ἀτειρὴςνυσσομένων ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι.Νέστορι δὲ ξύμβληντο διοτρεφέες βασιλῆεςπὰρ νηῶν ἀνιόντες ὅσοι βεβλήατο χαλκῷΤυδεΐδης Ὀδυσεύς τε καὶ Ἀτρεΐδης Ἀγαμέμνων.πολλὸν γάρ ῥʼ ἀπάνευθε μάχης εἰρύατο νῆεςθῖνʼ ἔφʼ ἁλὸς πολιῆς· τὰς γὰρ πρώτας πεδίον δὲεἴρυσαν, αὐτὰρ τεῖχος ἐπὶ πρύμνῃσιν ἔδειμαν.οὐδὲ γὰρ οὐδʼ εὐρύς περ ἐὼν ἐδυνήσατο πάσαςαἰγιαλὸς νῆας χαδέειν, στείνοντο δὲ λαοί·τώ ῥα προκρόσσας ἔρυσαν, καὶ πλῆσαν ἁπάσηςἠϊόνος στόμα μακρόν, ὅσον συνεέργαθον ἄκραι.τώ ῥʼ οἵ γʼ ὀψείοντες ἀϋτῆς καὶ πολέμοιοἔγχει ἐρειδόμενοι κίον ἀθρόοι· ἄχνυτο δέ σφιθυμὸς ἐνὶ στήθεσσιν. ὃ δὲ ξύμβλητο γεραιὸςΝέστωρ, πτῆξε δὲ θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν Ἀχαιῶν.τὸν καὶ φωνήσας προσέφη κρείων Ἀγαμέμνων·ὦ Νέστορ Νηληϊάδη μέγα κῦδος Ἀχαιῶντίπτε λιπὼν πόλεμον φθισήνορα δεῦρʼ ἀφικάνεις;δείδω μὴ δή μοι τελέσῃ ἔπος ὄβριμος Ἕκτωρ,ὥς ποτʼ ἐπηπείλησεν ἐνὶ Τρώεσσʼ ἀγορεύωνμὴ πρὶν πὰρ νηῶν προτὶ Ἴλιον ἀπονέεσθαιπρὶν πυρὶ νῆας ἐνιπρῆσαι, κτεῖναι δὲ καὶ αὐτούς.κεῖνος τὼς ἀγόρευε· τὰ δὴ νῦν πάντα τελεῖται.ὢ πόποι ἦ ῥα καὶ ἄλλοι ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοὶἐν θυμῷ βάλλονται ἐμοὶ χόλον ὥς περ Ἀχιλλεὺςοὐδʼ ἐθέλουσι μάχεσθαι ἐπὶ πρυμνῇσι νέεσσι.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Γερήνιος ἱππότα Νέστωρ·ἦ δὴ ταῦτά γʼ ἑτοῖμα τετεύχαται, οὐδέ κεν ἄλλωςΖεὺς ὑψιβρεμέτης αὐτὸς παρατεκτήναιτο.τεῖχος μὲν γὰρ δὴ κατερήριπεν, ᾧ ἐπέπιθμενἄρρηκτον νηῶν τε καὶ αὐτῶν εἶλαρ ἔσεσθαι·οἳ δʼ ἐπὶ νηυσὶ θοῇσι μάχην ἀλίαστον ἔχουσινωλεμές· οὐδʼ ἂν ἔτι γνοίης μάλα περ σκοπιάζωνὁπποτέρωθεν Ἀχαιοὶ ὀρινόμενοι κλονέονται,ὡς ἐπιμὶξ κτείνονται, ἀϋτὴ δʼ οὐρανὸν ἵκει.ἡμεῖς δὲ φραζώμεθʼ ὅπως ἔσται τάδε ἔργαεἴ τι νόος ῥέξει· πόλεμον δʼ οὐκ ἄμμε κελεύωδύμεναι· οὐ γάρ πως βεβλημένον ἐστὶ μάχεσθαι.τὸν δʼ αὖτε προσέειπεν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·Νέστορ ἐπεὶ δὴ νηυσὶν ἔπι πρυμνῇσι μάχονται,τεῖχος δʼ οὐκ ἔχραισμε τετυγμένον, οὐδέ τι τάφρος,ᾗ ἔπι πολλὰ πάθον Δαναοί, ἔλποντο δὲ θυμῷἄρρηκτον νηῶν τε καὶ αὐτῶν εἶλαρ ἔσεσθαι·οὕτω που Διὶ μέλλει ὑπερμενέϊ φίλον εἶναινωνύμνους ἀπολέσθαι ἀπʼ Ἄργεος ἐνθάδʼ Ἀχαιούς.ᾔδεα μὲν γὰρ ὅτε πρόφρων Δαναοῖσιν ἄμυνεν,οἶδα δὲ νῦν ὅτε τοὺς μὲν ὁμῶς μακάρεσσι θεοῖσικυδάνει, ἡμέτερον δὲ μένος καὶ χεῖρας ἔδησεν.ἀλλʼ ἄγεθʼ ὡς ἂν ἐγὼν εἴπω πειθώμεθα πάντες.νῆες ὅσαι πρῶται εἰρύαται ἄγχι θαλάσσηςἕλκωμεν, πάσας δὲ ἐρύσσομεν εἰς ἅλα δῖαν,ὕψι δʼ ἐπʼ εὐνάων ὁρμίσσομεν, εἰς ὅ κεν ἔλθῃνὺξ ἀβρότη, ἢν καὶ τῇ ἀπόσχωνται πολέμοιοΤρῶες· ἔπειτα δέ κεν ἐρυσαίμεθα νῆας ἁπάσας.οὐ γάρ τις νέμεσις φυγέειν κακόν, οὐδʼ ἀνὰ νύκτα.βέλτερον ὃς φεύγων προφύγῃ κακὸν ἠὲ ἁλώῃ.τὸν δʼ ἄρʼ ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη πολύμητις Ὀδυσσεύς·Ἀτρεΐδη ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων·οὐλόμενʼ αἴθʼ ὤφελλες ἀεικελίου στρατοῦ ἄλλουσημαίνειν, μὴ δʼ ἄμμιν ἀνασσέμεν, οἷσιν ἄρα Ζεὺςἐκ νεότητος ἔδωκε καὶ ἐς γῆρας τολυπεύεινἀργαλέους πολέμους, ὄφρα φθιόμεσθα ἕκαστος.οὕτω δὴ μέμονας Τρώων πόλιν εὐρυάγυιανκαλλείψειν, ἧς εἵνεκʼ ὀϊζύομεν κακὰ πολλά;σίγα, μή τίς τʼ ἄλλος Ἀχαιῶν τοῦτον ἀκούσῃμῦθον, ὃν οὔ κεν ἀνήρ γε διὰ στόμα πάμπαν ἄγοιτοὅς τις ἐπίσταιτο ᾗσι φρεσὶν ἄρτια βάζεινσκηπτοῦχός τʼ εἴη, καί οἱ πειθοίατο λαοὶτοσσοίδʼ ὅσσοισιν σὺ μετʼ Ἀργείοισιν ἀνάσσεις·νῦν δέ σευ ὠνοσάμην πάγχυ φρένας, οἷον ἔειπες·ὃς κέλεαι πολέμοιο συνεσταότος καὶ ἀϋτῆςνῆας ἐϋσσέλμους ἅλαδʼ ἑλκέμεν, ὄφρʼ ἔτι μᾶλλονΤρωσὶ μὲν εὐκτὰ γένηται ἐπικρατέουσί περ ἔμπης,ἡμῖν δʼ αἰπὺς ὄλεθρος ἐπιρρέπῃ. οὐ γὰρ Ἀχαιοὶσχήσουσιν πόλεμον νηῶν ἅλα δʼ ἑλκομενάων,ἀλλʼ ἀποπαπτανέουσιν, ἐρωήσουσι δὲ χάρμης.ἔνθά κε σὴ βουλὴ δηλήσεται ὄρχαμε λαῶν.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων·ὦ Ὀδυσεῦ μάλα πώς με καθίκεο θυμὸν ἐνιπῇἀργαλέῃ· ἀτὰρ οὐ μὲν ἐγὼν ἀέκοντας ἄνωγανῆας ἐϋσσέλμους ἅλα δʼ ἑλκέμεν υἷας Ἀχαιῶν.νῦν δʼ εἴη ὃς τῆσδέ γʼ ἀμείνονα μῆτιν ἐνίσποιἢ νέος ἠὲ παλαιός· ἐμοὶ δέ κεν ἀσμένῳ εἴη.τοῖσι δὲ καὶ μετέειπε βοὴν ἀγαθὸς Διομήδης·ἐγγὺς ἀνήρ· οὐ δηθὰ ματεύσομεν· αἴ κʼ ἐθέλητεπείθεσθαι, καὶ μή τι κότῳ ἀγάσησθε ἕκαστοςοὕνεκα δὴ γενεῆφι νεώτατός εἰμι μεθʼ ὑμῖν·πατρὸς δʼ ἐξ ἀγαθοῦ καὶ ἐγὼ γένος εὔχομαι εἶναιΤυδέος, ὃν Θήβῃσι χυτὴ κατὰ γαῖα καλύπτει.πορθεῖ γὰρ τρεῖς παῖδες ἀμύμονες ἐξεγένοντο,οἴκεον δʼ ἐν Πλευρῶνι καὶ αἰπεινῇ ΚαλυδῶνιἌγριος ἠδὲ Μέλας, τρίτατος δʼ ἦν ἱππότα Οἰνεὺςπατρὸς ἐμοῖο πατήρ· ἀρετῇ δʼ ἦν ἔξοχος αὐτῶν.ἀλλʼ ὃ μὲν αὐτόθι μεῖνε, πατὴρ δʼ ἐμὸς Ἄργεϊ νάσθηπλαγχθείς· ὡς γάρ που Ζεὺς ἤθελε καὶ θεοὶ ἄλλοι.Ἀδρήστοιο δʼ ἔγημε θυγατρῶν, ναῖε δὲ δῶμαἀφνειὸν βιότοιο, ἅλις δέ οἱ ἦσαν ἄρουραιπυροφόροι, πολλοὶ δὲ φυτῶν ἔσαν ὄρχατοι ἀμφίς,πολλὰ δέ οἱ πρόβατʼ ἔσκε· κέκαστο δὲ πάντας Ἀχαιοὺςἐγχείῃ· τὰ δὲ μέλλετʼ ἀκουέμεν, εἰ ἐτεόν περ.τὼ οὐκ ἄν με γένος γε κακὸν καὶ ἀνάλκιδα φάντεςμῦθον ἀτιμήσαιτε πεφασμένον ὅν κʼ ἐῢ εἴπω.δεῦτʼ ἴομεν πόλεμον δὲ καὶ οὐτάμενοί περ ἀνάγκῃ.ἔνθα δʼ ἔπειτʼ αὐτοὶ μὲν ἐχώμεθα δηϊοτῆτοςἐκ βελέων, μή πού τις ἐφʼ ἕλκεϊ ἕλκος ἄρηται·ἄλλους δʼ ὀτρύνοντες ἐνήσομεν, οἳ τὸ πάρος περθυμῷ ἦρα φέροντες ἀφεστᾶσʼ οὐδὲ μάχονται.ὣς ἔφαθʼ, οἳ δʼ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδὲ πίθοντο·βὰν δʼ ἴμεν, ἦρχε δʼ ἄρά σφιν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων.οὐδʼ ἀλαοσκοπιὴν εἶχε κλυτὸς ἐννοσίγαιος,ἀλλὰ μετʼ αὐτοὺς ἦλθε παλαιῷ φωτὶ ἐοικώς,δεξιτερὴν δʼ ἕλε χεῖρʼ Ἀγαμέμνονος Ἀτρεΐδαο,καί μιν φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·Ἀτρεΐδη νῦν δή που Ἀχιλλῆος ὀλοὸν κῆργηθεῖ ἐνὶ στήθεσσι φόνον καὶ φύζαν Ἀχαιῶνδερκομένῳ, ἐπεὶ οὔ οἱ ἔνι φρένες οὐδʼ ἠβαιαί.ἀλλʼ ὃ μὲν ὣς ἀπόλοιτο, θεὸς δέ ἑ σιφλώσειε·σοὶ δʼ οὔ πω μάλα πάγχυ θεοὶ μάκαρες κοτέουσιν,ἀλλʼ ἔτι που Τρώων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςεὐρὺ κονίσουσιν πεδίον, σὺ δʼ ἐπόψεαι αὐτὸςφεύγοντας προτὶ ἄστυ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων.ὣς εἰπὼν μέγʼ ἄϋσεν ἐπεσσύμενος πεδίοιο.ὅσσόν τʼ ἐννεάχιλοι ἐπίαχον ἢ δεκάχιλοιἀνέρες ἐν πολέμῳ ἔριδα ξυνάγοντες Ἄρηος,τόσσην ἐκ στήθεσφιν ὄπα κρείων ἐνοσίχθωνἧκεν· Ἀχαιοῖσιν δὲ μέγα σθένος ἔμβαλʼ ἑκάστῳκαρδίῃ, ἄληκτον πολεμίζειν ἠδὲ μάχεσθαι.Ἥρη δʼ εἰσεῖδε χρυσόθρονος ὀφθαλμοῖσιστᾶσʼ ἐξ Οὐλύμποιο ἀπὸ ῥίου· αὐτίκα δʼ ἔγνωτὸν μὲν ποιπνύοντα μάχην ἀνὰ κυδιάνειραναὐτοκασίγνητον καὶ δαέρα, χαῖρε δὲ θυμῷ·Ζῆνα δʼ ἐπʼ ἀκροτάτης κορυφῆς πολυπίδακος Ἴδηςἥμενον εἰσεῖδε, στυγερὸς δέ οἱ ἔπλετο θυμῷ.μερμήριξε δʼ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρηὅππως ἐξαπάφοιτο Διὸς νόον αἰγιόχοιο·ἥδε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλὴἐλθεῖν εἰς Ἴδην εὖ ἐντύνασαν ἓ αὐτήν,εἴ πως ἱμείραιτο παραδραθέειν φιλότητιᾗ χροιῇ, τῷ δʼ ὕπνον ἀπήμονά τε λιαρόν τεχεύῃ ἐπὶ βλεφάροισιν ἰδὲ φρεσὶ πευκαλίμῃσι.βῆ δʼ ἴμεν ἐς θάλαμον, τόν οἱ φίλος υἱὸς ἔτευξενἭφαιστος, πυκινὰς δὲ θύρας σταθμοῖσιν ἐπῆρσεκληῗδι κρυπτῇ, τὴν δʼ οὐ θεὸς ἄλλος ἀνῷγεν·ἔνθʼ ἥ γʼ εἰσελθοῦσα θύρας ἐπέθηκε φαεινάς.ἀμβροσίῃ μὲν πρῶτον ἀπὸ χροὸς ἱμερόεντοςλύματα πάντα κάθηρεν, ἀλείψατο δὲ λίπʼ ἐλαίῳἀμβροσίῳ ἑδανῷ, τό ῥά οἱ τεθυωμένον ἦεν·τοῦ καὶ κινυμένοιο Διὸς κατὰ χαλκοβατὲς δῶἔμπης ἐς γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἵκετʼ ἀϋτμή.τῷ ῥʼ ἥ γε χρόα καλὸν ἀλειψαμένη ἰδὲ χαίταςπεξαμένη χερσὶ πλοκάμους ἔπλεξε φαεινοὺςκαλοὺς ἀμβροσίους ἐκ κράατος ἀθανάτοιο.ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ἀμβρόσιον ἑανὸν ἕσαθʼ, ὅν οἱ Ἀθήνηἔξυσʼ ἀσκήσασα, τίθει δʼ ἐνὶ δαίδαλα πολλά·χρυσείῃς δʼ ἐνετῇσι κατὰ στῆθος περονᾶτο.ζώσατο δὲ ζώνῃ ἑκατὸν θυσάνοις ἀραρυίῃ,ἐν δʼ ἄρα ἕρματα ἧκεν ἐϋτρήτοισι λοβοῖσιτρίγληνα μορόεντα· χάρις δʼ ἀπελάμπετο πολλή.κρηδέμνῳ δʼ ἐφύπερθε καλύψατο δῖα θεάωνκαλῷ νηγατέῳ· λευκὸν δʼ ἦν ἠέλιος ὥς·ποσσὶ δʼ ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα.αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάντα περὶ χροῒ θήκατο κόσμονβῆ ῥʼ ἴμεν ἐκ θαλάμοιο, καλεσσαμένη δʼ Ἀφροδίτηντῶν ἄλλων ἀπάνευθε θεῶν πρὸς μῦθον ἔειπε·ἦ ῥά νύ μοί τι πίθοιο φίλον τέκος ὅττί κεν εἴπω,ἦέ κεν ἀρνήσαιο κοτεσσαμένη τό γε θυμῷ,οὕνεκʼ ἐγὼ Δαναοῖσι, σὺ δὲ Τρώεσσιν ἀρήγεις;τὴν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη·Ἥρη πρέσβα θεὰ θύγατερ μεγάλοιο Κρόνοιοαὔδα ὅ τι φρονέεις· τελέσαι δέ με θυμὸς ἄνωγεν,εἰ δύναμαι τελέσαι γε καὶ εἰ τετελεσμένον ἐστίν.τὴν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·δὸς νῦν μοι φιλότητα καὶ ἵμερον, ᾧ τε σὺ πάνταςδαμνᾷ ἀθανάτους ἠδὲ θνητοὺς ἀνθρώπους.εἶμι γὰρ ὀψομένη πολυφόρβου πείρατα γαίης,Ὠκεανόν τε θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν,οἵ μʼ ἐν σφοῖσι δόμοισιν ἐῢ τρέφον ἠδʼ ἀτίταλλονδεξάμενοι Ῥείας, ὅτε τε Κρόνον εὐρύοπα Ζεὺςγαίης νέρθε καθεῖσε καὶ ἀτρυγέτοιο θαλάσσης·τοὺς εἶμʼ ὀψομένη, καί σφʼ ἄκριτα νείκεα λύσω·ἤδη γὰρ δηρὸν χρόνον ἀλλήλων ἀπέχονταιεὐνῆς καὶ φιλότητος, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ.εἰ κείνω ἐπέεσσι παραιπεπιθοῦσα φίλον κῆρεἰς εὐνὴν ἀνέσαιμι ὁμωθῆναι φιλότητι,αἰεί κέ σφι φίλη τε καὶ αἰδοίη καλεοίμην.τὴν δʼ αὖτε προσέειπε φιλομειδὴς Ἀφροδίτη·οὐκ ἔστʼ οὐδὲ ἔοικε τεὸν ἔπος ἀρνήσασθαι·Ζηνὸς γὰρ τοῦ ἀρίστου ἐν ἀγκοίνῃσιν ἰαύεις.