εἴκων ἀνδύεται πόλεμον κακόν· ἀλλά που οὕτωμέλλει δὴ φίλον εἶναι ὑπερμενέϊ Κρονίωνινωνύμνους ἀπολέσθαι ἀπʼ Ἄργεος ἐνθάδʼ Ἀχαιούς.ἀλλὰ Θόαν, καὶ γὰρ τὸ πάρος μενεδήϊος ἦσθα,ὀτρύνεις δὲ καὶ ἄλλον ὅθι μεθιέντα ἴδηαι·τὼ νῦν μήτʼ ἀπόληγε κέλευέ τε φωτὶ ἑκάστῳ.τὸν δʼ ἠμείβετʼ ἔπειτα Ποσειδάων ἐνοσίχθων·Ἰδομενεῦ μὴ κεῖνος ἀνὴρ ἔτι νοστήσειενἐκ Τροίης, ἀλλʼ αὖθι κυνῶν μέλπηθρα γένοιτο,ὅς τις ἐπʼ ἤματι τῷδε ἑκὼν μεθίῃσι μάχεσθαι.ἀλλʼ ἄγε τεύχεα δεῦρο λαβὼν ἴθι· ταῦτα δʼ ἅμα χρὴσπεύδειν, αἴ κʼ ὄφελός τι γενώμεθα καὶ δύʼ ἐόντε.συμφερτὴ δʼ ἀρετὴ πέλει ἀνδρῶν καὶ μάλα λυγρῶν,νῶϊ δὲ καί κʼ ἀγαθοῖσιν ἐπισταίμεσθα μάχεσθαι.ὣς εἰπὼν ὃ μὲν αὖτις ἔβη θεὸς ἂμ πόνον ἀνδρῶν·Ἰδομενεὺς δʼ ὅτε δὴ κλισίην εὔτυκτον ἵκανεδύσετο τεύχεα καλὰ περὶ χροΐ, γέντο δὲ δοῦρε,βῆ δʼ ἴμεν ἀστεροπῇ ἐναλίγκιος, ἥν τε Κρονίωνχειρὶ λαβὼν ἐτίναξεν ἀπʼ αἰγλήεντος Ὀλύμπουδεικνὺς σῆμα βροτοῖσιν· ἀρίζηλοι δέ οἱ αὐγαί·ὣς τοῦ χαλκὸς ἔλαμπε περὶ στήθεσσι θέοντος.Μηριόνης δʼ ἄρα οἱ θεράπων ἐῢς ἀντεβόλησενἐγγὺς ἔτι κλισίης· μετὰ γὰρ δόρυ χάλκεον ᾔειοἰσόμενος· τὸν δὲ προσέφη σθένος Ἰδομενῆος·Μηριόνη Μόλου υἱὲ πόδας ταχὺ φίλταθʼ ἑταίρωντίπτʼ ἦλθες πόλεμόν τε λιπὼν καὶ δηϊοτῆτα;ἠέ τι βέβληαι, βέλεος δέ σε τείρει ἀκωκή,ἦέ τευ ἀγγελίης μετʼ ἔμʼ ἤλυθες; οὐδέ τοι αὐτὸςἧσθαι ἐνὶ κλισίῃσι λιλαίομαι, ἀλλὰ μάχεσθαι.τὸν δʼ αὖ Μηριόνης πεπνυμένος ἀντίον ηὔδα·Ἰδομενεῦ, Κρητῶν βουληφόρε χαλκοχιτώνων,