ῥήξειν· οὐδέ νύ πω Δαναοὶ χάζοντο κελεύθου,ἀλλʼ οἵ γε ῥινοῖσι βοῶν φράξαντες ἐπάλξειςβάλλον ἀπʼ αὐτάων δηΐους ὑπὸ τεῖχος ἰόντας.ἀμφοτέρω δʼ Αἴαντε κελευτιόωντʼ ἐπὶ πύργωνπάντοσε φοιτήτην μένος ὀτρύνοντες Ἀχαιῶν.ἄλλον μειλιχίοις, ἄλλον στερεοῖς ἐπέεσσινείκεον, ὅν τινα πάγχυ μάχης μεθιέντα ἴδοιεν·ὦ φίλοι Ἀργείων ὅς τʼ ἔξοχος ὅς τε μεσήειςὅς τε χερειότερος, ἐπεὶ οὔ πω πάντες ὁμοῖοιἀνέρες ἐν πολέμῳ, νῦν ἔπλετο ἔργον ἅπασι·καὶ δʼ αὐτοὶ τόδε που γιγνώσκετε. μή τις ὀπίσσωτετράφθω ποτὶ νῆας ὁμοκλητῆρος ἀκούσας,ἀλλὰ πρόσω ἵεσθε καὶ ἀλλήλοισι κέλεσθε,αἴ κε Ζεὺς δώῃσιν Ὀλύμπιος ἀστεροπητὴςνεῖκος ἀπωσαμένους δηΐους προτὶ ἄστυ δίεσθαι.ὣς τώ γε προβοῶντε μάχην ὄτρυνον Ἀχαιῶν.τῶν δʼ, ὥς τε νιφάδες χιόνος πίπτωσι θαμειαὶἤματι χειμερίῳ, ὅτε τʼ ὤρετο μητίετα Ζεὺςνιφέμεν ἀνθρώποισι πιφαυσκόμενος τὰ ἃ κῆλα·κοιμήσας δʼ ἀνέμους χέει ἔμπεδον, ὄφρα καλύψῃὑψηλῶν ὀρέων κορυφὰς καὶ πρώονας ἄκρουςκαὶ πεδία λωτοῦντα καὶ ἀνδρῶν πίονα ἔργα,καί τʼ ἐφʼ ἁλὸς πολιῆς κέχυται λιμέσιν τε καὶ ἀκταῖς,κῦμα δέ μιν προσπλάζον ἐρύκεται· ἄλλά τε πάνταεἴλυται καθύπερθʼ, ὅτʼ ἐπιβρίσῃ Διὸς ὄμβρος·ὣς τῶν ἀμφοτέρωσε λίθοι πωτῶντο θαμειαί,αἱ μὲν ἄρʼ ἐς Τρῶας, αἱ δʼ ἐκ Τρώων ἐς Ἀχαιούς,βαλλομένων· τὸ δὲ τεῖχος ὕπερ πᾶν δοῦπος ὀρώρει.οὐδʼ ἄν πω τότε γε Τρῶες καὶ φαίδιμος Ἕκτωρτείχεος ἐρρήξαντο πύλας καὶ μακρὸν ὀχῆα,εἰ μὴ ἄρʼ υἱὸν ἑὸν Σαρπηδόνα μητίετα Ζεὺς