ὣς ἐπέτελλʼ ὃ γέρων, σὺ δὲ λήθεαι· ἀλλʼ ἔτι καὶ νῦνταῦτʼ εἴποις Ἀχιλῆϊ δαΐφρονι αἴ κε πίθηται.τίς δʼ οἶδʼ εἴ κέν οἱ σὺν δαίμονι θυμὸν ὀρίναιςπαρειπών; ἀγαθὴ δὲ παραίφασίς ἐστιν ἑταίρου.εἰ δέ τινα φρεσὶν ᾗσι θεοπροπίην ἀλεείνεικαί τινά οἱ πὰρ Ζηνὸς ἐπέφραδε πότνια μήτηρ,ἀλλὰ σέ περ προέτω, ἅμα δʼ ἄλλος λαὸς ἑπέσθωΜυρμιδόνων, αἴ κέν τι φόως Δαναοῖσι γένηαι·καί τοι τεύχεα καλὰ δότω πόλεμον δὲ φέρεσθαι,αἴ κέ σε τῷ εἴσκοντες ἀπόσχωνται πολέμοιοΤρῶες, ἀναπνεύσωσι δʼ ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶντειρόμενοι· ὀλίγη δέ τʼ ἀνάπνευσις πολέμοιο.ῥεῖα δέ κʼ ἀκμῆτες κεκμηότας ἄνδρας ἀϋτῇὤσαισθε προτὶ ἄστυ νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων.ὣς φάτο, τῷ δʼ ἄρα θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ὄρινε,βῆ δὲ θέειν παρὰ νῆας ἐπʼ Αἰακίδην Ἀχιλῆα.ἀλλʼ ὅτε δὴ κατὰ νῆας Ὀδυσσῆος θείοιοἷξε θέων Πάτροκλος, ἵνά σφʼ ἀγορή τε θέμις τεἤην, τῇ δὴ καί σφι θεῶν ἐτετεύχατο βωμοί,ἔνθά οἱ Εὐρύπυλος βεβλημένος ἀντεβόλησεδιογενὴς Εὐαιμονίδης κατὰ μηρὸν ὀϊστῷσκάζων ἐκ πολέμου· κατὰ δὲ νότιος ῥέεν ἱδρὼςὤμων καὶ κεφαλῆς, ἀπὸ δʼ ἕλκεος ἀργαλέοιοαἷμα μέλαν κελάρυζε· νόος γε μὲν ἔμπεδος ἦεν.τὸν δὲ ἰδὼν ᾤκτειρε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός,καί ῥʼ ὀλοφυρόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·ἆ δειλοὶ Δαναῶν ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςὣς ἄρʼ ἐμέλλετε τῆλε φίλων καὶ πατρίδος αἴηςἄσειν ἐν Τροίῃ ταχέας κύνας ἀργέτι δημῷ.ἀλλʼ ἄγε μοι τόδε εἰπὲ διοτρεφὲς Εὐρύπυλʼ ἥρως,ἤ ῥʼ ἔτι που σχήσουσι πελώριον Ἕκτορʼ Ἀχαιοί,ἦ ἤδη φθίσονται ὑπʼ αὐτοῦ δουρὶ δαμέντες;