δόρπον ἔπειθʼ ἑλόμεσθα κατὰ στρατὸν ἐν τελέεσσι,καὶ κατεκοιμήθημεν ἐν ἔντεσιν οἷσιν ἕκαστοςἀμφὶ ῥοὰς ποταμοῖο. ἀτὰρ μεγάθυμοι Ἐπειοὶἀμφέσταν δὴ ἄστυ διαρραῖσαι μεμαῶτες·ἀλλά σφι προπάροιθε φάνη μέγα ἔργον Ἄρηος·εὖτε γὰρ ἠέλιος φαέθων ὑπερέσχεθε γαίης,συμφερόμεσθα μάχῃ Διί τʼ εὐχόμενοι καὶ Ἀθήνῃ.ἀλλʼ ὅτε δὴ Πυλίων καὶ Ἐπειῶν ἔπλετο νεῖκος,πρῶτος ἐγὼν ἕλον ἄνδρα, κόμισσα δὲ μώνυχας ἵππους,Μούλιον αἰχμητήν· γαμβρὸς δʼ ἦν Αὐγείαο,πρεσβυτάτην δὲ θύγατρʼ εἶχε ξανθὴν Ἀγαμήδην,ἣ τόσα φάρμακα ᾔδη ὅσα τρέφει εὐρεῖα χθών.τὸν μὲν ἐγὼ προσιόντα βάλον χαλκήρεϊ δουρί,ἤριπε δʼ ἐν κονίῃσιν· ἐγὼ δʼ ἐς δίφρον ὀρούσαςστῆν ῥα μετὰ προμάχοισιν· ἀτὰρ μεγάθυμοι Ἐπειοὶἔτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος, ἐπεὶ ἴδον ἄνδρα πεσόνταἡγεμόνʼ ἱππήων, ὃς ἀριστεύεσκε μάχεσθαι.αὐτὰρ ἐγὼν ἐπόρουσα κελαινῇ λαίλαπι ἶσος,πεντήκοντα δʼ ἕλον δίφρους, δύο δʼ ἀμφὶς ἕκαστονφῶτες ὀδὰξ ἕλον οὖδας ἐμῷ ὑπὸ δουρὶ δαμέντες.καί νύ κεν Ἀκτορίωνε Μολίονε παῖδʼ ἀλάπαξα,εἰ μή σφωε πατὴρ εὐρὺ κρείων ἐνοσίχθωνἐκ πολέμου ἐσάωσε καλύψας ἠέρι πολλῇ.ἔνθα Ζεὺς Πυλίοισι μέγα κράτος ἐγγυάλιξε·τόφρα γὰρ οὖν ἑπόμεσθα διὰ σπιδέος πεδίοιοκτείνοντές τʼ αὐτοὺς ἀνά τʼ ἔντεα καλὰ λέγοντες,ὄφρʼ ἐπὶ Βουπρασίου πολυπύρου βήσαμεν ἵππουςπέτρης τʼ Ὠλενίης, καὶ Ἀλησίου ἔνθα κολώνηκέκληται· ὅθεν αὖτις ἀπέτραπε λαὸν Ἀθήνη.ἔνθʼ ἄνδρα κτείνας πύματον λίπον· αὐτὰρ Ἀχαιοὶἂψ ἀπὸ Βουπρασίοιο Πύλονδʼ ἔχον ὠκέας ἵππους,πάντες δʼ εὐχετόωντο θεῶν Διὶ Νέστορί τʼ ἀνδρῶν.ὣς ἔον, εἴ ποτʼ ἔον γε, μετʼ ἀνδράσιν. αὐτὰρ Ἀχιλλεὺςοἶος τῆς ἀρετῆς ἀπονήσεται· ἦ τέ μιν οἴωπολλὰ μετακλαύσεσθαι ἐπεί κʼ ἀπὸ λαὸς ὄληται.ὦ πέπον ἦ μὲν σοί γε Μενοίτιος ὧδʼ ἐπέτελλενἤματι τῷ ὅτε σʼ ἐκ Φθίης Ἀγαμέμνονι πέμπε,νῶϊ δέ τʼ ἔνδον ἐόντες ἐγὼ καὶ δῖος Ὀδυσσεὺςπάντα μάλʼ ἐν μεγάροις ἠκούομεν ὡς ἐπέτελλε.Πηλῆος δʼ ἱκόμεσθα δόμους εὖ ναιετάονταςλαὸν ἀγείροντες κατʼ Ἀχαιΐδα πουλυβότειραν.ἔνθα δʼ ἔπειθʼ ἥρωα Μενοίτιον εὕρομεν ἔνδονἠδὲ σέ, πὰρ δʼ Ἀχιλῆα· γέρων δʼ ἱππηλάτα Πηλεὺςπίονα μηρία καῖε βοὸς Διὶ τερπικεραύνῳαὐλῆς ἐν χόρτῳ· ἔχε δὲ χρύσειον ἄλεισονσπένδων αἴθοπα οἶνον ἐπʼ αἰθομένοις ἱεροῖσι.σφῶϊ μὲν ἀμφὶ βοὸς ἕπετον κρέα, νῶϊ δʼ ἔπειταστῆμεν ἐνὶ προθύροισι· ταφὼν δʼ ἀνόρουσεν Ἀχιλλεύς,ἐς δʼ ἄγε χειρὸς ἑλών, κατὰ δʼ ἑδριάασθαι ἄνωγε,ξείνιά τʼ εὖ παρέθηκεν, ἅ τε ξείνοις θέμις ἐστίν.αὐτὰρ ἐπεὶ τάρπημεν ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος,ἦρχον ἐγὼ μύθοιο κελεύων ὔμμʼ ἅμʼ ἕπεσθαι·