ἐν γαίῃ ἵσταντο λιλαιόμενα χροὸς ἆσαι.τὸν δʼ ὡς οὖν ἐνόησʼ Εὐαίμονος ἀγλαὸς υἱὸςΕὐρύπυλος πυκινοῖσι βιαζόμενον βελέεσσι,στῆ ῥα παρʼ αὐτὸν ἰών, καὶ ἀκόντισε δουρὶ φαεινῷ,καὶ βάλε Φαυσιάδην Ἀπισάονα ποιμένα λαῶνἧπαρ ὑπὸ πραπίδων, εἶθαρ δʼ ὑπὸ γούνατʼ ἔλυσεν·Εὐρύπυλος δʼ ἐπόρουσε καὶ αἴνυτο τεύχεʼ ἀπʼ ὤμων.τὸν δʼ ὡς οὖν ἐνόησεν Ἀλέξανδρος θεοειδὴςτεύχεʼ ἀπαινύμενον Ἀπισάονος, αὐτίκα τόξονἕλκετʼ ἐπʼ Εὐρυπύλῳ, καί μιν βάλε μηρὸν ὀϊστῷδεξιόν· ἐκλάσθη δὲ δόναξ, ἐβάρυνε δὲ μηρόν.ἂψ δʼ ἑτάρων εἰς ἔθνος ἐχάζετο κῆρʼ ἀλεείνων,ἤϋσεν δὲ διαπρύσιον Δαναοῖσι γεγωνώς·ὦ φίλοι Ἀργείων ἡγήτορες ἠδὲ μέδοντεςστῆτʼ ἐλελιχθέντες καὶ ἀμύνετε νηλεὲς ἦμαρΑἴανθʼ, ὃς βελέεσσι βιάζεται, οὐδέ ἕ φημιφεύξεσθʼ ἐκ πολέμοιο δυσηχέος· ἀλλὰ μάλʼ ἄντηνἵστασθʼ ἀμφʼ Αἴαντα μέγαν Τελαμώνιον υἱόν.ὣς ἔφατʼ Εὐρύπυλος βεβλημένος· οἳ δὲ παρʼ αὐτὸνπλησίοι ἔστησαν σάκεʼ ὤμοισι κλίναντεςδούρατʼ ἀνασχόμενοι· τῶν δʼ ἀντίος ἤλυθεν Αἴας.στῆ δὲ μεταστρεφθείς, ἐπεὶ ἵκετο ἔθνος ἑταίρων.ὣς οἳ μὲν μάρναντο δέμας πυρὸς αἰθομένοιο·Νέστορα δʼ ἐκ πολέμοιο φέρον Νηλήϊαι ἵπποιἱδρῶσαι, ἦγον δὲ Μαχάονα ποιμένα λαῶν.τὸν δὲ ἰδὼν ἐνόησε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεύς·ἑστήκει γὰρ ἐπὶ πρυμνῇ μεγακήτεϊ νηῒεἰσορόων πόνον αἰπὺν ἰῶκά τε δακρυόεσσαν.αἶψα δʼ ἑταῖρον ἑὸν Πατροκλῆα προσέειπεφθεγξάμενος παρὰ νηός· ὃ δὲ κλισίηθεν ἀκούσαςἔκμολεν ἶσος Ἄρηϊ, κακοῦ δʼ ἄρα οἱ πέλεν ἀρχή.τὸν πρότερος προσέειπε Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός·τίπτέ με κικλήσκεις Ἀχιλεῦ; τί δέ σε χρεὼ ἐμεῖο;τὸν δʼ ἀπαμειβόμενος προσέφη πόδας ὠκὺς Ἀχιλλεύς·δῖε Μενοιτιάδη τῷ ἐμῷ κεχαρισμένε θυμῷνῦν ὀΐω περὶ γούνατʼ ἐμὰ στήσεσθαι Ἀχαιοὺςλισσομένους· χρειὼ γὰρ ἱκάνεται οὐκέτʼ ἀνεκτός.ἀλλʼ ἴθι νῦν Πάτροκλε Διῒ φίλε Νέστορʼ ἔρειοὅν τινα τοῦτον ἄγει βεβλημένον ἐκ πολέμοιο·ἤτοι μὲν τά γʼ ὄπισθε Μαχάονι πάντα ἔοικετῷ Ἀσκληπιάδῃ, ἀτὰρ οὐκ ἴδον ὄμματα φωτός·ἵπποι γάρ με παρήϊξαν πρόσσω μεμαυῖαι.ὣς φάτο, Πάτροκλος δὲ φίλῳ ἐπεπείθεθʼ ἑταίρῳ,βῆ δὲ θέειν παρά τε κλισίας καὶ νῆας Ἀχαιῶν.οἳ δʼ ὅτε δὴ κλισίην Νηληϊάδεω ἀφίκοντο,αὐτοὶ μέν ῥʼ ἀπέβησαν ἐπὶ χθόνα πουλυβότειραν,ἵππους δʼ Εὐρυμέδων θεράπων λύε τοῖο γέροντοςἐξ ὀχέων· τοὶ δʼ ἱδρῶ ἀπεψύχοντο χιτώνωνστάντε ποτὶ πνοιὴν παρὰ θῖνʼ ἁλός· αὐτὰρ ἔπειταἐς κλισίην ἐλθόντες ἐπὶ κλισμοῖσι κάθιζον.τοῖσι δὲ τεῦχε κυκειῶ ἐϋπλόκαμος Ἑκαμήδη,τὴν ἄρετʼ ἐκ Τενέδοιο γέρων, ὅτε πέρσεν Ἀχιλλεύς,