αὐτὰρ Ἀλέξανδρος Ἑλένης πόσις ἠϋκόμοιοΤυδεΐδῃ ἔπι τόξα τιταίνετο ποιμένι λαῶν,στήλῃ κεκλιμένος ἀνδροκμήτῳ ἐπὶ τύμβῳἼλου Δαρδανίδαο, παλαιοῦ δημογέροντος.ἤτοι ὃ μὲν θώρηκα Ἀγαστρόφου ἰφθίμοιοαἴνυτʼ ἀπὸ στήθεσφι παναίολον ἀσπίδα τʼ ὤμωνκαὶ κόρυθα βριαρήν· ὃ δὲ τόξου πῆχυν ἄνελκεκαὶ βάλεν, οὐδʼ ἄρα μιν ἅλιον βέλος ἔκφυγε χειρός,ταρσὸν δεξιτεροῖο ποδός· διὰ δʼ ἀμπερὲς ἰὸςἐν γαίῃ κατέπηκτο· ὃ δὲ μάλα ἡδὺ γελάσσαςἐκ λόχου ἀμπήδησε καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα·βέβληαι οὐδʼ ἅλιον βέλος ἔκφυγεν· ὡς ὄφελόν τοινείατον ἐς κενεῶνα βαλὼν ἐκ θυμὸν ἑλέσθαι.οὕτω κεν καὶ Τρῶες ἀνέπνευσαν κακότητος,οἵ τέ σε πεφρίκασι λέονθʼ ὡς μηκάδες αἶγες.τὸν δʼ οὐ ταρβήσας προσέφη κρατερὸς Διομήδης·